Η επιστροφή της έρευνας για τη θεραπευτική χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών όπως διαβάζουμε στη LIFO (https://www.lifo.gr/tropos-zois/health-fitness/o-psyhiatros-athanasios-kaykalidis-kai-i-protoporiaki-toy-psyhanalysi-me) δεν είναι απλώς μια δικαίωση για όσους είχαν ξεκινήσει τη δεκαετία του ’60 την έρευνα αυτή, που στη συνέχεια συκοφαντήθηκε και απαγορεύτηκε. Είναι κάτι ακόμα: όποια πορεία και να σχεδιάζουν οι μηχανισμοί οικονομικο-πολιτικής και πολιτισμικής εξουσίας του πλανήτη μας με στόχο ένα καθεστώς εθελοντικής δουλείας, υπάρχει κάτι που αντιστέκεται, και αυτό είναι η δρώσα μνήμη.
Η μνήμη αυτή έχει πόνο και αγωνία. Η μνήμη αυτή δεν κατασκευάζεται πάντοτε όπως και όσο θα ήθελε η προπαγάνδα. Ο πρωτοπόρος Ελληνας νευροψυχίατρος Θάνος Καυκαλίδης, πειραματίστηκε πάνω στην ενεργοποίησή της. Κέντρο της έρευνάς του: η γνώση της μήτρας. Η μνήμη που βασισμένη στη θεραπεία με ψυχοδηλωτικές ουσίες μπορεί να φτάσει μέχρι την ενδομήτρια ζωή. Αλλάζοντας την εικόνα του ανθρώπου που βιώνει αυτό το ταξίδι για τον εαυτό του, τους άλλους, τον κόσμο. Αντιμετωπίζοντας το άχθος της απόρριψης. Απελευθερώνοντας δυνάμεις που του επιτρέπουν να αντιδρά, να δημιουργεί, να αγαπά. Οσοι και όσες βρεθήκαμε κοντά του, τον ευγνωμονούμε.
Το ταξίδι αυτό της ψυχικής επιστροφής, ένα είδος ομηρικού νόστου για τον οποίο η Ιθάκη είναι η μήτρα, συσχετίστηκε από τον Γουόσον, τον Χόφμαν και τον Ρακ, που αξιοποίησαν τα ψυχοδηλωτικά φάρμακα, όπως το LSD 25, με τις μυητικές τελετουργίες των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Τελετουργίες μύησης όπου μετείχαν ισότιμα γυναίκες και άντρες, ελεύθεροι και δούλοι. Σήμερα ξέρουμε ότι η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ανάλογες τελετουργίες με χρήση ψυχοδηλωτικών που τελούνταν στην Κεντρική Ασία πριν από τουλάχιστον τέσσερις χιλιάδες χρόνια.
Σε κάποια φάση της ιστορικής του πορείας, ίσως κάπου στο ξεκίνημα των νέων χρόνων, ο «πολιτισμένος» άνθρωπος αποφάσισε να κόψει τις γέφυρες με αυτή τη γνώση. Μάλλον γιατί αναδεικνύοντας το αυθόρμητο, το αναπάντεχο εμπόδιζαν τη δικτατορική επιβολή σχεδίων που υπόσχονταν την απόλυτη ευτυχία φέρνοντας τον απόλυτο εφιάλτη. Ο «άγριος», όπως θα έλεγε ο Χάξλεϊ, ο μη κατασκευασμένος, ο ελεύθερος άνθρωπος έπρεπε να εξαλειφθεί. Να ένα μάθημα που έμαθαν πολύ καλά οι «άγριοι» της Βόρειας και της Νότιας Αμερικής και όλων των αποικιών. Οι «άγριοι» που πέθαναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του 20ού αιώνα και που πεθαίνουν σήμερα δίπλα μας ή λίγο μακριά μας.
Ενα πράγμα που τρομάζει είναι το «αθώο», το σχεδόν ανέμελο ύφος με το οποίο μας αναγγέλλουν σήμερα τα τρομερά που πράττουν οι ισχυροί του κόσμου. Η εγκληματική τους «αθωότητα» οφείλεται στο διαρκές διαζύγιο που έχουν πάρει με την ψυχή τους. Θα μπορούσαμε μήπως να τους προτείνουμε κάποια ψυχοδηλωτική θεραπεία; Δύσκολο. Η λυτρωτική γνώση για την οποία μιλάμε τους είναι ξένη και απεχθής.
