Δικαίως οι δικαστικές αποφάσεις για τη Χρυσή Αυγή σχεδόν μονοπωλούν την επικαιρότητα. Και οι επιπτώσεις τους σε ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο θα είναι σημαντικές. Αλλά αυτές θα φανούν και θα αποτιμηθούν αργότερα. Ωστόσο, για αντιδιαστολή, ας δούμε τι συμβαίνει στην υπεράνω υποψίας Ελβετία για ζήτημα που εκ πρώτης όψεως ίσως δεν φαίνεται να αφορά τα καθ’ ημάς.
Η Ελβετία βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο της Ευρώπης, με υψηλότατο επίπεδο διαβίωσης. Η ανεξαρτησία και η ουδετερότητά της αναγνωρίστηκαν το 1815 στο Συνέδριο της Βιέννης, που όρισε την πορεία της Ευρώπης για μια εκατονταετία. Η χώρα δεν έχει απειληθεί από κάποιο γειτονικό κράτος, ούτε έχει εμπλακεί σε πόλεμο τα τελευταία διακόσια χρόνια. Γιατί λοιπόν χρειάζεται να διατηρεί και να εκσυγχρονίσει την Πολεμική Αεροπορία της, προχωρώντας στη δική της «αγορά του αιώνα»;
Οι Ελβετοί κλήθηκαν σε δημοψήφισμα στις 27 Σεπτεμβρίου 2020, προκειμένου να εγκρίνουν ή να απορρίψουν τη διάθεση ποσού 6 δισ. ελβετικών φράγκων για αγορά υπερσύγχρονων πολεμικών αεροσκαφών. Το αποτέλεσμα μοναδικά οριακό: σε σύνολο 3.200.055 ψηφισάντων, η διαφορά ήταν μόλις 8.670 ψήφοι, με το 50,15% να τάσσεται υπέρ της αγοράς και το 49,85% να την καταψηφίζει.
Η υπουργός Αμυνας της χώρας, Βιόλα Αμχερντ, δήλωσε ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα γίνει σεβαστό γιατί «έτσι γίνεται στη δημοκρατία» και αποτελεί νίκη στην υπόθεση της αμυντικής θωράκισης της χώρας. Τα νέα αεροσκάφη θα επιλεγούν ανάμεσα στα F35, τα Super Hornet, τα Rafale και τα Eurofighter, ενώ 2 δισ. επιπλέον θα διατεθούν για τη δημιουργία των απαραίτητων υλικοτεχνικών υποδομών εδάφους.
Εναντι ποιου εξωτερικού εχθρού θα επιχειρήσουν τα υπερσύγχρονα αυτά αεροσκάφη; Ποιον άμεσο και τόσο υψηλό από αέρος κίνδυνο αντιμετωπίζει η Ελβετία ώστε να χρειάζεται τέτοια δύναμη πυρός; Μήπως οι γειτονικές της χώρες (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία) έχουν εκδηλώσει την παραμικρή απειλή εναντίον της; Πώς γίνεται ως επιχείρημα υπέρ της αγοράς να χρησιμοποιείται ο κίνδυνος της πανδημίας;
Μήπως βρισκόμαστε μπροστά σε ακόμα ένα τρανταχτό παράδειγμα εφαρμογής της βιοπολιτικής του φόβου, εν προκειμένω της απειλής του κορονοϊού, όπου κάποιες κυβερνήσεις αδράχνουν την ευκαιρία να περάσουν δαπάνες που θα θεωρούνταν αδιανόητες υπό πιο ομαλές συνθήκες; Αραγε, εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του λαού της Ελβετίας ή τα συμφέροντα του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος;
Η υπόθεση είναι γεμάτη με λογικά κενά και «τρύπες» παρόμοιες με αυτές του φημισμένου ελβετικού τυριού. Και αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα με κατοίκους υψηλού βιοτικού, μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου, μια χώρα επί αιώνες ειρηνική, που δεν απειλείται από κανέναν. Κοντά στο τυρί ας δούμε και τη φάκα.
* (Ph.D.)2, αναπληρωτή καθηγητή Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Παν. Θράκης
