Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Σημασία είχε εκείνη η νύχτα

ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΣ ΜΕ ΦΑΡΟ ΣΕ ΑΚΤΗ ΤΗΣ ΤΟΣΚΑΝΗΣ, 1789, TZOZEΦ ΡΑΪΤ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σημασία είχε εκείνη η νύχτα

  • A-
  • A+

Ο ουρανός είχε πάρει ένα αιμάτινο κόκκινο χρώμα. Ο ορίζοντας φλεγόταν και είχε βάψει τα πάντα, αλλάζοντάς τα. Τα πράσινα των δέντρων δεν ήταν πια πράσινα, τα γαλάζια της μεσσηνιακής θάλασσας δεν ήταν πια μπλε και τα κεραμίδια των σπιτιών που φύτρωναν ανάμεσα στα δέντρα σκούρυναν και βάθυναν τόσο που σε λίγο θα χάνονταν από το τοπίο.

Κρύωνε λίγο, το δέρμα της είχε κοκκινίσει και μόνο χάρη στις κρέμες ίσα που ανεχόταν τα ρούχα. Επεφτε το βράδυ και η δροσιά την ανάγκασε για άλλη μια φορά να ρίξει στους ζεστούς από τον ήλιο και το αλάτι ώμους της ένα λινό πλεκτό. Στα δέντρα του ελαιώνα που περιστοίχιζαν το σπίτι γρύλοι προσπαθούσαν να τη νανουρίσουν.

«Δυόμισι ώρες κολύμπησες σήμερα», ψιθύριζαν, «κουράστηκες τόσο, πήγαινε να κοιμηθείς». Αλλά δεν ήθελε να κοιμηθεί. Ηθελε να μείνει εκεί, για όσο άντεχε, ώσπου να μην μπορεί να κρατήσει τα μάτια της άλλο. Μετά θα πήγαινε για ύπνο.

Εσβησε το φως στη βεράντα και άφησε το βλέμμα της να περιπλανηθεί πέρα, στη θάλασσα, στο νησί απέναντι από τη στεριά. Ρυθμικά, ένας φάρος άναβε και έσβηνε. Ο όγκος του και αυτοί των νησίδων που τον περιστοίχιζαν ίσα που διακρίνονταν μέσα στο νερό. Οσο σκοτείνιαζε όλα μίκραιναν, τα νησιά, η θάλασσα, οι αποστάσεις. Μόνο τα όνειρα -και οι ελπίδες- μεγάλωναν. Κι ας ήξερε στο βάθος, τίποτα από τα δυο δεν είναι ασφαλές.

Αν άφηνε τη φαντασία της να τρέξει λίγο, όπως τότε που ήταν πολύ μικρή και δεν υπήρχαν όρια, θα σηκωνόταν από την πορτοκαλί πολυθρόνα σκηνοθέτη, έτσι με τη νυχτικιά, το πλεκτό και τις σαγιονάρες της, θα περπατούσε προς το κόκκινο γεράνι του κήπου, μετά με δυο δρασκελιές θα έφτανε στην ακτή. Μερικά βήματα μετά θα έφτανε σ’ εκείνο τον φάρο. Από εκεί θα έκανε σήμα στο πρώτο πλοίο να στείλει τη βάρκα του να την πάρει και να την πάει αλλού. Το πού, ούτε που ήθελε να το ομολογήσει.

Καλοκαίρι, Ιούλιος, νυχτερινό τοπίο σε μια γωνιά που ηχεί και μυρίζει Ελλάδα. Ομοιο με τόσα άλλα και διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα. Ολο κάτι να θυμίζει και τίποτα να μην είναι ίδιο. Η άμμος, τα βότσαλα, τα νερά, το σχήμα των δέντρων και το άρωμα από τον φλόμο και τα θυμάρια.

Εκλεισε τα μάτια της, το όνειρο έγινε ακόμη πιο αληθινό. Αλλά πού να το πει; Κοίταξε τον νυχτερινό ουρανό. Σκούρος, σκοτεινός. Δεν υπήρχαν φώτα γύρω και μπορούσε να διακρίνει νεφελώματα και μερικές συστάδες αστεριών, που ήξερε ότι πια μπορεί να είχαν πεθάνει. Και ας ήταν τόσο όμορφα.

Νύσταζε, αλλά δεν ήθελε να πάει μέσα. Αν μπορούσε θα σκεπαζόταν με κάτι εκεί, θα άπλωνε τα πόδια της σε μια άλλη πολυθρόνα και θα περίμενε το ξημέρωμα. Ηθελε τόσο να δει την ανατολή, να ακούσει το πρώτο πρωινό κοκόρι, να την ζεστάνει το πρώτο φως.

Μετά θα έφτιαχνε ζεστό καφέ και θα περίμενε να ξημερώσει, να γεννηθεί μια καινούργια μέρα.

Αλλά ήξερε ότι θα προηγούνταν μια μεγάλη νύχτα και φοβόταν ότι δεν άντεχε να την περάσει εκεί. Πόσο ρεμβασμό να αντέξει ένας άνθρωπος; Και πόση αλήθεια μετά;

Ξανάκλεισε τα μάτια της και χωρίς να το καταλάβει άρχισε να ανασυνθέτει τη μέρα που πέρασε, την εβδομάδα, τους μήνες. Ολα συμπυκνώνονταν σε μια καλοκαιρινή μέρα, στο κάψιμο του ήλιου στους ώμους, στη μυρωδιά του δέρματος μετά το θαλάσσιο μπάνιο. Αρμύρα, ιώδιο, αντηλιακή κρέμα και βρεγμένα μαλλιά.

Ξανάνοιξε τα μάτια. Στο νησί απέναντι ο φάρος άναβε και έσβηνε στον ίδιο ρυθμό, η νύχτα γινόταν πιο σκοτεινή και τα αστέρια έλαμπαν πιο δυνατά. Ηταν μάταιο να προσπαθεί. Αυτό που είχε σημασία εκείνη τη νύχτα ήταν εκείνη η νύχτα. Τίποτα άλλο. Και αποφάσισε να αφήσει την ελπίδα να τραφεί. Με ό,τι μπορούσε να προσφέρει εκείνη η νύχτα.

ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Πότε ξεκίνησε η μέρα
Προχθές βράδυ ονειρεύτηκα ότι ταξίδευα. Οτι ήμουν σε ένα πλοίο και πήγαινα σε ένα νησί. Καλοκαίρι μάλλον, γιατί αν και ήταν πολύ πρωί και έκανε ψύχρα, τα ρούχα μου ήταν ελαφρά -έτσι τα ένιωθα.
Πότε ξεκίνησε η μέρα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Καλοκαιρινός απολογισμός
Τρεις μέρες τώρα έκανε μια επώδυνη βουτιά στη μνήμη. Γιατί; Επειδή μήνες πολλούς κοιμόταν και ξυπνούσε με μια μόνο φράση στο στόμα, που την επαναλάμβανε σαν προσευχή κι ας φοβόταν ότι δεν θα εισακουστεί.
Καλοκαιρινός απολογισμός
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ενας δύσκολος ύμνος στη συνήθεια
Η Μέρι Ολιβερ γεννήθηκε το 1935 και πέθανε στις 17 Ιανουαρίου 2019. Βραβευμένη μεταξύ άλλων με Pulitzer Αμερικανίδα ποιήτρια και δοκιμιογράφος. Ο θάνατός της προκάλεσε ένα κύμα δημοσιεύσεων στα ξένα μέσα, με...
Ενας δύσκολος ύμνος στη συνήθεια
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Ζωή σαν μανταρίνι
Οταν τη φύτεψαν, είκοσι χρόνια πίσω, ήταν ένα δεντράκι τόσο δα, λεπτό σαν κλαράκι με καμιά δεκαριά πράσινα φρούτα που έπεσαν γρήγορα. Αλλά μετά αποδείχτηκε πολύ προκομμένο, την επόμενη χρονιά έκοψαν αρκετά...
Ζωή σαν μανταρίνι
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Λικέρ 44 και άλλα ηδύποτα
«Δεν είναι εποχές για λικέρ και άλλα ηδύποτα», σκεφτόταν με τον υπολογιστή ανοιχτό στο τραπέζι της κουζίνας και τα εισερχόμενα μηνύματα έως αργά το βράδυ να μιλούν για νεκρούς και τραυματίες. Αλλά όπως κοίταξε...
Λικέρ 44 και άλλα ηδύποτα
ΤΡΙΤΗ ΜΑΤΙΑ
Δεν θα στολίσω φέτος
Οι βιτρίνες παρέμεναν γεμάτες εορταστικές υποσχέσεις στο περιτύλιγμα ενός πλεκτού, ενός παιχνιδιού, ενός ρολογιού, ενός βιβλίου, μιας πορσελάνινης κούπας για δύο. «Δεν θα στολίσω φέτος» σκέφτηκε. «Αλλά θα...
Δεν θα στολίσω φέτος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας