Το δράμα, το πλοίο και το θέατρο

Δευτέρα πρωί. Σε ένα νησί των Κυκλάδων. Είχαμε διαλέξει να επιστρέψουμε Δευτέρα για να αποφύγουμε την πολυκοσμία. Λάθος. Το λιμάνι ήταν γεμάτο. Πρώτη φορά τόσος κόσμος. Ενας συνωστισμός που θύμιζε απαγορευμένο μπιτς πάρτι.

Κάποιοι αλλοδαποί που ζουν σε κοινωνίες δικαιωμάτων και βλέπουν αφ’ υψηλού τους αυτόχθονες, έσπευδαν στα ταξιδιωτικά γραφεία για να ζητήσουν αποζημίωση επειδή το καράβι που περίμεναν δεν θα έφτανε λόγω των Μποφόρ. Αλλοι άλλαζαν τα εισιτήριά τους για να προλάβουν ένα άλλο καράβι πριν το απαγορευτικό. Ολοι σχεδόν φορούσαν μάσκες. Ολοι σχεδόν ήταν ευγενείς. Ολοι σχεδόν προσπαθούσαν στη δύσκολη καιρική συνθήκη για το καλύτερο. Απόδειξη ότι το χειρότερο δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να σου τύχει.

Ενα καράβι ανέλαβε τελικά να μεταφέρει μαζί με τους επιβάτες τους δικούς του και τους άλλους. Για να χωρέσουν οπωσδήποτε το πλήθος και να τηρήσουν όσο το δυνατόν τις ώρες άφιξης και αναχώρησης οι υπεύθυνοι αγνόησαν αυτό με το οποίο καθημερινά μας βομβαρδίζουν τα ΜΜΕ: δηλαδή τα βασικά περί της μη μετάδοσης του κορονοϊού. Κανένα πιστοποιητικό, κανένα τεστ για εμβιολιασμένους ή μη δεν ζητήθηκε. Καμία απόσταση μεταξύ των επιβαινόντων, καμία απόσταση μεταξύ καθήμενων επιβατών δεν τηρήθηκε. Ο ένας δίπλα στον άλλον. Με το καράβι να αναστενάζει κάθε τόσο από τα σχεδόν εννέα Μποφόρ που το βομβάρδιζαν. Ταχύτητα ανέμων και σουέλ έκαναν το θαλάσσιο περιβάλλον επισφαλές, σε ένα ακόμη πιο επισφαλές περιβάλλον συνωστισμού εντός του πλοίου.

Το βράδυ οι αποστάσεις στην υπαίθρια θεατρική παράσταση που παρακολουθήσαμε ήταν υποδειγματικές. Το θέαμα καθηλωτικό, με τον άνεμο να δημιουργεί τη δική του συνθήκη, κάνοντας τις μορφές που προβάλλονταν στον τοίχο να ανατριχιάζουν. Ενώ τα φύλλα του μοναδικού δέντρου που υπήρχε ως φυσικό σκηνικό δεν σταμάτησαν να χορεύουν. Το δέντρο που μεγάλωνε στο Μπρούκλιν θυμήθηκα, μια ανάμνηση που αναδύθηκε μέσα μου από ένα Μπρούκλιν που δεν γνώρισα ποτέ, και ευχήθηκα αυτό το μοναδικό δέντρο να μην το κόψουν ποτέ, να μην το κάψουν ποτέ.

Θέατρο μετά τις πυρκαγιές. Θέατρο ανάμεσα στις νέες σφαγές που φαντάζουν μακρινές, αλλά δεν είναι. Το Αφγανιστάν δεν είναι άλλη μία «εξωτική» και «φτωχή» και «καθυστερημένη» χώρα που δεν μας αφορά. Είναι ένας πόνος για όσα δεν μπορεί να κάνει ο άνθρωπος για τον συνάνθρωπό του, για όσα δεν μπορεί να κάνει μόνη της η τέχνη για τον άνθρωπο. Εκτός ίσως από κάτι που μπορεί: Να μας θυμίζει ότι στο πλοίο και στο θέατρο και κοντά μας και παντού η ανθρώπινη ζωή μετρά. Και πρέπει να την τιμάμε και να την προστατεύουμε.