H ρωσική εισβολή είναι καταδικαστέα από κάθε νουνεχή, πολύφρονα ή ολιγόφρονα. Φτάνουμε όμως στο σημείο να θεωρούμε ότι εμείς οι δυτικοί ερχόμαστε σε ευθεία σύγκρουση με έναν άλλο, μη δυτικό πολιτισμό, ότι εμείς είμαστε η δημοκρατία και οι άλλοι ο δεσποτισμός. Ξεχνάμε εύκολα ποιος είναι ο πρώτος διδάξας, ποια χώρα αποφάσισε –και πόσες φορές!– βίαιη επέμβαση σε άλλη, χωρίς μάλιστα την έγκριση [παρά την άρνηση καλύτερα] του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, καταπατώντας και περιφρονώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Λησμονούμε, επίσης, ποια είναι η συμπεριφορά των νικητών απέναντι στους ηττημένους, από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εντεύθεν, πόσο εκδικητικά και ταπεινωτικά φέρθηκαν οι νικητές στους ηττημένους, παρά τις συμφωνίες που είχαν υπογραφεί και στον Πρώτο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο αλλά και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και τις υποσχέσεις των δυτικών για μη επέκταση προς ανατολάς του ΝΑΤΟ. Γίνεται λόγος για τη μεγαλύτερη υποκρισία των δυτικών δημοκρατιών.
Μη φουσκώνουμε από υπερηφάνεια επειδή λέμε ότι είμαστε δυτικοί –αυτό δεν μας περιποιεί τιμή, αντίθετα έπρεπε να μας βάζει σε σκέψεις για το εύρος και το βάθος της δημοκρατίας που διακηρύσσουμε ότι έχουμε επιτύχει [τρομάρα μας]. Μετά την αποικιοκρατία έχουμε μπροστά μας την αμερικανοκρατία [και τις ορντινάντσες της], αλλά δεν φαίνεται αυτό να μας προβληματίζει και τόσο, εφόσον τα καταναλωτικά αγαθά και ο αμερικανικός τρόπος ζωής, μας έχουν θολώσει τους εγκεφάλους και άρα την ικανότητα για κριτική ανάλυση όσων μας ταλανίζουν. Aυτές οι ίδιες δημοκρατίες δεν φρόντισαν, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο, να μην εξαλειφθούν τα ναζιστικά τάγματα από την Ευρώπη χρηματοδοτώντας τα αφειδώς ώστε να τα χρησιμοποιούν κατά το δοκούν, όποτε δηλαδή η «δημοκρατία» τους δεν μπορούσε να εκτεθεί με τις εγκληματικές [διεθνούς κύρους δε] ανομίες της; Μην τα αντιπαρερχόμαστε, ελαφρά μάλιστα τη καρδία, όλα ετούτα και ας ξύνουμε πληγές. Μήπως, τελικά, αυτογελοιοποιούμεθα ως πολίτες, ελεύθεροι τάχα, όταν υμνούμε και υπερασπιζόμαστε τις «λαμπρές» δημοκρατίες μας;
Χρειάζεται σθένος για αυτοκριτική και δεν φαίνεται να το διαθέτουμε οι πολλοί, αρκούμενοι σε ό,τι μας σερβίρουν τα μέσα επικοινωνίας, που απλώς υπηρετούν την ένθεν κακείθεν προπαγάνδα. Απαράδεκτη, ποιος το αρνείται, η εισβολή του Πούτιν, όχι όμως ότι από δω είμαστε εμείς, οι καλοί, οι δημοκρατικοί και από κει οι αυτοκράτορες και οι τύραννοι, οι ανατολίτες ή ξέρω γω ποιοι. Δεν είναι κακό να κάνουν μια προσπάθεια Ελληνες και ξένοι δημοσιογράφοι να γίνουν πιο ανεξάρτητοι, πιο αντικειμενικοί, πιο ελεύθεροι [διαβάζοντας και λίγο πολιτική ιστορία –ούτε αυτό κάνει κακό, αντιθέτως θα τους ενδυνάμωνε και θα τους εμπιστευόμασταν περισσότερο].
Μπορεί να τον ξεκίνησε ο Πούτιν τον πόλεμο, αλλά πολλοί τον αποδέχονται κατά βάθος, κυρίως οι πολεμικές βιομηχανίες των δυτικών, που λέγαμε, δημοκρατιών. Οι κακόμοιροι οι λαοί, να λέμε…
