Και σας ρωτώ τώρα… Τι κοινό έχουν ο Κρις Ροκ με τον Νίκο Μαστοράκη -ναι, ναι, τον δικό μας τον γνωστό Νίκο Μαστοράκη…
Όχι δεν κάνω πλάκα, αλλά η τελευταία απονομή των Όσκαρ μού θύμισε κάτι.
Κατ’ αρχάς, για όσους δεν έχουν μάθει τι συνέβη εκεί, ας το πούμε εν τάχει. Ο Κρις Ροκ, λοιπόν, ένας από τους παρουσιαστές των φετινών Όσκαρ, σε ένα σημείο της βραδιάς άρχισε να λέει αστεία σατιρικά για διάφορους από τους παριστάμενους θεατές και υποψήφιους για τα Όσκαρ. Το τελευταίο αστείο που πρόλαβε να πει ήταν για τη σύζυγο του Γουίλ Σμιθ, που ήταν υποψήφιος. Δεν πρόλαβε να τελειώσει το αστείο και ο Γουίλ Σμιθ σηκώθηκε από τη θέση του θυμωμένος, ανέβηκε στη σκηνή, χαστούκισε τον Κρις Ροκ και ύστερα ξαναέκατσε, λέγοντάς του από μακριά να μην τολμήσει να πιάσει στο στόμα του τη γυναίκα του. Φυσικά, το θέαμα αυτό επισκίασε σχεδόν όλη την τελετή. Θα μου πείτε τώρα τι σχέση έχει αυτό με τον Νίκο Μαστοράκη…
Στις αρχές του καλοκαιριού του 1974, λοιπόν, δύο μήνες πριν από τη Μεταπολίτευση, είχε ανέβει στο θέατρο Μπουρνέλη στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας -ήταν απέναντι από το Πεδίον του Άρεως και ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα θέατρα της εποχής, το Μετροπόλιταν και το Παρκ, χρόνια μετά μετονομάστηκε σε Σφεντόνα και έγινε για λίγο μουσική σκηνή- ένα μουσικό θέαμα, κάτι μεταξύ επιθεώρησης και μιούζικαλ, που είχε τίτλο «Στρίκινγκ στο πλοίο των τρελών». Θα κάνω άλλη μια παρένθεση, για να πω, για όσους δεν το ξέρουν, πως το στρίκινγκ ήταν κάτι που είχε εμφανιστεί εκεί προς τα τέλη της δικτατορίας, όπου κάποιος, π.χ. μεσημεριάτικα, την ώρα που ανέβαινε την οδό Σταδίου, ξαφνικά πέταγε όλα του τα ρούχα, έμενε τελείως γυμνός, έκανε τον γύρο του τετραγώνου και, όταν ξαναέφτανε εκεί από όπου ξεκίνησε, φόραγε πάλι τα ρούχα του και συνέχιζε να περπατάει. Αυτό, φυσικά, αν εν τω μεταξύ δεν τον είχε μπαγλαρώσει η αστυνομία. Κάποιοι το λέγαν και διαμαρτυρία εκείνη την εποχή αυτό…
Το «Στρίκινγκ στο πλοίο των τρελών» λοιπόν, το οποίο υπέγραφαν ο Γιάννης Δαλιανίδης με τον Νίκο Μαστοράκη, είχε μια μεγάλη πρωτοτυπία για την εποχή. Διέθετε κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης και τηλεοπτικές οθόνες γύρω γύρω στους τοίχους της πλατείας του θεάτρου και, κάποια στιγμή, εμφανιζόταν ο Νίκος Μαστοράκης με μια κάμερα και ένα μικρόφωνο -πασίγνωστος τότε στην τηλεόραση-, πλησίαζε κάποιους από τους θεατές, τους έκανε διάφορες ερωτήσεις κ.λπ. και αυτό φαινόταν στις οθόνες και στις τηλεοράσεις γύρω γύρω και ο κόσμος το θαύμαζε. Η τηλεόραση ήταν πολύ νέα τότε στην Ελλάδα. Μια βραδιά, όμως, ο Νίκος Μαστοράκης έκανε το λάθος να ρωτήσει με το μικρόφωνο στο στόμα του έναν από τους θεατές, ο οποίος προφανώς και χιούμορ δε διέθετε και πολλά πολλά δε σήκωνε, «μήπως είστε ομοφυλόφιλος;». Και η αντίδραση του θεατή, προ 48 ετών, ήταν όπως και του Γουίλ Σμιθ φέτος στα Όσκαρ…
Αυτή είναι μια ιστορία που δεν την ξέρει κανείς, γιατί δεν είχε γίνει και θέμα και να πω κιόλας πως μου την έχει διηγηθεί ο Γιάννης Δαλιανίδης, αυτόπτης μάρτυρας και συγγραφέας της παράστασης. Χαριτωμένο δεν είναι; Ε, ό,τι και να πείτε, προκειμένου να ασχοληθώ με την ιστορία της Πάτρας, η οποία ομολογώ ότι με φέρνει σε αμηχανία, προτίμησα αυτή τη βουτιά στο παρελθόν, που δεν την ξέρει και κανείς.
