Υπουργοί και… αληταράδες

Συγγνώμη αυτό που συνέβη -και το είδα στις ειδήσεις- συνέβη όντως ή το φαντάστηκα; Το λέω επειδή καμιά φορά -όλοι μας μπορούμε να το πάθουμε αυτό- μπορεί να φανταζόμαστε πράγματα και να τα φανταζόμαστε τόσο πολύ έντονα που να νομίζουμε ότι έχουν γίνει κιόλας χωρίς να έχουν γίνει. Δεν μιλάω για τον γνωστό συνωμότη που λέγεται σύμπαν και ο οποίος συνέχεια συνωμοτεί άμα θέλεις κάτι πολύ, αλλά για μένα πρέπει να ομολογήσω δεν έχει συνωμοτήσει ποτέ, όπως και για πολλούς άλλους που ξέρω που θα ήθελαν να έχει συνωμοτήσει υπέρ τους αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ, το αντίθετο, μόνο εναντίον συνωμοτεί.

Μιλάω για κάτι που είδα στις ειδήσεις και που -πραγματικά- ακόμα να συνέλθω και να καταλάβω αν το είδα ή το φαντάστηκα. Σηκώθηκαν λέει και πήγαν δύο υπουργοί της κυβέρνησης, όχι κάποιας παρελθούσης κυβέρνησης, της νυν, επιμένω, στα δικαστήρια, στον εισαγγελέα κρατώντας αντί για γλυκά ή ένα ποτό τέλος πάντων ή λίγα λουλούδια, έναν φάκελο που αποδεικνύει λέει, πόσο χάλια είναι τα πράγματα με τις οργανώσεις των «φιλάθλων», δηλαδή των αληταράδων χούλιγκανς, από τις οποίες και από τους οποίους τόσο πολύ υποφέρει ο αθλητισμός και όχι μόνο το ποδόσφαιρο βέβαια.

Εμεινα άλαλος όταν είδα τη συγκεκριμένη εικόνα. Λες και πήγαν κάποιοι άσχετοι, που δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική ή κάποιοι από ένα μικρό κόμμα ή έστω από κόμμα που ήταν προηγουμένως στην κυβέρνηση. Αν οι συγκεκριμένοι υπουργοί, ο κ. Βρούτσης και ο κ. Οικονόμου, είχαν τόσο ισχυρά στοιχεία κατά του χουλιγκανισμού και όλων αυτών των αληταράδων γιατί δεν κάνουν τόσο καιρό κάτι εναντίον τους, αλλά περιμένουν να χάσει ο δύστυχος ο αστυνομικός το πόδι του, να κινδυνεύει η ζωή του και να φτάσει το θέμα στον εισαγγελέα; Στην εξουσία είναι και υπουργοί είναι, ο ένας αναπληρωτής Αθλητισμού και ο άλλος για την Προστασία του Πολίτη, δηλαδή είναι στα σωστά πόστα, ας έκαναν κάτι να μη φτάναμε εδώ που έχουμε φτάσει. Κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας;

Τα τελευταία δύο χρόνια ένα παιδί το σκότωσαν στη Θεσσαλονίκη, ένα άλλο παιδί το καλοκαίρι το σκότωσαν έξω από το γήπεδο της Ν. Φιλαδέλφειας, τώρα ένας αστυνομικός έχασε το πόδι του και κοντεύει να πεθάνει, πιο πριν άλλα, θα ακολουθήσουν κι άλλα και δύο υπουργοί απλώς παίρνουν έναν φάκελο και τον πάνε στον εισαγγελέα για να διευκολύνουν, λέει, την έρευνά του αντί να ντραπούν να παραδεχτούν δημοσίως μ’ αυτόν τον τρόπο πως είχαν στοιχεία και δεν έκαναν κάτι για να μη φτάσουμε εδώ που έχουμε φτάσει…

Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Πρέπει να έχει κανείς πολύ χιούμορ για να το πάρει σοβαρά όλο αυτό και εγώ υπολείπομαι σε χιούμορ αλλά δεν υπολείπομαι καθόλου σε θυμό, όχι μόνο γι’ αυτόν τον αληταρά που πέταξε τη φωτοβολίδα στον άνθρωπο, αλλά και για το πώς αφήνουμε σιγά σιγά τους Κροάτες του καλοκαιριού ελεύθερους γιατί δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία εναντίον τους. Λογικό, σύμφωνα με τον νόμο, να μην τιμωρείται κάποιος χωρίς στοιχεία, αλλά για σκεφτείτε ότι όλοι όσοι ήρθαν από την Κροατία στην Ελλάδα για συγκεκριμένο λόγο ήρθαν, απλώς μόνο ένας «τα κατάφερε». Ολοι είναι ένοχοι για τον θάνατο του παλικαριού όσο και αν ακούγεται λαϊκίστικο αυτό που λέω.

Ευτυχώς δηλαδή που για την υπόθεση των τρένων στα Τέμπη τον περασμένο Μάρτιο ανέλαβαν ξένοι δικαστικοί και έτσι ξαφνικά από εκεί οι κατηγορίες για κακουργήματα άρχισαν να τρέχουν σαν σε ταξίμετρο σε διπλή διαδρομή. Οχι πως δεν έχω εμπιστοσύνη στους δικούς μας δικαστικούς, αλλά δεν έχω εμπιστοσύνη σε δικούς μας άλλους πολλούς άλλους…