Εν αναμονή των αποτελεσμάτων των αμερικανικών εκλογών, και με τα δεδομένα που διαθέτουμε αυτή τη στιγμή, μοιάζει πιθανότερο ότι επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών θα είναι ο Τζo Μπάιντεν. Χωρίς να αποκλείεται μια έκπληξη, από αυτές στις οποίες μας έχουν σε ένα βαθμό συνηθίσει τα εκλογικά αποτελέσματα προηγούμενων αναμετρήσεων.
Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ είχε προκαλέσει πριν από τέσσερα χρόνια -στην Ευρώπη και αλλού- μια κάποια αισιοδοξία. Η αντίπαλός του, Χίλαρι Κλίντον, δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη, ιδιαίτερα στο ζήτημα της περιφρούρησης της ειρήνης. Ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων επιβεβαίωσε με τα πρώτα βήματά του την ελπίδα ότι θα απέφευγε μια επικίνδυνη όξυνση των σχέσεων με τη Ρωσία και άλλα σημεία τριβής στον πλανήτη.
Σήμερα η αίσθηση έχει αλλάξει. Στο εσωτερικό των ΗΠΑ στοιχεία κοινωνικού κράτους που είχαν προωθηθεί επί προεδρίας Ομπάμα συρρικνώθηκαν ή ακυρώθηκαν. Η εικόνα των αμερικανικών νοσοκομείων με την έκρηξη της πανδημίας ήταν τραγική. Ενώ η στάση του ίδιου απέναντί της επικίνδυνη: υποτίμηση του κινδύνου, άρνηση να λάβει σοβαρά μέτρα, καταφυγή σε αμφιβόλου ποιότητας λεκτικά πυροτεχνήματα, περιφρόνηση για την υγεία και τη ζωή τόσων Αμερικανών πολιτών με τελική κατάληξη την προσβολή από τον κορονοϊό του ίδιου και μέρους του προσωπικού του Λευκού Οίκου.
Στο εξωτερικό η έκφραση συμπάθειας του κ. Τραμπ για ηγέτες σαν τον Ταγίπ Ερντογάν και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, πέρα από τις σοβαρές της επιπτώσεις, σημείωσε και μια στροφή στην παραδοσιακή ρητορική των Αμερικανών ηγετών. Αντί για την προσήλωση -αληθινή ή προσχηματική- στα δημοκρατικά ιδεώδη, αναδύθηκε ένας μάτσο λόγος που υμνούσε τέτοιους «σκληρούς» -στην ορολογία των γκανγκστερικών ταινιών- άντρες, ικανούς να επιβάλουν τη θέλησή τους με την πυγμή.
Το στοιχείο που συνεισέφερε ο Ντόναλντ Τραμπ στην αμερικανική πολιτική ζωή ήταν μια ελαφρότητα. Οταν έγραφε την «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» ο Μίλαν Κούντερα αναφερόταν πιστεύω σε μία υπαρξιακή απόδραση από το αίσθημα κενού που κυριάρχησε στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού μετά την ακύρωση του ιδεολογικού οράματος πάνω στο οποίο είχαν θεμελιωθεί. Με την προεδρία Τραμπ η αβάσταχτη -για πολλούς- ελαφρότητα, όχι συμβολικά, αλλά με αυτάρεσκο ρεαλισμό, εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ.
Θα είναι μάλλον αρκετοί αυτοί που ελπίζουν (και πάλι) ότι η πιθανή άνοδος του Μπάιντεν στην εξουσία θα φέρει καλύτερες μέρες για τη χώρα του και τον κόσμο. Η ζωή θα δείξει αν δικαιολογείται μια ανάσα, είτε βρισκόμαστε στο προοίμιο νέων διαψεύσεων.
