Το ζήτημα με τους σινεφίλ είναι ότι δύσκολα βρίσκουν μια ταινία που να αναγνωρίζεται ότι ανήκει στο προτιμώμενό τους είδος και να είναι συγχρόνως τόσο πρωτότυπη που να αποφεύγονται τα χασμουρητά και η διάθεση δραπέτευσης που γεννά η επανάληψη των αυτονόητων που μας κάνουν να λέμε το γνωστό «Εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε». Σε μια αστυνομική ταινία για παράδειγμα είναι αναμενόμενο να υπάρχουν ένα ή περισσότερα αδιευκρίνιστα εγκλήματα, ένας μοναχικός ντετέκτιβ που παίζει τη ζωή του κορόνα-γράμματα, μια γυναίκα, συνήθως ξανθιά, που μπορεί να τον προδώσει ή να τον σώσει, μια πόλη όπου ανθεί το έγκλημα. Και μια από τις αρετές που θα πρέπει να διαθέτουν σεναριογράφοι και σκηνοθέτες είναι η ικανότητα να δώσουν στα κλισέ αυτά ένα νέο ενδιαφέρον.
Στην «ταινία» της κοινωνικής και της πολιτικής ζωής μας ο εντοπισμός έργων που από τη μια να μας επιτρέπουν να αντιληφθούμε τι εννοούσε ο σκηνοθέτης και από την άλλη να μη σκοτώνουν το ενδιαφέρον μας εξαιτίας της επανάληψης κλισέ γίνεται όλο και πιο δυσχερής. Στην πολυπαιγμένη ταινία τρόμου «Τα εθνικά θέματα» υπάρχουν από τη μια οι κακοί που απειλούν τη γη και το ύδωρ μας, οι αγνώμονες, που αν και τους τα προσφέρουμε κοψοχρονιά, δεν μας συντρέχουν και οι περήφανοι «ταγοί» μας που, άμα πιέζουν τα πράγματα, προειδοποιούν ότι είμαστε έτοιμοι να προασπίσουμε με κάθε τρόπο τα δίκαιά μας, που τα έχουν καταρρακώσει με τις αστοχίες τους. Στο εσωτερικό μέτωπο, στους εμπρησμούς και τις λοιπές «θεομηνίες» επαναλαμβάνονται τραγικά καταστάσεις που θυμίζουν τα στερεότυπα των ταινιών καταστροφής με μια συχνότητα που συναγωνίζεται τις απειλές της ακεραιότητας της χώρας, ενώ οι κυβερνώντες, άλλοι κάθε φορά, και με τις νέες στάχτες να καπνίζουν ακόμα, εξαγγέλλουν «ολιστικά» σχέδια προστασίας και αξιοποίησης του περιβάλλοντος με τους εκάστοτε αντιπολιτευόμενους να καταγγέλλουν μονότονα τη συνενοχή του κράτους που κατά σύμπτωση κυβερνούν οι αντίπαλοί τους.
Ολα, λοιπόν, βαίνουν κανονικά «και επιτέλους, να, τραβάμε μπρος». Είναι όμως η ζωή όπως στον κινηματογράφο, όπου όσοι «ανιούν δεινώς» μπορούν να αλλάξουν έργο; Οι «ρεαλιστικές» ταινίες στων οποίων το κάστινγκ εκούσια ή ακούσια μετέχουμε, συχνά δεν επιτρέπουν την απόδραση.
