Υπάρχει μια ανόητη πεποίθηση, ανόητη όπως όλες οι πεποιθήσεις και γνώμες που θέλουν να φαίνονται σαν αξιώματα αλλά στην πραγματικότητα λέει ο καθένας το μακρύ και το κοντό του. Αυτή η άποψη λοιπόν λέει πως είναι αδύνατον κάποιος που είναι αξιωματικός της Αστυνομίας να είναι και ένας βαθύτατα και ουσιαστικά προοδευτικός άνθρωπος στη σκέψη και στις πράξεις της ζωής του. Η θεωρία που επικρατεί λέει πως αν είσαι αξιωματικός της Αστυνομίας είσαι φασίστας και δεν μπορεί να είσαι προοδευτικός άνθρωπος, γιατί οι προοδευτικοί άνθρωποι δεν προφυλάσσουν τους ανθρώπους από το κακό και το άνομο ούτε κρατάνε κλομπ στα χέρια. Αυτά τα κάνουν οι «φασίστες» που κάνουν διάφορα στα Τμήματα, δέρνουν διαδηλωτές κ.λπ. κ.λπ.
Ο Γιώργος Βουλτσιούδης ήταν ο κατ’ εξοχήν άνθρωπος που συγκέντρωνε αυτές τις δύο ιδιότητες με τον ιδανικό τρόπο και με το σωστό μέτρο. Ηταν αυτό που λέμε ένας αυθεντικός αστυνομικός, ένας άνθρωπος που είχε βαθιά μέσα στην ψυχή και στη συνείδησή του το πόσο σημαντική είναι αυτή η δουλειά που κάνει και δεν τον πείραζε καθόλου όταν έπρεπε να γίνει ένας αυστηρός, «παλιομοδίτης» αστυνόμος γιατί αυτό έπρεπε να γίνει τη συγκεκριμένη στιγμή.
Και συγχρόνως ένας άνθρωπος βαθιά προοδευτικός στις πολιτικές του ιδέες, που αγωνιζόταν γι’ αυτές ακόμα και με τον κίνδυνο να εκτεθεί, γιατί στο δικό του επάγγελμα δεν επιτρέπονται οι πολλές πολλές ελεύθερες απόψεις πάνω ακόμα και σε θέματα ταμπού.
Ο Γιώργος Βουλτσιούδης ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος, χρήσιμος πάνω απ’ όλα όταν τον είχες φίλο, με την έννοια ότι θα σου έλεγε πάντα καθαρά την άποψή του για κάτι που είχες κάνει, ακόμα και αν δεν σου άρεσε η άποψή του. Την ίδια στιγμή που θα έκανε οτιδήποτε, θα έπεφτε στη φωτιά για να σε βοηθήσει.
Ο Γιώργος Βουλτσιούδης έφτασε μέχρι υποστράτηγος και με άσχημο τρόπο τον αποστράτευσε η Νέα Δημοκρατία -απ’ ό,τι έχω καταλάβει μάλλον ύπουλα έγινε αυτό- και αυτό τον πόνεσε. Ο Γιώργος Βουλτσιούδης αγωνίστηκε ανιδιοτελώς μέσα από τις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ δουλεύοντας σαν απλός στρατιώτης έτσι όπως είχε μάθει στη ζωή του και με το ήθος που τον είχε διδάξει η μητέρα του. Ετρεχε, φτιάχνοντας συγχρόνως και το σάιτ enstoloi.gr για τους απλούς στρατιώτες, στη μάχη ενάντια στην αδικία, αγωνιζόταν για κάθε περίπτωση ανθρώπου και κοινωνικής ομάδας που έβλεπε ότι αδικούνταν και βέβαια για τους δικούς του ανθρώπους. Φυσικά, όπως γίνεται συνήθως σε όλα τα κόμματα ανεξαρτήτως χρώματος, δεν τον προώθησαν ούτε τον τίμησαν όπως θα έπρεπε στον ΣΥΡΙΖΑ, αν και ο ίδιος μάλλον θα αντιδρούσε αρνητικά σε κάτι τέτοιο αν γινόταν.
Ο Γιώργος Βουλτσιούδης έφυγε το περασμένο Σάββατο το απόγευμα μετά από σκληρή μάχη με την επάρατο, που λένε, και τον αποχαιρετήσαμε προχθές. Θα μου πείτε πώς σε μια εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας στην τελευταία σελίδα αποχαιρετάς έναν φίλο σου; Δεν είναι κάτι πολύ προσωπικό; Το σκέφτηκα και μετά σκέφτηκα και το εξής: ο Γιώργος Βουλτσιούδης ήταν ένας άνθρωπος που αγωνιζόταν για το καλό της κοινωνίας μέσα από δημόσιες θέσεις, είτε είναι η Ελληνική Αστυνομία είτε μέσα από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν ένα δημόσιο πρόσωπο χωρίς δημόσια προβολή και επειδή άνθρωποι σαν τον Γιώργο καλό είναι να γίνονται γνωστοί γιατί είναι θετικό παράδειγμα σε μια κοινωνία, γι’ αυτό και το έγραψα. Δεν χρειάζεται να γράφουμε συνέχεια για τα ίδια και τα ίδια, συχνότατα για άτομα αμφισβητούμενης ηθικής, εξυπνάδας ή και σοβαρότητας… Καληνύχτα Γιώργο.
