Υμηττού αποσπάσματα Μαΐου από προσωπικό ημερολόγιο: «Περπάτημα μέχρι Μοναστήρι Καισαριανής. Δεν έβρεξε· αραιή συννεφιά και δροσιά, ό,τι πρέπει για πεζοπορία. Λιμπίστηκα, όπως τα είδα πλυμένα από τη βροχή, και έφαγα πέντε λευκά γινωμένα μούρα.
Το κυριότερο, χαμηλά, λίγο μετά τη γέφυρα της Κατεχάκη, στις παρυφές της ασφάλτου, είδα την πιο μεγάλη χελώνα (ή χελώνο) που έχω δει στη ζωή μου σε φυσικό περιβάλλον. “Ποια ηλικία να ’χει!” αναρωτήθηκα. Μετά μ’ έπιασε φόβος, γιατί από κει περνούν αυτοκίνητα. Στην επιστροφή πάντως, που είδα, είχε πια χαθεί στην ασφάλεια (αν μπορείς να την πεις ασφάλεια) του δάσους. Οσο να πεις ήταν ευχάριστο ξεκίνημα μέρας».
Αλλη μέρα: «Περπάτησα από 5:47 μέχρι 8:41 π.μ. Περί τα 15 χιλιόμετρα. Εφτασα μέχρι ψηλά πάνω από την Καλοπούλα, στο διάσελο από όπου βλέπεις πια όλο το Λεκανοπέδιο, από Πεντέλη μέχρι νησιά του Αργοσαρωνικού. Ελάχιστες στάσεις, για φωτογραφίες. Κουβέντα που συγκράτησα: “Ο πιο μεγάλος πνεύμονας οξυγόνου στο κέντρο της Αθήνας”. Ηταν τρεις που τρέχανε, από Μονή Καισαριανής προς Καλοπούλα, δυο άντρες, μπρος-πίσω, στη μέση γυναίκα. Τη φράση την είπε ο προπορευόμενος.
Πράγματι, σκέφτηκα, έτσι που έχει απλωθεί η πρωτεύουσα, όπου κυριολεκτικά έχει ζώσει τον Υμηττό και όλο και ανηφορίζει, ο Υμηττός είναι ο μεγαλύτερος πνεύμονας οξυγόνου στο κέντρο της πόλης! “Το έχουμε σκίσει το Central Park!” (στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, που το περπάτησα πέρσι τον Μάρτιο) σκέφτηκα υπερηφάνως. Προσπάθησα να θυμηθώ, μέσες-άκρες, τι έγραψαν για τον Υμηττό, δυο από τους υμνητές του, ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί και ο Πλάτωνας».
«Οντως αποδοτική η επένδυση με φούτερ. Αλλιώς θα ξεπάγιαζα. Μου κόβει καμιά φορά. Περπάτημα μέχρι Μοναστήρι. Συνάντηση με εξαίρετο κύριο Ευάγγελο· σε αυτοκίνητο αυτός, συνοδηγός. Πηγαίνανε στη Μονή Αστερίου. Ετσι πληροφορήθηκα πως η εκκλησία της Μονής, το καθολικό που λέμε, λειτουργεί κάθε Σάββατο και μόνο Σάββατο. Είχα πάει πέρσι εκεί· πάντα με τα πόδια (περίπου τρεισήμισι ώρες πηγαινέλα).
Αλλά δεν το είχα παρατηρήσει. Συνάντησα, επίσης, τον τύπο, συμπαθή, αλλά σαν βγαλμένο από καρτούν, που είναι ντυμένος ίδια χρώματα, πράσινο/χακί, με το αυτοκίνητό του, ένα μεγάλο τύπου τζιπ, 4χ4. Λεπτός, φαλάκρα πάνω, φουντωτό μαλλί, θυσανωτό, στις δυο κορφές· σαν τον ιδιοφυή εφευρέτη στο Επιστροφή από το μέλλον. “Πολύς κόσμος σήμερα!” μου είπε με οικειότητα, αλλά σαν θορυβημένος· δεν του άρεσε. “Είναι η εποχή που ανεβαίνουν πολλοί τα Σαββατοκύριακα” είπα. Δεν ξέρω αν τον παρηγόρησα. Πάντως κούνησε το κεφάλι του με περίσκεψη. Σαν να έλεγε: “Ρε κακό που μας βρήκε!”».
«Συνάντηση αυτή τη φορά με νεαρή χελώνα –στην ίδια θέση της γιγάντιας της περασμένης εβδομάδας–, η τωρινή μου φάνηκε τραυματισμένη· είδα κάτι σαν κόκκινη γραμμή στο καβούκι της· έχωσε και το κεφαλάκι μέσα μόλις κοντοστάθηκα και παρατήρησα. Δεν μπορούσα –ή δεν ήξερα– να κάνω οτιδήποτε άλλο. Φίλη, που ξέρει, μου είπε πρόσφατα πως οι χελώνες, που ριψοκινδυνεύουν σε δρόμους ασφάλτινους, είναι σε… δρόμους νερού· ψάχνουν για νερό και συνήθως ξέρουν πού θα το βρουν! Αν ζήσουν! Χάνει όποιος δεν παρατηρεί τη φύση· είναι σαν να μην παρατηρεί τον εαυτό του».
