Το φθινόπωρο μπήκε με μια δυνατή βροχή, προειδοποίηση ότι η ξενοιασιά τελείωνε. Οι μέρες άρχιζαν να μικραίνουν επικίνδυνα, έστω και αν η ανθρώπινη παρέμβαση ξεγελούσε. Ολα ακόμα κυλούσαν σε ρυθμούς θερινής ώρας – αλήθεια, θα γυρνούσαμε φέτος στη χειμερινή; Ή θα συνεχιζόταν επ’ αόριστον κι άλλο αυτή η ψευδαίσθηση της ενεργειακής οικονομίας; Δεν ήξερε. Το μόνο που περίμενες ήταν εκείνη η ώρα ύπνου που σου έκλεψαν τον Μάρτιο.
Μετά ο καιρός βελτιώθηκε και θύμιζε πάλι καλοκαίρι. Αλλά οι μυρωδιές των γιασεμιών, της θάλασσας, του καρπουζιού άρχιζαν σιγά σιγά να αντικαθίστανται από αυτές του χαρτιού, των σχολικών βιβλίων και της νέας γραφικής ύλης. Κι εκεί που μετρούσες τα ευρώ για να βγουν λίγες ημέρες διακοπών, η λίστα των εξόδων γέμισε λογαριασμούς κοινής ωφέλειας που περίμεναν να πληρωθούν και δουλειές για να ετοιμάσεις το σπίτι για τον χειμώνα. Δύστηνες οι προβλέψεις, άγριες οι προειδοποιήσεις και λίγες, ελάχιστες, οι απάγκιες γωνιές. Η πραγματικότητα δεν αστειεύεται.
Το ραδιόφωνο, οι μουσικοί σταθμοί, πάλι δεν έχουν ακόμα περάσει στη νέα εποχή – μόνο οι αναφορές στην κίνηση των δρόμων και στα μποτιλιαρίσματα δείχνουν ότι κάτι έχει αλλάξει: είμαστε όλοι πίσω στη μεγαλούπολη, που γίνεται όλο και πιο ξένη, άξενη για τους μόνιμους κατοίκους, φιλική μόνο για τους τουρίστες που τη ζουν για λίγες μέρες και μετά επιστρέφουν στη δική τους ρουτίνα.
Τα τραγούδια μιλούν ακόμη για καλοκαίρι, για μικρές ιστορίες έρωτα χωρίς μέλλον, για όνειρα-κάστρα που χτίστηκαν στην άμμο και τα πήρε ένα δυνατό κύμα και για δίχτυα με ονόματα βαριά, που μόνη ελπίδα σου για να ξεφύγεις είναι η άκρη μιας κλωστής. Αν τη βρεις και αν είσαι τυχερός, ίσως πάλι ξεκινήσεις. Για το επόμενο δίχτυ που κάπου σε περιμένει.
Κι έτσι κυλούν οι μέρες και μέσα σε έναν κυκεώνα από υποχρεώσεις, μουσικές αποδράσεις, χρόνους αναμονής σε πλατφόρμες του μετρό, διαδρομές σπίτι – δουλειά, δουλειά – σπίτι, ζεις κι εσύ τις ιστορίες σου. Τις τρέχουσες και τις παλιές, με την ελπίδα οι καινούργιες να είναι πραγματικά μεγάλες.
Οπως αυτές στα παραμύθια. Το καλοκαιρινό φως δίνει μερικές φορές μια ελαφρότητα, λιώνει κάπως τα βάρη και μαζί με τη θάλασσα τα σηκώνει ψηλά και δεν τα νιώθεις τόσο μεγάλα στην πλάτη σου. Το φθινόπωρο είναι κάπως μεταβατικό: μέσα στη γλύκα των χρωμάτων του, με το χάδι από τις πιο δροσερές νύχτες και την ψευδαίσθηση ότι ακόμη αντέχει η καλοκαιρία, έχεις λίγο χρόνο ακόμα να πας, να έρθεις, να δεις, να χαρείς, σου δίνει κουράγιο γι’ αυτό που έρχεται, ό,τι κι αν είναι. «Αν προετοιμαστώ καλά», λες, «όλα καλά θα πάνε». Και εργάζεσαι σκληρά γι’ αυτό.
Αλήθεια; Ψέματα; Δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι η προετοιμασία. Σαν τον Κοντορεβιθούλη ένα πράγμα. Βάζεις ψιχουλάκια στην τσέπη σου με την ελπίδα ότι δεν θα χάσεις τον δρόμο. Για πού; Ποιος ξέρει;
Στα μεγάλα παραμύθια της ζωής, ο τελικός προορισμός δεν είναι ξεκάθαρος. Δεν είναι το σπίτι της γιαγιάς στην καρδιά του δάσους – μόνο βέβαιο είναι ο λύκος. Οι δράκοι δεν σκοτώνονται με ξύλινα σπαθιά και πανοπλίες από χαρτί. Μερικές φορές, είναι σοφότερο να βρεις ένα κενό επιφυλακής του θηρίου και να προλάβεις να τρυπώσεις πριν σε δει, μήπως ξεφύγεις.
Αυτά σκέφτεσαι ένα βράδυ, με ένα ποτηράκι παγωμένο μοσχάτο κρασί στο μπαλκόνι ενώ η Σελήνη αδειάζει λίγο λίγο. Εχεις αφήσει το βιβλίο σου στην άκρη, η ψύχρα σού φαίνεται ευχάριστη και η καταμέτρηση δυνάμεων δεν είναι και τόσο δύσκολη. Στο χαρτί του μυαλού σου, αριστερή στήλη «Τι θέλεις», κεντρική στήλη «Τι μπορείς», δεξιά στήλη «Τι πρέπει». Τεράστια η ανισορροπία, δύσκολος ο κοινός τόπος. Αλλά, ευτυχώς, από μικρή διάβαζες πολύ. Αυτό που κέρδισες από τα μεγάλα παραμύθια είναι η ελπίδα ότι στο τέλος θα δικαιωθείς – άλλωστε, κι εσύ, όπως οι περισσότεροι, είσαι ο ήρωας της δικής σου μικρής ιστορίας.
