Πριν από περίπου σαράντα χρόνια η παρηκμασμένη ηγεσία της ΕΣΣΔ έπαιρνε την απόφαση για στρατιωτική εισβολή στο Αφγανιστάν, τροφοδοτώντας τον ψυχρό πόλεμο που ήταν σε υποχώρηση μετά την ιστορική διάσκεψη του Ελσίνκι (1975) για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και συνεργασία.
Στόχος της εισβολής, να διασωθεί το καθεστώς του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος που είχε προκύψει από αριστερό στρατιωτικό κίνημα εναντίον της αφγανικής μοναρχίας. Υποτίθεται ότι το νέο για την ιστορία της χώρας καθεστώς θα εδραιωνόταν, παρότι το κόμμα ήταν βαθιά διχασμένο στη βάση φυλετικών διαφορών. Μέσα σε λίγα χρόνια η σοβιετική υπερδύναμη είχε ηττηθεί από τους μουτζαχεντίν και τους Ταλιμπάν, με τον Γκορμπατσόφ να αποφασίζει, στο πλαίσιο νέας διαδικασίας ύφεσης στις αμερικανο-σοβιετικές σχέσεις, την αποχώρηση από το Αφγανιστάν
Το 2001 ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο νεότερος κήρυξε τον πόλεμο «κατά της τρομοκρατίας» ως απάντηση στο τριπλό τρομοκρατικό χτύπημα της Αλ Κάιντα στην καρδιά των ΗΠΑ. Πρώτος στόχος, το τότε καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν που είχε αποδειχτεί εύκολη λεία για τη «μόνη υπερδύναμη». Ακολούθησαν υποσχέσεις για ανοικοδόμηση της χώρας και εγκαθίδρυση δημοκρατικού καθεστώτος με τη βοήθεια της Δύσης, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης.
Ας θυμηθούμε ότι η ήττα των Ταλιμπάν είχε επιτευχθεί από τη λεγόμενη «Βόρεια Συμμαχία», με ρωσική και ιρανική υποστήριξη, η δε είσοδος των δυνάμεών της στην Καμπούλ είχε γίνει υπό τους ήχους της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη. Η συνέχεια ωστόσο ήταν πολύ δυσάρεστη για τους εισβολείς, που είχαν δημιουργήσει βάσεις εξόρμησης στο γειτονικό Πακιστάν. Ετσι επιβεβαιώθηκε ο χαρακτηρισμός «τάφος των αυτοκρατοριών» για το Αφγανιστάν, δεδομένου ότι εκεί είχαν ηττηθεί τόσο η βρετανική αυτοκρατορία όσο και η Σοβιετική Ενωση.
Τώρα πια ξέρουμε ότι η λεγόμενη συμφωνία ειρήνης του Τραμπ με τους Ταλιμπάν ευνόησε την παλινόρθωση των ακραίων ισλαμιστών, με πολύ πιθανές τραγικές συνέπειες για τον λαό και την πολύπαθη χώρα, αλλά και για την ειρήνη και τη σταθερότητα σε μία από τις πιο ταραγμένες περιοχές του κόσμου. Εξίσου καταστροφική αποδείχτηκε η πολιτική Μπους στο Ιράκ, που με τον πόλεμο του 2003 ηττήθηκε εύκολα το μισητό τυραννικό καθεστώς του Σαντάμ, αλλά ακολούθησε αιματηρότατος εμφύλιος και γιγαντώθηκε το λεγόμενο «Ισλαμικό κράτος».
Δύο δικές μας θέσεις επιβεβαιώθηκαν έστω και καθυστερημένα. Πρώτον, ο πόλεμος δεν αντιμετωπίζεται με πόλεμο, ο πόλεμος και η τρομοκρατία αλληλοτροφοδοτούνται. Δεύτερον, η επανάσταση δεν εξάγεται, ούτε η δημοκρατία, αφού στο Αφγανιστάν ηττήθηκαν τόσο η Σοβιετική Ενωση όσο και οι ΗΠΑ.
* μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία
