Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον, ομολογώ, αν και ουσιαστικά δεν έχει κανένα ενδιαφέρον το θέμα αλλά με διασκεδάζει κιόλας, κάποιες φορές θυμώνω και πάντως πάντα σε ενδιαφέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει κάποιος ή κάποιοι – ειδικά στους καιρούς των σόσιαλ μίντια…
Παρακολουθώ λοιπόν πως εδώ και δύο χρόνια, αν δεν κάνω λάθος, η Νατάσσα Μποφίλιου έχει κάνει κάποιες δηλώσεις στις συνεντεύξεις της που είναι σαφέστατα αριστερότατου χαρακτήρος. Μπορείς κανείς να τα ονομάσει και επαναστατικά αυτά που έχει πει αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά, η επανάσταση είναι πολύ μεγάλη λέξη και όχι πως δεν μπορεί η Νατάσσα Μποφίλιου να τις προφέρει αυτές τις λέξεις και να τις εκφράσει, αλλά γιατί δεν είναι και λόγια για τη «μεγάλη επανάσταση». Από την άλλη, κάποιοι άλλοι θεωρούν αυτές τις δηλώσεις παλαιοαριστερές ή μάλλον παλαιοκομμουνιστικές, ενώ ήξεραν όλοι, συμφωνούν εν χορώ πως η Νατάσσα Μποφίλιου αλλά και κάποιοι άλλοι ακόμα -εδώ κάνουν μια στάση και συμπληρώνουν τη λίστα των επώνυμων καλλιτεχνών στην οποία τοποθετούν και τη Νατάσσα Μποφίλιου- θέλουν να γίνουν Μίκης Θεοδωράκης κ.λπ. κ.λπ.
Κατ’ αρχάς για ποιο λόγο η Νατάσσα Μποφίλιου δεν έχει δικαίωμα να πει τις απόψεις της, ακόμα και αν είναι παλαιομοδίτικες, ακόμα και αν είναι λάθος, ακόμα και αν είναι σωστές, γιατί δεν μπορεί να πει τους στίχους που θέλει, ακόμα και αν δεν είναι σωστοί, γιατί είναι ντροπή κανείς να θέλει να γίνει Μίκης Θεοδωράκης; Δηλαδή τι θα έπρεπε να θέλει να γίνει ένας καλλιτέχνης, Φοίβος; Και δεν εννοώ τον Φοίβο Δεληβοριά. Και γιατί ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να εκφράσει πολιτικές και άλλες απόψεις τέτοιου είδους όταν οι πιο πολλοί πολιτικοί τρέχουν σαν σκυλάκια για μια φωτογραφία μαζί τους; Και γιατί ένας άνθρωπος, καλλιτέχνης ή όχι, να μην έχει την κοσμοθεωρία που τον εκφράζει -αρκεί βέβαια να μην είναι φασίστας, γιατί τότε θα έπρεπε να απαγορεύεται- και γιατί όλη η κοινωνία του διαδικτύου διαθέτει ικανά «σοβαρόμετρα» και μπορούν να μετρήσουν τη σοβαρότητα του ενός ή του άλλου;
Η Νατάσσα Μποφίλιου είναι τραγουδίστρια, με βάση αυτό τη μετράω. Τις απόψεις της τις ακούμε και τις δεχόμαστε ή όχι. Αλλά δεν υπογράφουν την προσωπικότητά της γιατί δεν διάλεξε να γίνει πολιτικός, καλλιτέχνης διάλεξε να γίνει. Το αν κάποιοι φοβούνται ότι οι καλλιτέχνες λένε πράγματα που δεν τους συμφέρουν και μπορούν να γίνουν επικίνδυνοι λόγω της δημοφιλίας τους, τότε το πρόβλημα το έχουν αυτοί δυστυχώς, απαιτούν από τους καλλιτέχνες να είναι διαφημιστές τους και υποταγμένοι…
Φυσικά όλοι αυτοί δεν θα έβγαιναν να μιλήσουν για την αισθητική παρακμή και τη χυδαιότητα που μας περιτριγυρίζει και μας δηλητηριάζει από τους «καλλιτέχνες» του νεοσκυλάδικου. Βρήκαν έναν εύκολο στόχο και όρμηξαν – τα όρνια.
Κι εσύ τι κάθεσαι και ασχολείσαι, θα μου πεις. Εδώ ο κόσμος χάνεται κι εσύ τι θα γίνεις τώρα; Ο δικηγόρος υπεράσπισης της Νατάσσας Μποφίλιου; Κατ’ αρχάς έτσι θέλω και ασχολούμαι με αυτά που θέλω και προτιμώ να είμαι δικηγόρος υπεράσπισης της Νατάσσας Μποφίλιου παρά ταπεινή υπηρέτρια κάθε σκυλιού της νύχτας.
