Μια Πρωτοχρονιά

Πρωτοχρονιά. Καθόμαστε, δυο-τρεις φίλοι, στο καφέ Fisheye. Ενα πέτρινο πεζούλι χωρίζει το τραπέζι μας από τη θάλασσα. Το κύμα έρχεται και φεύγει απαλά, λικνίζει τις βάρκες, περνά κάτω απ’ τις ξύλινες σκάλες. Δυο·τρεις γλάροι παιχνιδίζουν με το νερό. Αφήνονται να τους παρασέρνει ο κυματισμός. Την άλλη στιγμή φτεροκοπούν ψηλά, κάνουν φιγούρες, ελιγμούς. Μετά, τσουπ, βουτούν για κάποιο ψάρι που βγήκε στον αφρό. Παρακεί ψαρεύει ένας αντίπαλος, ένα βουτηχτάρι, το ονομαζόμενο ταλντίκι. Κάθεται με την ώρα κάτω απ’ το νερό, ψάχνει για φρέσκο ψάρι.

Πίνουμε τον καφέ μας, ευχόμαστε για άλλη μια φορά «Καλή χρονιά». Φιλοσοφούμε για την ευχή, γνωρίζουμε ότι για να ’ρθει κάτι θετικό, όμορφο, δημιουργικό, προοδευτικό χρειάζεται η δική μας συμβολή. Να κουνήσουμε τα χέρια μας, μαζί με την Αθηνά στα αρχαία χρόνια, με τη βοήθεια της Παναγιάς στα κατοπινά. Αυτά για όσους περιμένουν βοήθεια απ’ τα θεία της κάθε εποχής. Καλή είναι η πίστη, σ’ ό,τι πιστεύει ο καθένας μας, μας δίνει δύναμη, κουράγιο. Μόνο να μην αφεθούμε σ’ αυτήν καρτερικά. Γιατί, μάλλον, δεν υπάρχει περίπτωση να φτιάξει, ν’ αλλάξει το αύριο, η ζωή κι η κοινωνία.

Ρίχνω τη ματιά μου στον απέναντι τοίχο, στη λαϊκή ζωγραφιά κάποιου αγνώστου δημιουργού. Απ’ ένα σταυροδρόμι ξεκινούν δυο δρόμοι μιας πόλης. Είναι στην Αβάνα. Πολύχρωμα σπίτια, παλαιικά. Ωχρα, μπορντό, πορφυρό, ξεβαμμένο πράσινο, μπαλκόνια με λουλούδια, παλιά αμάξια. Στην αριστερή άκρη μια γνωστή, επιβλητική, φυσιογνωσία· ο Κομαντάντε. Σε κοιτά μ’ αυτή την αγέρωχη, αιώνια ματιά του. Το κόκκινο αστέρι της επανάστασης, πάνω στον μαύρο μπερέ, δίνει δύναμη, εμπνέει· όχι μόνο τους φοιτητές, τους νέους, αλλά κι όσους αποζητούν έναν δικαιότερο, ανθρωπινότερο κόσμο.

Αποξεχνιέμαι. Σκέφτομαι την Πρωτοχρονιά του 1959, τότε που μια ομάδα επαναστατών μπήκαν στην Αβάνα της Κούβας. Εδιωξαν τον δικτάτορα Μπατίστα, εφάρμοσαν έναν διαφορετικό τρόπο κοινωνικής ζωής – ας τον πούμε όπως θέλουμε ο καθένας μας. Πολεμήθηκε η χώρα, αποκλείστηκε –μέχρι σήμερα– από τη μεγαλύτερη υπερδύναμη του πλανήτη. Κι ούτε έτυχε τόσης υποστήριξης από ομοϊδεάτισσες χώρες. Σίγουρα, πολλοί από εμάς θα θέλαμε το Viva Cuba Libre να είχε μια διαφορετική πορεία, όπως το ’θελε κι ο Τσε. Πολλοί άλλοι δεν ήθελαν, ούτε θέλουν, μια άλλη εξέλιξη στις κοινωνίες. Ο,τι και να πούμε η επανάσταση έγινε, όπως και τόσες άλλες. Αυτό δεν γυρίζει πίσω. Κάθε χρόνο, κάθε Πρωτοχρονιά, έστω και τυχαία πίνοντας καφέ, θα έρχεται στον νου μας η νικηφόρα πορεία μιας μικρής ομάδας ανθρώπων στην Κούβα. Ετσι γράφει η Ιστορία.

Καλή χρονιά

*συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας