Ο Σταύρος Ψυχάρης και οι ιδιοκτήτες…

Ο Σταύρος Ψυχάρης έφυγε και μαζί του τελείωσε οριστικά η εποχή με τα ΜΜΕ «που κυβερνούν αυτόν τον τόπο», όπως είχε πει ένας αλήστου μνήμης «εθνάρχης».

Υπάρχουν πάντα οι φήμες, οι μύθοι, οι θρύλοι αλλά και η αλήθεια για όλους τους παλιούς εκδότες. Για το πώς έκαναν ό,τι ήθελαν, για το πώς ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις κ.λπ. κ.λπ. Φυσικά όλα τυλιγμένα στον μανδύα της υπερβολής, όπως άλλωστε τα πάντα στην Ελλάδα. Ο Χρήστος Λαμπράκης, η Ελένη Βλάχου, ο Κόκκας της «Ελευθερίας», οι αδελφοί Κύρου της «Εστίας» ή λιγότερο βέβαια ο Μπότσης της «Απογευματινής» και της «Ακρόπολης» είχαν απίστευτη δύναμη που γινόταν ακόμα μεγαλύτερη στη φαντασία των συμπατριωτών μας και έτσι δημιουργήθηκε και ο μύθος της δημοσιογραφίας και των δημοσιογράφων που κάνουν ό,τι θέλουν, επεμβαίνουν κ.λπ. κ.λπ…

Δεν είναι μόνο ο απλός κόσμος, είναι και οι δημοσιογράφοι που μπερδεύονται και τα πιστεύουν αυτά για τον εαυτό τους. Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί που ανέφερα ήταν εξαιρετικοί δημοσιογράφοι και διευθυντές εφημερίδων, αλλά πάνω απ’ όλα και πριν απ’ όλα ήταν ιδιοκτήτες των εφημερίδων τους. Ηταν δικές τους οι εφημερίδες και έκαναν ό,τι ήθελαν σ’ αυτές, αλλά με τη δύναμη ακριβώς αυτής της ιδιοκτησίας μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν. Και για καλό, ενδεχομένως και για κακό…

Ο Σταύρος Ψυχάρης ήταν εξαιρετικός δημοσιογράφος και σπουδαίος διευθυντής, αλλά δεν ήταν ιδιοκτήτης. Ιδιοκτήτης έγινε προς το φινάλε και όταν έφυγε για πάντα από δίπλα του ο Χρήστος Λαμπράκης άρχισε η παρακμή του. Δεν υπήρχε πλέον η μεγάλη σκιά και επιπλέον είχε και τον φθόνο προς τον Λαμπράκη που εκδηλωνόταν και εκδηλώθηκε τελικά στο πρόσωπό του, μια και τον Λαμπράκη δύσκολα τον ακουμπούσαν έστω και νεκρό. Ο Σταύρος Ψυχάρης δεν ήταν Λαμπράκης γιατί δεν ήταν ιδιοκτήτης και επιπλέον ήταν εναντίον του η ίδια η εποχή και οι άνθρωποί της. Ο Λαμπράκης και η Βλάχου θα είχαν προλάβει να μυρίσουν στον αέρα την καινούργια εποχή που ερχόταν και να προσαρμοστούν. Ακόμα αν δεν τους άρεσε η καινούργια εποχή θα την άλλαζαν και θα την έφερναν στα μέτρα τους. Είναι σημαντικό να είσαι και κυρίως να ξέρεις πώς να είσαι ιδιοκτήτης στον χώρο του Τύπου γιατί, όπως και να το κάνουμε, αυτοί μετράνε.

Πρέπει να πω ότι μου έδειχνε μια απίστευτη συμπάθεια ο Σταύρος Ψυχάρης και εκτίμηση που μου την εκδήλωνε κάθε φορά που με έβλεπε -τυχαία πάντα-, αλλά ποτέ δεν με φώναξε να δουλέψω στα έντυπά του. Ηταν όμως ένας άνθρωπος που από κοντά σε εντυπωσίαζε ειδικά με τη ματιά του που κυριολεκτικά σε κάρφωνε στον τοίχο. Οσο για το συγκρότημα, μετά τον θάνατο του Λαμπράκη το 2009 έμεινε συγκρότημα για λίγο ακόμα αλλά χωρίς Λαμπράκη. Ο Σταύρος Ψυχάρης έμελλε να αποχαιρετήσει μια εποχή δυστυχώς υποδυόμενος ένα είδος ανθρώπου που δεν ήταν. Από πολλούς άλλους ήταν πολύ καλύτερος και πολύ πιο σημαντικός. Ας του πούμε καλό ταξίδι γιατί έβαλε τη δική του υπογραφή, μικρή ή μεγάλη, στον ελληνικό Τύπο.