Γενικά δεν αντέχω τους φιλάνθρωπους και τους φιλόζωους. Οι μεν φιλάνθρωποι, και μόνο με αυτόν τον τίτλο του φίλου του ανθρώπου, δηλώνουν ότι είναι πιο πάνω από άνθρωποι, οι δε φιλόζωοι ότι είναι πιο πάνω από τα ζώα, ξεχνώντας ότι και οι ίδιοι ζώα είναι. Γενικά η επίδειξη «καλής καρδιάς» και οι επιδεικτικά αγωνιστές των δικαιωμάτων κοινωνικών ομάδων ή «άλλων» ζωντανών μού βγάζουν υποκρισία…
Εγώ φιλόζωος δεν είμαι, με την έννοια ότι σκυλιά, γατιά, πουλιά και ψάρια σπίτι μου δεν είχα και δεν θα έχω ποτέ –γιατί όλα αυτά χρειάζονται μια υπευθυνότητα και καλό είναι αν δεν είσαι σίγουρος για τους χρόνους που διαθέτεις να μην παίρνεις στις πλάτες σου άλλα ζωντανά–, δεν μου λείπουν κιόλας. Επίσης, τρώω κρέας, κοτόπουλο, ψάρια, πουλερικά γιατί είμαι άνθρωπος, δεν είμαι γκνου, και ως άνθρωπος είμαι παμφάγο, έτσι φτιάχτηκα. Επίσης στην Κατοχή βασικά κρέας δεν είχαν και πέθαιναν από την πείνα, χορταρικά είχαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και κάτι θεατρινισμοί τού στιλ μη σφάζεις την κοτούλα, το κατσικάκι ή το αρνάκι, το μοσχαράκι και το ψαράκι με κάνουν και γελάω με τους ιμιτασιόν «φιλόζωους» που η φιλοζωία τους ξεκινάει από το σκυλάκι κανίς και καταλήγει στη γάτα Αγκύρας αλλά άμα δουν άλλο ζώο μπροστά τους μπορεί να το πνίξουν με τα ίδια τους τα χέρια…
Εκεί όμως που γελάω πολύ είναι που διεκδικούν όλοι αυτοί μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη φιλοζωία από αγρότες που γι’ αυτούς η κότα, η κατσίκα, το γαϊδούρι, το μουλάρι είναι η ζωή τους, είναι το φαΐ τους, είναι συνεργάτης και φίλος τους και η σχέση τους είναι σαφέστατα βαθιά και ουσιαστική ακόμα και αν η συμπεριφορά τους είναι διαφορετική απ’ ό,τι θα περίμενε ένας φιλόζωος αστικών προδιαγραφών. Το αν ο αγρότης φέρεται πιο σκληρά στο κατοικίδιό του δεν σημαίνει ότι το αγαπάει λιγότερο από τη μαντάμ Σουσού με το πεκινουά…
Εκεί όμως που έχω εντυπωσιαστεί είναι με τα γαϊδούρια. Από τα πιο αγαπημένα κατοικίδια –ακόμα και ο Χριστός εμπλέκεται με αυτά– με τα ελαττώματα και τα προτερήματά τους. Μαθαίνω πως τελευταία βρίσκονται στην πρώτη γραμμή υπεράσπισης έχοντας ξεπεράσει την καρέτα-καρέτα π.χ. ή τη λευκή λεοπάρδαλη των βουνών…
Μου έχει κάνει τόση εντύπωση αυτό που ρώτησα έναν φίλο απ’ αυτούς, που είναι αστός, έχει φάρμα, είναι φιλόζωος αλλά έχει και το μυαλό στο κεφάλι του και που κυρίως δεν «μυρίζει» από παντού υποκρισία και ψέμα, όπως έλεγε ο Τσάρλι Τσάπλιν, πώς και αυτή η μανία και αυτός μου απάντησε: «Αχ, βλακείες, καλά, δεν έχεις ακουστά πως η Ευρωπαϊκή Ενωση δίνει 3.000 ευρώ επιδότηση για κάθε γαϊδούρι;»…
Και τότε σκέφτηκα: «Βρε, τα γαϊδούρια… είδες τι γίνεται στον κόσμο;»…
