Το μονοπώλιο

O Μισέλ Κλεζ, ο ανακριτής της υπόθεσης διαφθοράς Qatar-gate στο Ευρωκοινοβούλιο, ανακοίνωσε ξαφνικά ότι παραιτείται (εφημερίδα Le Soir).

Σύμφωνα με δήλωση της Ομοσπονδιακής Εισαγγελίας, κάποια στοιχεία που έχουν γνωστοποιηθεί «θα μπορούσαν να εγείρουν ερωτήματα ως προς την αντικειμενική λειτουργία της έρευνας». Το σχετικό δελτίο Τύπου αναφέρει ότι ο ανακριτής αποφάσισε να παραιτηθεί προληπτικά «για να επιτραπεί στη Δικαιοσύνη να συνεχίσει το έργο της», αλλά και «για να υπάρξει διαχωρισμός μεταξύ προσωπικής και οικογενειακής ζωής και επαγγελματικών του υποχρεώσεων», παρά την απουσία πραγματικών στοιχείων που θα μπορούσαν να θέσουν υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία κάθε εμπλεκόμενου ατόμου σε αυτήν την υπόθεση.

Η λιτή και προσεκτική αυτή ανακοίνωση αφήνει ανοιχτά περισσότερα ερωτήματα από αυτά στα οποία απαντά. Ποια να ήταν άραγε τα μη αναφερόμενα στοιχεία τα οποία προέκυψαν για την υπόθεση Qatar-gate ή/και για τον ώς τώρα χειρισμό της από τη Δικαιοσύνη; Και πόσο προληπτικού και όχι τυχόν αναγκαστικού χαρακτήρα ήταν η παραίτηση του ανακριτή; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα ξυπνούσαν μέσα μου αν έβλεπα την ίδια δήλωση σε μια ταινία από τις πολλές που κυκλοφορούν με θέμα τη διεθνή οικονομική διαπλοκή και την εμπλοκή σ’ αυτήν προβεβλημένων αξιωματούχων, διαφόρων ατόμων και θεσμών υπεράνω υποψίας.

Η υπόθεση όμως για την οποία μιλάμε και η παραίτηση του ανακριτή, που είναι το τελευταίο της επεισόδιο, είναι πραγματικές. Και για τον λόγο αυτό είναι δύσκολο να επιχειρήσω να αποκρυπτογραφήσω το σιβυλλικό κείμενο που αυτή τη στιγμή θα συνεχίζει να κάνει τον γύρο της Ευρώπης. Να εντοπίστηκαν σφάλματα, πιέσεις ή ακόμα και συμφέροντα του ίδιου ή των συνεργατών του; Να κινδύνεψε η ασφάλεια, είτε και η ζωή αυτού ή και δικών του;

Υπάρχει ένας περίπου αδιάψευστος κανόνας που λέει ότι οι ισχυροί οικονομικοί, πολιτικοί και κοινωνικοί θεσμοί επιδιώκουν και επιτυγχάνουν να απορροφούν το μέγιστο των πληροφοριών και να επιτρέπουν την έξοδο του ελαχίστου. Γι’ αυτό και δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι θα μάθουμε ποτέ τις ακριβείς απαντήσεις στα ερωτήματα που έθεσα πιο πάνω. Εκτός κι αν αναλάβει να το κάνει ο κινηματογράφος.

Μένει μια γενικότερη αίσθηση. Το γεγονός ότι και στο Βέλγιο, όπου και η έδρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στη χώρα που καυχιέται για το δημοκρατικό της πολίτευμα και την ομαλή λειτουργία των θεσμών της, είναι απολύτως δυνατό να κινούνται αποτελεσματικά παράγοντες ικανοί να παρεμβαίνουν στο έργο της Δικαιοσύνης, ιδιαίτερα όταν το έργο αυτό απειλεί να ξεσκεπάσει την ηθική γυμνότητα υψηλά ιστάμενων προσώπων και ομάδων.

Με ένα μίγμα μεμψιμοιρίας και παραίτησης κάποιοι συμπατριώτες μας σχολιάζουν τα κακώς κείμενα του τόπου μας με τη δήλωση «Κάτι τέτοια μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν». Η αινιγματική παραίτηση του Βέλγου ανακριτή έρχεται να μας παρηγορήσει ότι προφανώς δεν έχουμε το μονοπώλιο.