Η αλήθεια είναι πως επειδή μεγάλωσα με δυο γυναίκες, με τη μητέρα και τη γιαγιά μου, που είχαν πολύ ισχυρή προσωπικότητα, αλλά και το ότι μπήκα στο Γυμνάσιο λίγο μετά τη Μεταπολίτευση, τότε που έπνεε ένας άνεμος ελευθερίας ή τέλος πάντων ελευθεροφάνειας που απαιτούσε να δέχεσαι και να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα των άλλων είτε είναι ευπαθείς ομάδες και μειονότητες είτε δεν είναι, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι μπορεί η γυναίκα να είναι κατώτερη από τον άντρα. Το αντίθετο θα έλεγα. Για μένα ήταν πάντα οι δύο όψεις ενός νομίσματος, αλλά από την άλλη έβλεπα πως και μέσα στο σπίτι αλλά και σε δουλειές, ακόμα και όταν παλιά καταπιέζονταν άγρια οι γυναίκες, είχαν πάντα αναπτύξει άλλες μεθόδους, όχι πάντα καθαρές και έντιμες, για να τα βγάζουν πέρα και συχνότατα να κυριαρχούν. Χωρίς να το διατυμπανίζουν αυτό δημοσίως, άσχετα από την κυριαρχία τους ως μητέρες ας πούμε στο σπίτι, αλλά και στις δουλειές ήξεραν πώς να τα καταφέρουν στην επαγγελματική τους άνοδο με διάφορους τρόπους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ίσχυε και ισχύει για όλες τις γυναίκες αλλά για κάποιες ισχύει και πολύ συχνά έχω διαπιστώσει ότι τέτοιες μεθόδους μετέρχονται πολλές από αυτές που φωνάζουν για τα δικαιώματα της γυναίκας σήμερα.
Ασφαλώς έχουν περάσει αιώνες και χιλιετίες με άγρια καταπίεση αλλά επειδή είναι γνωστό πως η γυναίκα είναι το πιο έξυπνο, το πιο ανθεκτικό από τα δύο φύλα, γι’ αυτό όλα αυτά τα χρόνια έφτιαξαν τους δικούς τους κώδικες για την κυριαρχία τους, όχι βέβαια εκτός σπιτιού, αλλά μέσα στο σπίτι σίγουρα.
Δεν είναι πολλές οι δεκαετίες που οι γυναίκες ψηφίζουν και έχουν στοιχειώδη δικαιώματα και ασφαλώς ποτέ κανείς δεν πρέπει να επαφίεται αλλά πρέπει να υποστηρίζει αυτό που θεωρεί σωστό και όχι μόνο για τα δικαιώματα των γυναικών.
Μια όμως και πολλές ακούω να φωνάζουν με ιδιαίτερα μαχητικό τρόπο, όλες αυτές είναι έτοιμες και διατεθειμένες να κάνουν στην μπάντα τους παλιούς και σίγουρους κώδικες κυριαρχίας της γυναίκας απέναντι στον άντρα; -φυσικά δεν θα αναφέρω παραδείγματα, μη μας βγει η εφημερίδα ακατάλληλη.
Επίσης, επειδή δεν ζούμε στον παράδεισο, μήπως εκτός από φωνές για το τι δικαιώματα έχει μια γυναίκα και τι πρέπει να λένε και τι να μη λένε οι νόμοι, θα έπρεπε να μάθουν και τις γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας πως πρέπει να ξέρουν με ποιους θα συναγελάζονται και πώς θα τους φερθούν σε άσχημη στιγμή; Ισως κάτι τέτοιο θα ήταν πιο χρήσιμο – δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.
Και το τελευταίο, επειδή ακούω τα τελευταία δυο-τρία χρόνια να επιμένουν διάφοροι για τον όρο γυναικοκτονία και όχι συζυγοκτονία και επειδή στο παρελθόν υπήρχαν πολλές περιπτώσεις που οι γυναίκες έκαναν κομμάτια τους άντρες τους, μήπως και αυτό κρύβει ένα είδος ρατσισμού;
Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά βασικά αυτό που θέλω να πω είναι πως δυστυχώς έχω διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι «αγωνιστές» και «αγωνίστριες» των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των ζώων, όλων των ας πούμε ευπαθών ομάδων, αντί να κάνουν ουσιαστική δουλειά, φροντίζουν να υπάρχουν μέσα από τους «αγώνες» τους, εκμεταλλευόμενοι θαυμάσια ακόμα και άσχημες καταστάσεις, και αυτοί τους οποίους υπερασπίζονται αλλά και άλλοι πολλοί.
