«Ερχομαι την άλλη βδομάδα στη Μυτιλήνη», έλεγε, μεταξύ των άλλων, το ηλεκτρονικό μήνυμα του φίλου Αλεξ Μαρτίνεζ. Ο Αλεξ είναι από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της street artist όχι μόνο της Ελλάδας αλλά διεθνώς. Κάθε τόσο τον βρίσκουμε και σε διαφορετική χώρα, σε άλλη ήπειρο, όπου δημιουργεί ένα νέο έργο του. Είναι ο σύγχρονος Θεόφιλος της Λέσβου. Κι ο τσολιάς παίρνει «εκδίκηση» –αν μπορεί να διατυπωθεί αυτό– μέσω ενός ομοτέχνου του. Γιατί ένας περιπλανώμενος καλλιτέχνης ήταν ο Θεόφιλος. Κρεμούσε το κασελάκι του στον ώμο, με τις μπογιές, τα πινέλα και τις κάρτες του, και περιφερόταν από χωριό σε κωμόπολη. Εμπαινε σε σπίτια και μαγαζιά και ζωγράφιζε για το επιούσιο πιάτο φαγητού, για να χορτάσει την πείνα του, καταπώς λένε.
Ετσι κι ο Αλεξ, πήρε τις μπογιές, τα σπρέι και τ’ άλλα απαραίτητα υλικά και άρχισε να δουλεύει, να καλλιτεχνεί, στον τοίχο ενός κτιρίου της πόλης μας. Δύο ιδιώτες ανέλαβαν τα έξοδα για να δημιουργήσει ένα εικαστικό έργο που θα θυμίζει το νησί, το ιδιαίτερο στίγμα του. Εστησε σκαλωσιά, σαν τους εργάτες της οικοδομής –όντας εικαστικός εργάτης–, έκανε το σχέδιο κι άπλωσε τα πρώτα χρώματα του φόντου. Τον παρακολουθούσα να προχωρά το έργο, μέρα τη μέρα. Και να, κάποιο απόγευμα που πέρασα εμφανίστηκε η γνωστή ποιητική φιγούρα, ο Οδυσσέας Ελύτης, με το ναυτικό κασκέτο και το βλέμμα του να ατενίζει στον ορίζοντα και στο πέλαγος. Πιο πέρα, μια βαθύσκιωτη ελιά· παρακεί, η άκρη ενός αμπελιού και στο βάθος η θάλασσα με ένα πλεούμενο.
Ετσι ξεδιπλώνονται, χρωματικά, μπροστά σου οι στίχοι «Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις», από την ποιητική συλλογή «Ο μικρός ναυτίλος». Εξαιρετική η επιλογή του εικαστικού καλλιτέχνη. Τώρα αντιλαμβάνεσαι τι έδειχναν οι αχνές γραμμές του προσχεδίου. Συνάμα δείχνει την ευαισθησία του δημιουργού.
Κάποτε, πριν από αρκετά χρόνια, πραγματοποιήθηκαν στη Λέσβο δύο γκράφιτι φεστιβάλ, στα οποία συμμετείχαν πολύ καλοί γκραφιτάδες απ’ όλο τον κόσμο. Αλλά η υποστήριξη των φορέων του νησιού ήταν μικρή, έτσι οι διοργανωτές δεν αποτόλμησαν τη συνέχισή του. Ακόμα και τα γκράφιτι που κοσμούσαν έναν τσιμεντένιο τοίχο, στη βόρεια έξοδο της πόλης, ασβεστώθηκαν για «ευπρέπεια».
Τώρα, μικροί και μεγάλοι επισκέπτονται το Πάρκο Χατζηδήμου και θαυμάζουν το έργο του Αλεξ Μαρτίνεζ. Κάποιοι γνωρίζουν τη φυσιογνωμία του Ελύτη, επαινούν τον καλλιτέχνη, αποδέχονται την τέχνη του δρόμου. Ισως το βράδυ ξεφυλλίσουν καμιά συλλογή του Ελύτη ή κάνα βιβλίο ποίησης άλλου ποιητή. Αραγε τι να λέει ο ποιητής από κει πάνω;
