Σχεδιάζοντας το όρια του εφικτού

«Εντοιχίστηκε από την Ενωμένη Εθνική Αντίσταση 1941-44 το 1982» γράφει η πινακίδα στον βράχο της Ακρόπολης, θυμίζοντάς μας μια ευτυχισμένη στιγμή ομοψυχίας και αναγνώρισης ενός ιστορικού γεγονότος που ήταν η Αντίσταση εναντίον της τριπλής Κατοχής, με αφορμή την εμβληματική πράξη της καθαίρεσης της παράνομης γερμανικής σημαίας. Χωρίς τη διεκδίκηση κανενός πρωτείου.

Ετσι απλά σε μία τελετή που μας τη θυμίζει η φωτογραφία του Μανόλη Γλέζου και του Λάκη Σάντα με την τότε υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη και τον ανασκαφέα της Βεργίνας αρχαιολόγο Μανόλη Ανδρόνικο. Ανθρώπους που, έχοντας υπογράψει ανεξίτηλα την Ιστορία της Ελλάδας -και όχι μόνο- με τις πράξεις τους, δεν θέλησαν να φορτώσουν τον βράχο με την υπογραφή τους.

Η χειρονομία εκείνη που τιμούσε και τη νέα εθνική ομοψυχία που αναδύθηκε από τον αγώνα κατά της Χούντας έρχεται ξανά στον νου με την είδηση για μια νέα πινακίδα, αφιερωμένη και αυτή στο ίδιο γεγονός που, εφόσον πάρει την έγκριση του ΚΑΣ, πρόκειται να αναρτηθεί στη βόρεια κλιτύ της Ακρόπολης, στη δύσβατη πλευρά, από την οποία αναρριχήθηκαν ο Σάντας και ο Γλέζος κάνοντας το αδύνατο και το παράτολμο ένα γεγονός οδηγητικό για τότε και για τώρα.

Για τη νέα αυτή πινακίδα μαθαίνουμε από το άρθρο της Δέσποινας Κουτσούμπα στην «Εφ.Συν.» ότι θα γίνει με τη χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση, στο πλαίσιο της γενικής χορηγίας τού ως άνω ιδρύματος για τους περιπάτους, τον φωτισμό και το αναβατόριο της Ακρόπολης, που θα μνημονεύονται και αυτά σε άλλη πινακίδα.

Αντί για το συλλογικό «εντοιχίστηκε από την Εθνική Αντίσταση», θα αναγράφεται υποθέτω κάτι σαν «με την ευγενή χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση». Στη θέση δηλαδή ενός όλου, θα καταγράφεται το μερικό. Αυτό όμως που χρειάζονται να σκεφτούν όλοι όσοι σχετίζονται με τη δεύτερη αυτή πινακίδα είναι το αν μια ιστορική πράξη σαν αυτή στην οποία αναφερόμαστε έχει πράγματι ανάγκη από χορηγίες.

Σκέφτομαι εκείνα τα δύο παιδιά. Δεν ήταν Γίγαντες ούτε Τιτάνες, δύο νέοι άνθρωποι ήταν, που ήθελαν την ελευθερία. Το εγχείρημα αυτό του Γλέζου και του Σάντα ήταν μια ακραία αναρρίχηση, σχεδόν μια πτήση πέρα από την επικράτεια του τρόμου που ξανασχεδίασε το όρια του εφικτού. Η σήμανση της πορείας τους, τη βραδιά εκείνη στον χώρο της Ακρόπολης αλλά πρώτα στην καρδιά μας, θα μπορούσε να λειτουργήσει παραδειγματικά για όλους και πρώτα από όλα για τους νέους που αγωνιούν σήμερα αναζητώντας τη δική τους πορεία. Σε μια ώρα που ο τόπος μας και όλος ο κόσμος καλούνται να αντισταθούν στις δυνάμεις της καταστροφής ξανασχεδιάζοντας το εφικτό, όπως τότε τόλμησαν να κάνουν εκείνοι.