«Εγώ είμαι στρατιωτικός και τα λέω τσεκουράτα»…

…Αυτό έλεγε ο Σταύρος Ξενίδης στο «Η δε γυνή να φοβήται το άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα. Και ο Γιώργος Τζαβέλλας είχε απόλυτο δίκιο γιατί ένας στρατιωτικός αυτό όφειλε να κάνει. Να μιλάει τσεκουράτα και να ορμάει στη μάχη όταν του το ζητήσει η πολιτική ηγεσία και… όποιον πάρει ο χάρος – αρκεί ο χάρος να πάρει τους απέναντι και όχι εμάς, έτσι;

Αυτή είναι η δουλειά των στρατιωτικών, αρκεί να μην κάνουν κινήματα και χούντες…

Οι στρατιωτικοί δεν είναι σαν τους διπλωμάτες και δεν υποχρεούνται να κάνουν διπλωματικούς ελιγμούς, ούτε χρειάζεται να είναι αρεστοί σε κανέναν, γι’ αυτό άλλωστε σπάνια ταιριάζουν με τη δουλειά του πολιτικού. Με τη δουλειά του συμβούλου νομίζω ότι ταιριάζουν ακόμα λιγότερο…

Οι πρωθυπουργοί, από την άλλη, οφείλουν να παριστάνουν τους δημοκρατικούς ακόμα κι αν το σιχαίνονται αυτό –ειδικά αν προέρχονται από τον χώρο της Δεξιάς– οι συγκεκριμένοι «επαγγελματίες»· και αν προέρχονται από το κέντρο και προς αριστερά, δεν έχουν ανάγκη να το παριστάνουν αυτό γιατί για κάποιον ανεξερεύνητο λόγο στην κοινή συνείδηση αυτό είναι δεδομένο, ακόμα κι αν η συμπεριφορά τους είναι χειρότερη και από χουντική.

Λοιπόν, ο κύριος Αλέξανδρος Διακόπουλος, υποναύαρχος εν αποστρατεία και σύμβουλος του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, μάλλον δεν είχε καταλάβει ακριβώς τι πρέπει να λέει και τι δεν πρέπει να λέει δημοσίως όσο κατέχει αυτήν τη θέση· και ο κ. Μητσοτάκης, από την άλλη, πρέπει να έπαθε πολύ μεγάλο πανικό όταν τον άκουσε. Επίσης, ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να έχει πάρα πολύ κακούς ανθρώπους να τον συμβουλεύουν για τη δημόσια συμπεριφορά του, γιατί και ένα παιδάκι 3 ετών θα ήξερε πως όταν για κάποιο λόγο κάποιος ή κάτι ή και ο ίδιος σου ο εαυτός σε εκθέσει με μια λάθος δήλωση, κοιτάς πώς να μπερδέψεις τα πράγματα, για να αποπροσανατολίσεις αυτούς που το ακούν, και όχι βέβαια να «παραιτήσεις» αυτόν που το ’πε, γιατί τότε αυτο-εκτίθεσαι 100 φορές πιο πολύ. Ετσι κι αλλιώς δεν νομίζω πως υπάρχει στοιχειωδώς λογικός Ελλην από 3 έως 103 ετών που να πιστεύει πραγματικά πως το τουρκικό πλοίο βγήκε στη Μεσόγειο για να ξεσκάσουν οι ναύτες του για μια ωραία καλοκαιρινή κρουαζιέρα…

Γι’ αυτό αν ο σύμβουλός σου βγει και πει κάτι σαν αυτό που είπε ο κύριος Διακόπουλος, ή τα μπουρδουκλώνεις στην απάντηση, π.χ., λέγοντας «δεν τα ξέρει πολύ καλά ο κύριος Διακόπουλος, στο κάτω κάτω δεν ήταν εκεί για να ξέρει τι γινόταν», ή απλώς τον διαψεύδεις ή κάνεις τον τρελό σαν να μην άκουσες καν τι είπε, που είναι και το πιο έξυπνο –μια φορά μου είχε πει η Αλίκη Βουγιουκλάκη «τα δημόσια ερωτήματα που απαντώνται παραμένουν ερωτήματα, τα δημόσια ερωτήματα που δεν απαντώνται ξεχνιούνται»–, ή κάνεις πόλεμο για να αποδείξεις πως δεν ήξερες και τώρα έμαθες την αλήθεια…

Πάντως και για τον κύριο Διακόπουλο και τις δηλώσεις του όπως και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την αντίδρασή του, για να ξανακαταφύγω στο ελληνικό σινεμά, δεν ταιριάζει παρά η ατάκα της Ρένας Βλαχοπούλου στο «Φωνάζει ο κλέφτης»: «Βεβαίως… και να με συγχωρείς που τόσην ώρα δεν σε συνεχάρην».