«Φεγγάρι εδώ θα ψήσω τον αμνό γιατί οι βίγκαν με διώξαν από τη Γη μου…»

Αρχίζει με μια αναφορά στην πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας που γυρίστηκε ποτέ το «Ταξίδι στο φεγγάρι» το 1902 του Ζορζ Μελιές, μόνο που τώρα το μάτι του φεγγαριού δεν το βγάζει ένας πύραυλος αλλά ένα κόκκινο αβγό που φτάνει εκεί από τη Γη. Το αβγό, βέβαια, είναι διαστημόπλοιο, ανοίγει και βγαίνει ο γνωστός και ως «πλανητάρχης» Τάσος Μπουγάς με κοστούμι, γραβάτα, αλλά παπούτσια σαν αυτά που φόραγαν οι αστροναύτες το ’69, με βαρίδια για την έλλειψη βαρύτητας. Καρφώνει μια σημαία, όπως τότε το ’69, μόνο που τώρα είναι η φίρμα που διαφημίζεται και η εικόνα δείχνει τις πατούσες του στο έδαφος της σελήνης, όπως επίσης τότε το ’69. Στα υπόλοιπα 50 δευτερόλεπτα, ο Μπουγάς τραγουδάει με παραλλαγμένους στίχους το «Φεγγάρι μου» του Γιώργου Θεοφάνους και της Εύης Δρούτσα, μεγάλο σουξέ της Νατάσας Θεοδωρίδου -η οποία στεναχωρήθηκε απ’ ό,τι δήλωσε με τη διαφήμιση και λάθος της για μένα, γιατί ίσα ίσα η διαφήμιση έδωσε στο τραγούδι πιο πολύ μύθο-, το οποίο τώρα ξεκινάει με τους στίχους «Φεγγάρι εδώ θα ψήσω τον αμνό, γιατί οι βίγκαν με διώξαν από τη Γη μου…», ενώ στα μαύρα του γυαλιά καθρεφτίζεται η Γη, κάπου στο Διάστημα.

Μετά συνεχίζει το τραγούδι όπου υπάρχει ένα αρνί που γυρίζει στη σούβλα, ένα κορίτσι που κάνει τον χορό του στύλου που συνηθίζεται σε σεξ κλαμπ από κορίτσια με πολύ λίγα ρούχα, αλλά μετά από λίγο, λόγω της βαρύτητας, την τραβάει το Διάστημα και χάνεται, ποτήρια μπίρας με μπίρα και μισά λεμόνια αιωρούνται λόγω έλλειψης βαρύτητας και κάποια στιγμή εμφανίζεται και μια ομάδα από ψήστες με αρνιά, κρέατα, σούβλες κ.λπ. κ.λπ., ντυμένοι όπως θα περίμενε κανείς.

Το τραγούδι τελειώνει με τον στίχο «Ελάτε ψήστες μου, καμάρια του λαού, από το ντουμάνι να πνιγεί ο γαλαξίας»… Και ο Μπουγάς, αφού πρώτα λέει στο κορίτσι που χόρευε στον στύλο και μετά το βούτηξε το Διάστημα «Bye bye bunny», δηλαδή «αντίο κουνελάκι», έπειτα τριγυρισμένος από τους ψήστες λέει «Βίγκαν, μακριά και αγαπημένοι», ενώ ένας αδύνατος, χλωμός νεαρός που κρατάει και μασουλάει ένα φτωχό μαρουλάκι, κρατώντας μια λαμπάδα, κοιτά στον ουρανό και από το φεγγάρι βλέπουμε εκεί μακριά να βγαίνουν ντουμάνια τσίκνας…

Η ιδέα και η εκτέλεση αυτής της διαφήμισης αξίζει πραγματικά συγχαρητήρια στους δημιουργούς της, για να μην πω βραβείο, γιατί δείχνουν ανθρώπους με καλλιέργεια, ταλέντο και χιούμορ. Απ’ ό,τι μου λένε, στο ίντερνετ γίνεται της τρελής όπου τη βρίζουν τη διαφήμιση διάφορες οργανώσεις και για τα γυναικεία δικαιώματα και αντιρατσιστικές και άλλα τέτοια αλλά κυρίως οι βίγκαν. Οπου βίγκαν είναι αυτοί που δεν τρώνε κρέας αλλά μόνο λαχανικά, αλλά επειδή ζούμε στη χώρα του «γενιτσαρισμού», σε κανέναν Ελληνα δεν αρέσει να είναι κάτι, θέλει να είναι και όλοι οι άλλοι, και με θράσος βρίζουν αυτούς που τρώνε κρέας. Η ίδια η φύση έχει κανονίσει οι ελέφαντες και τα αρνιά να τρώνε χόρτα, τα λιοντάρια και τα σκυλιά κρέας και οι αρκούδες, όπως και οι άνθρωποι, να είναι παμφάγα ζώα. Αρα οι βίγκαν ενάντια στη φύση μιλάνε, ξεχνώντας πως στην Κατοχή δεν πέθαναν στους δρόμους επειδή δεν είχαν χόρτα, χόρτα είχαν τότε, κρέας δεν είχαν. Το μόνο σίγουρο, πάντως, άμα είσαι βίγκαν, είναι πως, εκτός από τον «γενιτσαρισμό» που έτσι και αλλιώς θα έχεις, χάνεις και οποιαδήποτε αίσθηση του χιούμορ.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΕΝΙΚΩΣ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΩΣ!