Θέλω να είμαι περήφανη για τους/τις προγόνους μου. Δεν φτύνω το παρελθόν όπως οι φουτουριστές στη Ρωσία και την Ιταλία των αρχών του παλαιού και όμως τόσο ζωντανού 20ού αιώνα. Οι αιώνες περνούν γρήγορα. Τρεις γενιές δρόμος. Αν οι γενιές δεν τσακιστούν από τις πανδημίες, τις φυσικές καταστροφές ή τους πολέμους και τις κάθε λογής επιχειρήσεις ανθρώπων εναντίον ανθρώπων με κάθε λογής αίτιο: της φυλής που οδηγεί στις γενοκτονίες, των κάθε λογής διαφορών που οδηγούν στους εμφυλίους, της ανακατανομής του πλούτου που οδηγεί στους ταξικούς κ.λπ.
Θέλω να είμαι περήφανη για τους/τις προγόνους μου. Από αυτές τις έξι γενιές -τρεις κάθε αιώνα- τις τέσσερις τις αγνοώ. Γνώρισα μόνο τις δύο προηγούμενες γενιές Μικρασιατών, όσους επέζησαν από τις σφαγές των Τούρκων. Και οι άλλοι πώς ζούσαν υπό τον οθωμανικό ζυγό; Ανατριχιάζω όταν ο κ. Ερντογάν θέλει να μου θυμίσει κάτι για παστά ψάρια στον Σαγγάριο ή για το ρίξιμο στη θάλασσα στη Σμύρνη. Δεν με νοιάζει αν αυτοί οι πρόγονοι δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες ή στις φαντασιώσεις μου. Τους δέχομαι έτσι ακριβώς όπως είναι απαθανατισμένοι στις οικογενειακές ή και τις ιστορικές φωτογραφίες, στις θρυμματισμένες ιστορίες σε παραλλαγές που φτάνουν γι’ αυτούς. Αυτές που τους υμνούν. Αυτές που τους φτύνουν. Αυτές που τους αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό. Αυτές που τους επιλέγουν ως ξεχωριστούς ή που τους βδελύσσονται.
Θέλω να είμαι περήφανη για τους/τις προγόνους μου. Να θυμάμαι ότι έζησαν, ότι ευτύχησαν και δυστύχησαν, ότι πάλεψαν και αποθαρρύνθηκαν. Δεν προσπαθώ να ξαναγράψω το παρελθόν μου, να το κάνω όπως στα παραμύθια, όπου μετά από λιμούς, καταποντισμούς και ματαιώσεις, ο ήρωας θα νικήσει το θεριό, ενώ η ηρωίδα θα τον περιμένει ή το αντίστροφο -γιατί στα παραμύθια το γυναικείο ζήτημα είναι ζων και δρων. Και θα ζήσουμε εμείς καλά και εκείνοι καλύτερα στον ακόμα πιο θαυμαστό καινούργιο κόσμο που επιτέλους θα φανεί.
Θέλω να είμαι περήφανη για τους/τις προγόνους μου. Και ενώ αυτό που επιθυμώ είναι η ελευθερία, ακούω από ελάχιστους αυτό που σήμερα τη στοιχειώδη αυτή ελευθερία μάς τη στερεί. Δεν ακούω στις τελετές να μιλούν για το πώς βλέπουν πραγματικά το μέλλον της χώρας μου, ενώ το εξαγγέλλουν. Η επιτροπή του εορτασμού δεν λέει κουβέντα για τη βδελυρή δανειακή σύμβαση του 2010, που έχει στερήσει μεγάλο μέρος της ανεξαρτησίας μας και επομένως τη δυνατότητά μας να αντισταθούμε στις νέες και τόσο παλιές επιβουλές. Η ποίηση που διαβάζουν ή απαγγέλλουν οι πρέσβεις στο προεδρικό μέγαρο θα είχε νόημα στον βαθμό που οι χώρες τους σέβονταν τον ελληνικό λαό.
