Το πρόβλημα είναι απλό, αλλά, ως κοινωνία, στα απλά, στα εύκολα πνιγόμαστε. Σύμφωνα με νόμο, που η ίδια η κυβέρνηση έχει ψηφίσει, ο κρατούμενος Δημ. Κουφοντίνας έχει το [αυτονόητο] δικαίωμα να επιστρέψει στις Φυλακές Κορυδαλλού. Η κυβέρνηση το αρνείται. Με λίγα λόγια: η κυβέρνηση είναι παράνομη. Οτιδήποτε άλλο λέγεται και γράφεται αφορά μια κοινωνία εν υπνώσει. Ο νόμος δεν ξεχωρίζει κρατούμενους – έχει την ίδια ισχύ για όλους. Εδώ εστιάζεται το ενδιαφέρον για όσους θέλουν να έχουν λόγο στο πολιτικό και δικονομικό σύστημα. Είμαστε με την αυστηρή τήρηση του νόμου ή με την αισχρή καταπάτησή του;
Οι νόμοι πρέπει να είναι σεβαστοί, όχι μόνο από τους κυβερνώντες αλλά και από τον καθένα πολίτη ξεχωριστά, δεν είναι δημοκρατικό να παραβιάζονται από τον καθένα εξουσιαστή για καθαρά εκδικητικούς λόγους, όπως συμβαίνει τώρα με την κυβέρνηση και τον Κουφοντίνα. Ο τελευταίος δικάστηκε και καταδικάστηκε για τις πράξεις του, δεν έπαψε όμως να παραμένει ανθρώπινο ον, όπως κάθε φυλακισμένη εξάλλου ύπαρξη. Η κοινωνία, εννοείται, οφείλει να κατακρίνει την τιμωρητική, αντιδημοκρατικότατη στάση της κυβέρνησης και να υπερασπίσει τους νόμους του κράτους. Η τιμωρία και η εκδίκηση, που προτάσσει ανερυθρίαστα η φιλελεύθερη κυβέρνηση, είναι οι κύριες αιτίες, έλεγε ο Σόλων, και υπεύθυνες για την ανομία και την αταξία στην πόλη. «Ο νόμος είναι η έλλογη τάξη στην πόλη κατά τον ίδιο τρόπο που ο φυσικός νόμος είναι η έλλογη τάξη του σύμπαντος».
Υπάρχει ο φόβος, αν δεν αντιδράσουμε, η παρανομία αυτή της κυβέρνησης να μετεξελιχθεί σε καθεστώς και θα είναι πλέον αργά, πολύ αργά, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το καθεστώς είναι πολύ εύκολο να επεκταθεί και ασφαλώς θα είναι εις βάρος όλων μας, διότι, απλώς, θα έχουν περισταλεί δικαιώματα και ελευθερίες, αυτονόητες σε δημοκρατικά καθεστώτα. Μπορεί να μεταμορφωθεί σε νοοτροπία (!), άκρως συντηρητική, και βεβαίως τότε «κλαύ’ τα Χαράλαμπε». Γενικά η ανθρωπότητα βαδίζει ολοταχώς προς ολοκληρωτικές μορφές διακυβέρνησης και όσο να ’ναι φταίνε και οι κοινωνίες, εν τινι μέτρω, για αυτήν την εξέλιξη.
Μπορεί τους νόμους να τους έφτιαχναν [και να τους φτιάχνουν] οι ισχυροί, είναι όμως ισορροπιστικοί ανάμεσα στις συγκρούσεις και στην ανυπόφορη συνάφεια των κοινωνιών. Καμιά φορά καλείται ο λαός να παλέψει και να υπερασπιστεί κάποιον νόμο. Πριν από δύο χιλιάδες εξακόσια χρόνια, στην Ιωνία, ο Ηράκλειτος έλεγε πως ο δήμος πρέπει να μάχεται και να συντηρεί τον νόμο όπως ακριβώς τα τείχη της πόλης του («Μάχεσθαι χρη τον δήμον υπέρ του νόμου όκωσπερ τείχεος»). Αμα πέσουν τα τείχη, θα εισβάλουν οι εχθροί και οι βάρβαροι και θα μας κάνουν δούλους – ακριβώς το ίδιο θα συμβεί εάν καταπατηθούν οι νόμοι, που διασφαλίζουν την αξιοπρέπεια και την ίδια τη δημοκρατία [το δημοκρατικό καθεστώς].
