Οι υποψήφιοι/ες για τον δήμο της Αθήνας προχωρούν στην εκλογική αναμέτρηση, δηλώνοντας ότι πάνω από προσωπικές φιλοδοξίες ή την κομματική ένταξη τους ενδιαφέρει η πόλη και ο πολίτης για τους οποίους οραματίζονται τα καλύτερα.
Η εμπειρία της Αθήνας, όπως τη ζούμε όταν περπατάμε από ανάγκη ή νοσταλγία στους δρόμους της, δεν μπορεί παρά να μας κάνει να ακούμε με μελαγχολία τέτοιες δηλώσεις. Πού είναι η πόλη που μας ακολουθεί ακόμα κι όταν από αυτήν δραπετεύουμε; Δρόμοι λαβωμένοι, με τις μπαλωμένες χωρίς μεράκι λακκούβες τους, λούκια και σχάρες βουλωμένα, μονότονα σκουπίδια, πεζοδρόμια με διαφορετικές στρώσεις από σπασμένες πλάκες έτσι που το βλέμμα σου να είναι προσηλωμένο στα πόδια σου μπας και γλιτώσεις τα Επείγοντα.
Κυριαρχία ενός σκοροφαγωμένου τσιμέντου με το λιγοστό πράσινο να επιμένει, κεντρικές γειτονιές να προχωρούν σταθερά προς τη μετάλλαξη του ιστού τους, ασθμαίνουσες υποδομές που είναι ωστόσο η προϋπόθεση της υπόγειας και της υπέργειας αισθητικής της πόλης.
Είναι γεγονός ότι πολλά σχετικά με μια πόλη δεν αποφασίζονται μόνον από τη δημοτική της αρχή. Οι περιφέρειες και η κεντρική εξουσία, αρχίζοντας από τα υπουργεία που ασχολούνται με τον Πολιτισμό, τα δημόσια έργα και το περιβάλλον, έχουν σημαντική ευθύνη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι ένας δήμος δεν έχει δυνατότητες που σε σημαντικό βαθμό μοιάζει να παραμερίζονται ή και να αγνοούνται από αυτούς που σχεδιάζουν και αποφασίζουν για τον δήμο, αλλά και από τους ίδιους τους πολίτες.
Η εικόνα μιας πόλης, η διαχείριση της απώτερης, αλλά και της πρόσφατης Ιστορίας και του Πολιτισμού της, οι πνευματικές, πολιτικές και οικονομικές της σχέσεις με άλλες πόλεις, η υγεία και η ασφάλεια, που βέβαια δεν είναι συνώνυμη με την αστυνόμευση, είναι σε μεγάλο -αν όχι και σε καθοριστικό- βαθμό υπόθεση της δημοτικής αρχής της.
Πόσο οι δυνατότητες αυτές έχουν αξιοποιηθεί σχετικά με την Αθήνα; Πολύ λίγο φοβάμαι. Το έλλειμμα σχεδιασμού, αισθητικής και μνήμης, η ανεμελιά, η προχειρότητα προβάλλουν στη σύντομη διαδρομή από το Σύνταγμα με τις ανερμάτιστες παρεμβάσεις, στην Πανεπιστημίου, θύμα διαρκών αλληλοαναιρούμενων εμπνεύσεων, ώς την ταλαιπωρημένη Ομόνοια.
Ομως αυτή η πόλη έρχεται από μακριά. Εχει μια ζωή δημιουργίας, αγώνων, τραυμάτων που αξίζει να τα θυμόμαστε. Δεν είναι μόνον η Ακρόπολη, το θέατρο του Διονύσου, ο Κεραμεικός. Δεν είναι τα λιγοστά αλλά πανέμορφα νεοκλασικά της και τα άλλα κάθε λογής νεότερα μνημεία της που δεν πρέπει να προσβάλλουμε με ασυνάρτητες παρεμβάσεις σαν αυτές που αποφασίστηκαν για το Αρχαιολογικό Μουσείο. Είναι και οι δημιουργίες κάθε λογής και οι μέχρι και πολύ πρόσφατοι αγώνες της. Μακάρι η μνήμη τους να γινόταν οδηγός για τους πολιτικούς και κυρίως για τους πολίτες που θέλουν να την υπηρετήσουν.
