Μέσα στη νέα πολεμική φάση της παγκόσμιας κρίσης, μοιάζει να βρισκόμαστε σε μια ρευστότητα. Οχι χρηματική, αφού το «ρευστό», που ονομάζεται και «ζεστό χρήμα», ζεσταίνει μονάχα τις τσέπες των ολίγων, που ξέρουν να κερδίζουν και με τους πολέμους εις βάρος των πολλών. Αλλά ρευστότητα ιδεών, εννοιών, εκτιμήσεων και πολιτικών, που εντυπωσιάζει.
Οι ΗΠΑ οι οποίες, περικυκλώνοντας τη Ρωσία με βάσεις του ΝΑΤΟ, έθεσαν μετά τη λήξη του Ψυχρού τα θεμέλια ενός νέου πολέμου που δεν θέλουμε ούτε να φανταστούμε πού μπορεί να καταλήξει, εμφανίζονται υπέρμαχοι της ειρήνης που τόσο καλά «υπεράσπισαν» με τις βόμβες τους στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στη Συρία, στο Αφγανιστάν. Η Ευρωπαϊκή Ενωση αφήνει την απάθειά της. Με τον ενθουσιασμό νεοφώτιστου φέρεται να αποκτά «κοινή» αμυντική στρατηγική και ως πρώτο βήμα προχωρεί στην αποστολή υπερσύγχρονων όπλων στην Ουκρανία. Παραμερίζει δηλαδή τη «σώφρονα» συγκράτηση που επέδειξε έναντι της συνεχιζόμενης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και των προκλητικών απειλών και επιθετικών ενεργειών του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδας, της Κύπρου, της Συρίας. Του Ερντογάν που με μια θαυμαστή ρευστότητα λόγων και ρόλων μεταμφιέστηκε και πάλι σε μεσολαβητή, για χάρη όχι βέβαια των συμφερόντων του, αλλά της «ειρήνης».
Μέσα στη θαυμαστή αυτή ρευστότητα εννοιών και απόψεων, η ειρηνόφιλη Γερμανία απενοχοποιείται και αποφασίζει να διαθέσει ικανό μέρος του προϋπολογισμού της για να μεταβληθεί σε πολεμική υπερδύναμη δίπλα στις άλλες, που διαβάζουν συνήθως το Διεθνές Δίκαιο μέσω του δικού τους συμφέροντος. Ερήμην πάντως των ευρωπαϊκών εξαγγελιών περί «πράσινης ανάπτυξης», που θα ανέτρεπε υποτίθεται την ισορροπία τρόμου των σημερινών ενεργειακών ανταγωνισμών.
Και η Ρωσία; Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος είχε δείξει σε σειρά από ζητήματα ένα μείγμα τόλμης και σύνεσης, βλέποντας ότι το ΝΑΤΟ έστηνε χρόνια τώρα γύρω από τον λαιμό της χώρας του μια θηλιά, επιτέθηκε κατά της Ουκρανίας υποτιμώντας τη βούληση και την ικανότητά της να αντισταθεί και συσπειρώνοντας εναντίον του έναν λαό -που δεν μπορεί να ταυτίζεται στο σύνολό του με τους νεοναζί που ο ίδιος καταγγέλλει- αλλά και χώρες ή κινήματα που δεν ήταν εχθρικά απέναντί του. Για κάποιες δυτικές κυβερνήσεις και Μέσα επιβεβαίωσε το συνώνυμο του ριζικού κακού που εδώ και χρόνια του αποδίδουν. Συγχρόνως, από τη μια στιγμή στην άλλη ο διαχρονικός ρωσικός πολιτισμός κηρύχθηκε και αυτός δαιμονικός και εξοβελιστέος από τους ναούς της δυτικής κουλτούρας. Ο κατάλογος της γενικευμένης αυτής ρευστότητας πλουτίζεται ώρα με την ώρα.
«Τα πάντα ρει» λοιπόν, όπως λέει ο Ηράκλειτος; Είναι αλήθεια δηλαδή ότι τα πάντα συνεχώς αλλάζουν; Ή μήπως η ίδια πανάρχαια επιθετικότητα, καταστροφική και αυτοκαταστροφική, επιστρέφει συνεχώς, ίδια και ταυτοχρόνως χειρότερη, οδηγώντας την ανθρωπότητα ένα βήμα πιο κοντά στον όλεθρο;
