Ούτε ανάσκελο

Είπα να μην ασχοληθώ με το κίνημα της ξαπλώστρας ή των ελεύθερων παραλιών – πάντως κίνημα. Από φαΐ που δεν θα φας τι σε νοιάζει κι αν καεί; Να περιμένω λέω το κίνημα της φρατζόλας, του μπετονιού, της λάμπας, της λακκούβας – πάντως ένα κίνημα της καθημερινότητάς μου.

Οχι πως δεν αγαπώ τη θάλασσα, τα μπανάκια, το κολύμπι (και δη το ανάσκελο, που έλεγε κι η Βασιλειάδου), αλλά αν μένεις στο κέντρο μιας μεγάλης παραθαλάσσιας πόλης είναι μεγάλο το κόστος έστω και της ημερήσιας εκδρομής στη θάλασσα, ακόμα κι αν πας με πετσέτα, ψάθα ή κουρελού.

Επίσης σκέφτηκα ότι αυτό το έργο του προσβάσιμου και ελεύθερου αιγιαλού το έχω ξαναδεί. Για την υποχρέωση να υπάρχουν ελεύθερα μονοπάτια και δρόμοι προς τη θάλασσα, επίσης. Οχι, δεν θα σας πάω προπατορικά, απλώς λίγα χρόνια πριν. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πάρει την υπουργό, επί κυβέρνησής του, Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (από τότε το «κλιματικής αλλαγής»!) Τίνα Μπιρμπίλη – επαγγελματία επιστημόνισσα και όχι καριερίστρια πολιτικό/υπουργό) και πήγαν οι ίδιοι στην παραλιακή και μίλησαν για γκρεμίσματα παράνομων κέντρων διασκέδασης, παράνομων φρακτών που σταματούσαν τους «pieds-noires» από τη χαρά της θάλασσας (άλλοι οι φράχτες που εγκλωβίζουν αλλοδαπούς «μαυροπόδαρους» μέσα κατά μέσα στο κύμα). Θυμόσαστε;

Και τι έγινε; Από τότε κάστρα έχουν υψωθεί. Αλλά κι εμείς τι κάνουμε με τα δικά μας σπίτια; Που τα χτίζουμε όπως κι όπου να ’ναι (όπως χτίσαμε στο Μάτι ασφυκτικά ο ένας πλάι στον άλλο) και δεν αφήνουμε σπιθαμή πεζοδρόμιο διεκδικώντας και το τελευταίο χιλιοστό του οικοπέδου; Κι αν έχουμε μισό μέτρο πεζοδρόμιο φυτεύουμε πάνω του δεντράκια γιατί αγαπάμε το πράσινο… Τον πεζό, τον ανάπηρο, τον ηλικιωμένο; Και κυρίως, ποτέ δεν φταίμε εμείς αλλά ο διπλανός μας, ο άλλος.

Και δεν βγήκαμε να σκίζουμε τα στήθη μας για τους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν στα Τέμπη, δεν λυγίσαμε στα δάκρυα γονιών, συντρόφων και συγγενών, παρά επιβραβεύσαμε και με τα δυο μας χεράκια τον ξανθό γόνο. Κι ετοιμαζόμαστε για τον επόμενο που βομβάρδισε με τόνους επιπολαιότητας και μωροφιλοδοξίας την Αθήνα. Και θα πάω στο κάλεσμα της παραλίας; Ούτε για μπάνιο!