Μικρό το βλέπω το 62% τού «όχι». Μεγάλο, αντιθέτως, το 38% τού «ναι». Ολο το παλαιό πολιτικό σύστημα, μαζί και οι δήθεν του Ποταμιού, καλλιτέχνες και συγγραφείς ξεπέρασαν τις προσδοκίες της τάξης τους – παραλίγο να προσεγγίσουν το 40% των ψηφισάντων. Διαμαρτύρομαι· 30% και πολύ θα τους ήταν.
Ας μην πανηγυρίζουν στον ΣΥΡΙΖΑ (εντάξει, λέμε και κάνα αστείο…). Το «όχι» είναι λαϊκό όχι, σπασμός και ουρλιαχτό της κοινωνίας, δεν είναι κομματικό. Είναι υπαρξιακό, όχι ιδεολογικό. Ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους οι συνετοί της κυβέρνησης. Το λέγαμε χθες αργά στην εφημερίδα. Τα δύσκολα τώρα αρχίζουν για τη (μην ξεχνιόμαστε) συγκυβέρνηση. Δεν χρειάζονται βαρύγδουπες πολιτικές αναλύσεις. Ο κόσμος απεχθάνεται να του λένε τι θα ψηφίσει, επιτέλους συνειδητοποίησε ότι δεν ζει σε προτεκτοράτο, έχει δική του βούληση και -επιμένω σ’ αυτό- σθένος.
Συμμερίζομαι την αμηχανία εκείνων των δημοσιογράφων που ξεπέρασαν τα όρια σε χυδαιότητα και παραποίηση στοιχείων, που προσπάθησαν να χειραγωγήσουν το εκλογικό σώμα. Τους αφήνουμε να κρύβονται από τις Ερινύες που τους κυνηγούν. Τους λυπόμαστε και, άρα, τους ανοίγουμε τις θύρες της δεοντολογίας και της ηθικής, αρκεί να αποφασίσουν να εισέλθουν σ’ αυτές.
Επαρχία αθάνατη, με τους ψηφοφόρους τού «όχι» να είναι ανοιχτοί σε παρέες και ποτά, άφθονα ποτά, έμμετρα, και οι άλλοι τού «ναι» να ντρέπονται να πιουν κάτι μαζί μας, να συζητήσουμε, αδέλφια. Α, μπα. Γνωρίζαμε τ’ αποτελέσματα από το μεσημέρι. Στοιχηματίζαμε πού θα «κάτσει» η μπίλια. Λίγο ώς πολύ όλοι πέσαμε μέσα. Δεν είμαστε μετά Χριστόν προφήτες· βλέπαμε τα πρόσωπα, τις κινήσεις, τα χαμόγελα (όλα ψυχρά, έως ανύπαρκτα!).
Οφείλουμε ως λαός να πετάξουμε από μέσα μας τα δήθεν και μια τάχα υποχρέωση που νιώθουν οι πολλοί απέναντι σε κείνους τους πολιτικούς παλαιάς κοπής που τους βόλεψαν διορίζοντάς τους στο Δημόσιο ή σε κάποιον κρατικό φορέα, τράπεζες και λοιπά. Οφείλουν αυτοί οι αποκρουστικοί πολιτικοί ηγέτες να αποσυρθούν και να πάνε σπιτάκι τους.
Ω, ιδού. Ο έχων ακροδεξιούς συνεργάτες στο επιτελείο του στο σύντομο διάστημα της πρωθυπουργίας του, ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ξεκίνησε τη διαδικασία αποκάθαρσης του πολιτικού συστήματος. Με ξινό ύφος ανακοίνωσε ότι παραιτείται. Επιτέλους. Οχι ότι αυτό είναι το μέγιστο στη γνησιότητα της πολιτικής -δεν θα αλλάξει δηλαδή κάτι δραματικά-, αλλά είναι κάτι, ειδικά τέτοιες ιστορικές στιγμές· η Ιστορία τον εκδιώκει προτροπάδην.
Σειρά του Βενιζέλου και της Φώφης Γεννηματά, της Χρυσής Αυγής και λοιπών βιαστών της δημοκρατίας. Σειρά και του θλιβερού Θεοδωράκη, που απέδειξε, σε χρόνο μηδέν, πόσο ανέπαφος είναι ο ίδιος και όσοι τον ακολούθησαν στο μιντιακό κόμμα του με τη ζώσα κοινωνία. Τα δήθεν ευρωπαϊστικά αποδείχτηκαν ψεύτικα, τόσο ψεύτικα ώστε όσοι παραπλανήθηκαν έχασαν τη μιλιά τους.
Επιτέλους. Ο σχεδόν ελεεινός συνασπισμός Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ – Ποταμιού κατάλαβε (;) πόσο μισητός είναι στον ελληνικό λαό. Φανταστείτε να μην είχαν την αδιανόητη υποστήριξη των Ελλήνων δημοσιογράφων, να μην υπέκυπταν στον πανικό των Ευρωπαίων· ούτε τη δική τους ψήφο δεν θα έβρισκαν. Είναι ο καιρός των αποφάσεων. Το σθένος υπάρχει. Σειρά της ριζοσπαστικής πολιτικής να ακουστεί σ’ όλους τους λαούς της Ευρώπης.
