Βεβαίως, όπως είναι φυσικό, αυτό που σκέφτομαι πάνω απ’ όλα και ραγίζει η ψυχή μου είναι αυτή την κακομοίρα τη χήρα του Τράγκα. Μου θυμίζει την παλιά σοφή ρήση «χωρίς κέρδος κέρατα» που την έλεγαν για περιπτώσεις που κάποιος είχε εκτεθεί πάρα πολύ χωρίς να έχει κάποιο όφελος από αυτό. Τι χαρά κουβαλούσε αυτή η γυναίκα όταν είχε δίπλα της τον παντοδύναμο σύζυγο, που επρόκειτο κάποια στιγμή στο μέλλον να κληρονομήσει… αλλά άλλαι αι βουλαί του Κυρίου…
Πρέπει να ομολογήσω πως όταν είχα γράψει πριν από μερικούς μήνες σ’ αυτή τη φιλόξενη γωνίτσα της «Εφ.Συν.» περί περιουσίας του Τράγκα και για τον παράξενο και επικίνδυνο «μύθο» πως ήταν ένας εξαιρετικός ρεπόρτερ κ.λπ., κ.λπ., δεν είχα φανταστεί πως αυτός… από τους βασικούς εκπροσώπους σε ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει αυτός ο κλάδος, θα διέθετε τέτοια περιουσία…
Εδώ που τα λέμε, 7 εκατομμύρια ευρώ σε τέτοια ακίνητη περιουσία δεν είναι κάτι που επιτυγχάνεται ούτε από μεγάλο μισθό ούτε με την οικονομία και τις καλές επενδύσεις, ούτε φυσικά γιατί μετέτρεψε με κάποιον τρόπο ένα πολύ σιχαμένο πράγμα σε παξιμάδι. Αυτές είναι περιουσίες που με πολύ συγκεκριμένους τρόπους αποκτά κάποιος αν δεν διαθέτει επώνυμο όπως Λάτσης, Βαρδινογιάννης κ.λπ. Το χειρότερο βέβαια με τον Τράγκα είναι ότι και τα λεφτά τα είχε και τις επενδύσεις τις έκανε και υπήρχαν και άνθρωποι που τον ακούγαν και τον έπαιρναν σοβαρά.
Να πούμε ένα «μπράβο» στους ανθρώπους της Εφορίας που έδρασαν τόσο γρήγορα και τόσο αποτελεσματικά σε ένα τόσο μεγάλο σκάνδαλο. Πολύ περισσότερο χρειάζεται αυτοί οι άνθρωποι να πάρουν τα συγχαρητήριά μου γι’ αυτό το θέμα όπως και η κυβέρνηση άλλωστε, γιατί επειδή αντίθετα από πολλούς άλλους δεν πάσχω προς το παρόν από ολική αμνησία. Θυμάμαι πάρα πολύ καλά επί ποίας κυβέρνησης ο Τράγκας απέκτησε τα περισσότερα από αυτά. Θυμάμαι ας πούμε πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια που οι εφημερίδες του Τράγκα που πουλούσαν ελαχιστότατα φύλα έπαιρναν από το κράτος επιχορηγήσεις με πάρα πάρα πάρα πολλά λεφτά, και είχε και τον κόσμο απλήρωτο και έβγαινε και ούρλιαζε στα κανάλια αν κάποιος διαμαρτυρόταν και του έκοβε κανένα ευρώ, την ίδια ώρα που εφημερίδες σαν τα «Νέα» και την «Ελευθεροτυπία» έπαιρναν σε αναλογία ψίχουλα…
Αλήθεια τα είπα όλα αυτά, γιατί τι θυμήθηκα νομίζετε; Τον Κωστάκη Καραμανλή, τον μοναδικό πρωθυπουργό στην ιστορία της πολιτικής παγκοσμίως που αφού επί σχεδόν 5 χρόνια φέρθηκε ως ηγέτης μιας αυτοκρατορίας σκορπίζοντας λεφτά, στο τσακ, και ενώ ήξερε ότι ερχόταν η κρίση, είχε την πονηριά απλώς πριν από τις εκλογές να πει την αλήθεια γι’ αυτό που ερχόταν και για το οποίο ευθυνόταν. Φυσικά δεν τον ψήφισε κανείς και εκεί άρχισε η περιπέτεια της χώρας. Οχι πως αν έβγαινε δεν θα υπήρχε κρίση, αλλά η οικογένεια Καραμανλή ξέρει από τον θείο πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει η ασημαντότητα αν συμμαχήσει με τη σιωπή. Θυμάμαι πολύ καλά πώς και ποιοι έπαιρναν επιχορηγήσεις τότε και δεν αποδείχθηκε ποτέ το γιατί… Τις προάλλες που είδα τον Κωστάκη Καραμανλή να πηγαίνει να μιλήσει με εκείνο το δήθεν αποφασιστικό και δυναμικό στιλ μου φάνηκε σαν κάποιον που πάει στο Κτηματολόγιο να διαπιστώσει μήπως του έχουν φάει οι γείτονες τα χωράφια στο χωριό. Από τη μια ο Κωστάκης και από την άλλη ο Αντωνάκης τόσα χρόνια εμφανίζονται και εκφράζουν απόψεις για πράγματα που εν πολλοίς ευθύνονται αυτοί. Και ύστερα μου λες εμένα αν τα πάει καλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ε, λοιπόν μια χαρά τα πάει αν σκεφτείς τι γίνεται γύρω μας και αν σκεφτείς σοβαρά ποιοι προϋπήρχαν αυτού σ’ αυτό το κόμμα και πώς συνεχίζουν να του πριονίζουν την καρέκλα.
