Στα απόνερα του όποιου εορταστικού κλίματος, πρώτες μέρες μιας νέας χρονιάς, επιπλέον εκλογικής χρονιάς, σκέφτεται κανείς αναπόφευκτα, εκτός από σχέδια του μέλλοντος και απώλειες του παρελθόντος, και τους αφανείς του παρόντος, τους ανθρώπους για τους οποίους το παρελθόν και το μέλλον συρρικνώνεται και παίρνει, λιγότερο ή περισσότερο, ανάλογα με την περίπτωση, τη μορφή ενός αιώνιου παρόντος, ελάχιστα ελπιδοφόρου.
Και ενώ σε αυτή την εκλογική χρονιά θα αναδειχθούν για πρώτη φορά τρεις βουλευτές που θα εκπροσωπήσουν τους κατοίκους εξωτερικού που δεν εκπροσωπούνταν έως τώρα -ορθά από πρώτη ματιά-, δεν θα αναδειχθεί κανένας βουλευτής που θα εκπροσωπήσει εκείνους τους κατοίκους εσωτερικού που επίσης δεν εκπροσωπούνται έως τώρα. Και είναι πολλοί: ξένοι εργαζόμενοι με άδεια παραμονής και εργασίας που διαμένουν στην ημεδαπή για τριάντα χρόνια, συμβάλλουν σε σημαντικό ποσοστό και ποικιλοτρόπως στο εγχώριο ΑΕΠ αλλά δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα· γυναίκες από τη Βουλγαρία, τη Γεωργία και αλλού που φυλάνε τα παιδιά και τους γονείς μας· άντρες από το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές που δουλεύουν στα χωράφια και που φέτος, με 40 ευρώ μεροκάματο και χωρίς ασφάλιση, δουλεύουν διπλά και τρίδιπλα γιατί είναι λίγοι σε σχέση με τις ανάγκες.
Αλλά δεν θα εκπροσωπηθούν και Ελληνες πολίτες των οποίων τα δικαιώματα έχουν τυπικό χαρακτήρα: Ρομά που ο διάλογος του κράτους μαζί τους γίνεται με σφαίρες· φυλακισμένοι (καμιά δεκαριά χιλιάδες τουλάχιστον), καθώς σε μια ευνομούμενη χώρα οι πάντες πρέπει να έχουν φωνή· οι μακροχρόνια άνεργοι – μόνο οι καταγεγραμμένοι είναι 130.000. Για τους οποίους δύσκολα θα υποστήριζε κανείς πειστικά ότι είναι συνολικά «τεμπέληδες» ή δεν ψάχνουν αρκετά για δουλειά, σε μια χώρα όπου οι δουλειές σπανίζουν. Σε μια χώρα που είναι πρώτη στην Ευρώπη στην ανεργία των νέων 25-34 ετών.
Οσο για τους άστεγους… Ο αριθμός τους, αντίθετα με την υπόλοιπη Ευρώπη, δεν έχει επίσημα καταγραφεί -δείγμα κι αυτό του επιπέδου κρατικής συγκρότησης και πολιτισμού της χώρας-, ωστόσο υπολογίζονται από 20.000 έως 40.000. Σύμφωνα με μια οργάνωση που ασχολείται με το θέμα, περί το 35% είναι Ελληνες υπήκοοι. Να ψηφίζουν, άραγε; Μάλλον δύσκολο. Ούτε αυτοί εκπροσωπούνται λοιπόν, και ας είναι -ακόμη κι αν λάβουμε υπόψη μόνο τους Ελληνες- τριπλάσιοι από τους Ελληνες του εξωτερικού που γράφτηκαν στους εκλογικούς καταλόγους και που θα αποκτήσουν τρεις βουλευτές. Αν εκπροσωπούνταν δεν θα ήταν άστεγοι.
Κόμματα που σέβονται τον εαυτό τους ασχολούνται με ορισμένες τουλάχιστον από τις κατηγορίες που προαναφέρθηκαν. Ωστόσο όχι με όλες και όχι τόσο, ώστε να θεωρηθεί ότι τις εκπροσωπούν επαρκώς. Κάποια άλλα, βέβαια, δεν ασχολούνται καθόλου. Γνωστά πράγματα. Σε κάθε περίπτωση, χρέος κάθε ευαίσθητου πολίτη είναι να έχει συνείδηση του γεγονότος ότι είναι υπερβολικά πολλοί αυτοί που δεν έχουν φωνή, και όχι μόνο μέρες που είναι. Να προσπαθούμε δηλαδή να θυμόμαστε ότι έξω από το μικρό μας γκέτο ο καθένας, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι χωρίς πρόσωπο. Και χωρίς εκπρόσωπο.
