Ενας χρόνος περίπου έχει περάσει από τότε που μάθαμε την έλευση του Covid-19 στη ζωή μας. Ο Γουένλιανγκ, Kινέζος γιατρός που διέκρινε τα ίχνη του μέχρι να πεθάνει και ο ίδιος από τη νόσο, αναγκάστηκε να σωπάσει. Oμως δεν υπήρχε τρόπος διά της σιωπής να σταματήσει η επίθεση του ιού: η κλειστή αγορά της Γιουχάν, οι αποκλεισμένοι πίσω από τα παράθυρα άνθρωποι, η απαγόρευση.
Και ενώ εκτός Κίνας άρχιζε να λειτουργεί η αντίληψη ότι ο ιός είναι μακριά, μια αντίληψη που μεταλλάχθηκε στο ότι δεν υπάρχει, είναι συνωμοσία, οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο άρχισαν να πεθαίνουν. Και οι γιατροί σε όλο τον κόσμο να δίνουν μια συγκλονιστική μάχη. Οι συναυλίες και άλλες αυθόρμητες εκδηλώσεις προς τιμήν τους ήταν μια ελάχιστη έκφραση ευγνωμοσύνης.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει τότε -διαφοροποιούμενος από τις αντίθετες δηλώσεις του κυρίου Σόιμπλε- ότι η ανθρώπινη ζωή είναι πιο σημαντική από την οικονομία. Ωστόσο, μετά το επιτυχές διάστημα της πρώτης καραντίνας, ενέργειες όπως το άκριτο άνοιγμα των συνόρων έδωσαν εκ των άνω ένα γενικό σύνθημα ανευθυνότητας και έφεραν τις σημερινές εκατόμβες.
Αντιγράφω από το in.gr μια πρόσφατη ανάρτηση του γιατρού Αντώνη Δημητρακόπουλου στο φέισμπουκ. Μιλά για την οκταήμερη εμπειρία του ως εθελοντή στην Κατερίνη. «(…) 90 νοσηλευόμενοι ασθενείς καθημερινά, 140 συνολικά. Δεκάδες θάνατοι. Συνεχείς διασωληνώσεις. Ενα μεσημέρι δώσαμε 7 εξιτήρια, το απόγευμα τα κρεβάτια τους ήταν πάλι γεμάτα. Στο ΤΕΠ κρατούσαν αρρώστους ακόμη και 36 ώρες μέχρι να βρεθεί κρεβάτι στην κλινική. Πολλές διακομιδές, γιατί δεν χωρούσαν πουθενά. Πολλοί σχετικά νέοι, 45-60 ετών. Κάποιοι με μικρά παιδιά: “Σώσε με γιατρέ, έχω παιδιά να μεγαλώσω”. Σπάραζε η καρδιά σου. Τη 2η ημέρα διασωληνώσαμε 39χρονο. Επειτα από λίγο και 47χρονο. Σαρώνει σε αυτές τις ηλικίες. Δεν είναι μόνο οι ηλικιωμένοι. Και το σημαντικότερο: χωρίς άλλους παράγοντες κινδύνου. Με μία εξαίρεση, την παχυσαρκία συχνά».
Οι περιγραφές αυτές, σχολιάζει η ιστοσελίδα, «μοιάζουν με ανταπόκριση από εμπόλεμη ζώνη».
Προς το παρόν η αυταπάρνηση παλεύει να αναπληρώσει, ιδιαίτερα εκτός Αθηνών, τη δραματική έλλειψη προετοιμασίας. Οπως και σε άλλες χώρες τα κενά και τα λάθη στο σύστημα υγείας δεν είναι πρόσφατη υπόθεση. Και είναι περισσότερο από σαφές ότι το κράτος πρέπει να κάνει όλα όσα μπορεί για να αναπληρωθούν.
Ομως ακόμα και αν τα κάνει κατανοώντας ότι η πάλη με τον κορονοϊό είναι μείζων εθνική προτεραιότητα, αυτό δεν αρκεί. Μόνο μια άρδην ανατροπή νοοτροπίας, κυρίως κυβερνώντων αλλά και πολιτών, και ένας υπεύθυνος προγραμματισμός θα επιτρέψουν στην αυταπάρνηση γιατρών και νοσηλευτών να έχει αποτελέσματα.
