Η γλυκιά μου η Μάρθα έφυγε έχοντας ζήσει μια πραγματικά πλούσια ζωή. Στο φινάλε λίγο ταλαιπωρήθηκε, αλλά είχε τους σωστούς ανθρώπους δίπλα της, κάτι που δυστυχώς δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι…
Από όλη όμως αυτή την ιστορία, που με στενοχώρησε πάρα πολύ, γιατί θυμήθηκα πάρα πολλά με τη γλυκιά μου Μάρθα Καραγιάννη, αυτό που πραγματικά με έκανε έξαλλο από τη μια –και από την άλλη δεν πίστευα ότι συμβαίνει τέτοιο πράγμα– είναι πως η Μάρθα ήθελε στο τέλος μετά τη νεκρώσιμο ακολουθία να αποτεφρωθεί και η στάχτη της να σκορπιστεί. Αυτό είναι κάτι που όσο περνάει ο καιρός –και δεδομένου ότι τώρα πια υπάρχουν στη Ριτσώνα οι σωστές δομές για να γίνει αυτό που πρέπει και δεν χρειάζεται πια οι άνθρωποι να τρέχουν στη Βουλγαρία και να ξοδεύουν ένα σωρό χρήματα– πολλοί το προτιμούν από την ταφή και όχι μόνο οι… «άθεοι», όπως θα νόμιζε κάποιος, γιατί και πιο οικονομικό είναι και λιγότερο χρονοβόρο, αλλά και όχι τόσο δύσκολο κάποιος να το αντέξει μέχρι τέλους, ειδικά η φοβερή και τραγική στιγμή της εκταφής. Με ό,τι και αν σημαίνει αυτό που λέω…
Φυσικά με αυτό τον τρόπο διακυβεύεται μια σχεδόν τεράστια βιομηχανία και πάρα πολλά και ισχυρά συμφέροντα, αλλά εν πάση περιπτώσει κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα νομίζω να κάνει ό,τι θέλει το σώμα του όταν πεθάνει. Και ξαφνικά μαθαίνω ότι, ενώ θεωρείται ντε φάκτο ότι κάποιος θα θαφτεί, εντούτοις χρειάζεται ειδική άδεια, ειδικά χαρτιά από νομικούς και χίλιες δυο διαδικασίες για να έχει το δικαίωμα κάποιος να αποτεφρωθεί. Μήπως θα έπρεπε να είναι κάτι πολύ πιο απλό; Δικαίωμα του καθενός νομίζω πως είναι να κάνει ό,τι θέλει σε αυτό το θέμα, χωρίς τόσες πολλές παράξενες διαδικασίες. Το ότι τόσοι πολλοί χάνουν τόσα πολλά, που δεν σημαίνει ότι όλοι έχουν τη δυνατότητα να τα δώσουν, δεν με αφορά, από τη στιγμή που μιλάμε για το δικαίωμα του καθενός στο τι θα γίνει το κορμί του μετά. Στο κάτω κάτω δεν μιλάμε για ευθανασία, που είναι τελείως άλλο πράγμα. Μήπως θα έπρεπε με αφορμή αυτό που έγινε με τη Μάρθα να απλοποιηθεί η δυνατότητα να γίνεται αυτό άμα το θέλει κάποιος χωρίς τόσες τυπικότητες και αυστηρότητες;
Από την άλλη, ενώ εκνευρίζομαι με κάποιες από την Ελλάδα αλλά και τη Δύση γενικά που «αγωνίζονται» για τα δικαιώματα των γυναικών από την ασφάλεια του γραφείου και του σπιτιού τους, κάνοντας ουσιαστικά καριέρα οι ίδιες χρησιμοποιώντας όλο αυτό, ήρθαν ξαφνικά τα κορίτσια στο Ιράν, οι γυναίκες στο Ιράν, που με αφορμή μια μαντίλα βγήκαν στον δρόμο και είπαν το «Ως εδώ!». Και οι φασαρίες συνεχίζονται όλο και πιο έντονα με δεκάδες θύματα, με γυναίκες που πέφτουν στη φωτιά για το αυτονόητο, σε μια χώρα όπου το αυτονόητο θεωρείται απαράδεκτο.
Αυτό είναι αγώνας. Να τα βάζεις με τον δράκο ενώ είσαι γυμνός και χωρίς όπλα. Με μόνο πραγματικό όπλο τη φωνή σου, που όμως μπορεί να φτάσει πολύ μακριά. Τις γυναίκες στο Ιράν μακάρι να τις βοηθήσει ο όποιος θεός πιστεύουν και υπάρχει και μακάρι να μην το πληρώσουν ακριβά χωρίς αποτέλεσμα. Και μακάρι αυτή η φωτιά να ανάψει σε όλες τις χώρες, ειδικά εκεί στην Αραβία, στο Ιράκ κ.λπ. κ.λπ., όπου ένας φριχτός θεοκρατικός νόμος, που στην ουσία ούτε από το Κοράνι προέρχεται από ό,τι ξέρω, κάνει τη γυναίκα να ζει σαν ζώο. Οποια αισθάνεται εδώ στη Δύση αρκετά επαναστάτρια να πάει εκεί να δώσει τη μάχη, γιατί μόνο με τη φωτιά ενάντια στο μαχαίρι μπορεί να έχει αποτέλεσμα ο αγώνας κατά της βαθιάς νύχτας…
