Το τέλος των ημερών της αφθονίας και της ανεμελιάς προκήρυξε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, πριν καλά καλά οι συμπολίτες του επιστρέψουν από τις καλοκαιρινές διακοπές τους. Από κοντά και πολλοί άλλοι θεσμικοί φορείς, πολιτικοί και οικονομικοί, με προεξάρχοντες τους παγκόσμιους τραπεζίτες. Αυτοί που έχουν οριστεί για να εργαστούν υπέρ της διασφάλισης της ευημερίας των λαών, όλοι μαζί, ομοθυμαδόν, προαναγγέλλουν ραγδαίες ανατροπές επί τα χείρω.
«Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες» είναι ο τίτλος της ταινίας του Χανς Βαϊνγκάρτνερ (2004), της οποίας η πλοκή αφορά εισβολές που πραγματοποιεί μια ομάδα νεαρών σε σπίτια πλουσίων μόνο και μόνο για να αλλάξουν τη θέση των επίπλων και των αντικειμένων χωρίς να αφαιρέσουν το παραμικρό. Και βέβαια, για να αναγράψουν στους τοίχους των πλουσιόσπιτων, υπό μορφή υπομνηστικού-προειδοποιητικού συνθήματος, τη φράση-κλειδί που αποτελεί τον τίτλο της ταινίας.
Λειτουργώντας έτσι ως Κασσάνδρες, που με την καθαρότητα του νεανικού τους βλέμματος είναι σε θέση να προβλέψουν τα μελλοντικά δεινά που επέρχονται. Και όταν σε μία από αυτές τις εισβολές αναγκάζονται να απαγάγουν τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, αυτός τους εξομολογείται ότι πρόκειται για παλαιό αριστερό, που συμμετείχε στο φοιτητικό κίνημα και ζούσε σε κοινόβια, αλλά κατέληξε να ψηφίζει τους συντηρητικούς, χωρίς καλά καλά να συνειδητοποιήσει πώς συντελέστηκε η ανατροπή αυτή.
Το γαϊδουράκι κουβαλάει τον καρπό, αλλά αυτό τρώει το άχυρο. Eτσι το θέλει η λαϊκή παροιμία, για να εκφράσει τις ανισότητες και τις ανισορροπίες της ζωής. Αυτό το ανώνυμο γαϊδουράκι επέλεξε ο Κώστας Βάρναλης για να παρομοιάσει μέσα από τα δικά του βάσανα τα βάσανα του σύγχρονου ανθρώπου. «Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου», ποίημα που συμπεριλήφθηκε στη συλλογή «Τα ποιητικά» (Εκδόσεις Κέδρος, 1956), έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τη μελοποίηση του Λουκά Θάνου που συμπεριλήφθηκε στον δίσκο «Σάλπισμα», με τη μοναδική ερμηνεία του Νίκου Ξυλούρη το 1978.
Εκεί, ο κυρ Μέντιος αποτελεί την προσωποποίηση του ανθρώπου και του σκληρού, καθημερινού αγώνα της επιβίωσης, χωρίς να του παρέχεται η παραμικρή εξασφάλιση, ούτε για την επόμενη μέρα, πόσο μάλλον για τα γεράματά του. Ως μόνες σταθερές παραμένουν η βαριά δουλειά, η κακομεταχείριση, η κακοποίηση και, κυρίως, το ξύλο απ’ όλους, τόσο από τα αφεντικά όσο και από τους παρατρεχάμενούς τους, που παραβγαίνουν ποιος θα τον ταλαιπωρήσει, ποιος θα τον εκμεταλλευτεί και ποιος θα τον διασύρει περισσότερο. Η μεγάλη ανατροπή που αναγγέλλει το ποίημα του Βάρναλη είναι επιτακτική ανάγκη. Οχι προς την επίπλαστη, δήθεν ευημερία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, αλλά προς χάριν της πραγμάτωσης της ανθρώπινης υπόστασης.
*(Ph.D.)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης
-320x213.png)
