Ο κ. Σόιμπλε, πρόεδρος πλέον της γερμανικής Βουλής, δηλώνει ότι η άποψη πως μπροστά στην προστασία της ανθρώπινης ζωής όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα «δεν είναι σωστή στην απολυτότητά της»! Ο παλιός και καλός αυτός φίλος μάς προσγειώνει στην υποτιθέμενη οικονομική πραγματικότητα, που επιτελεί «θαύματα» εις βάρος όσων δεν έχουν αποφασίσει ακόμα να γίνουν ενεργούμενα ή και δολοφόνοι ιδεών, συμβόλων και σωμάτων. Χωρίς να συνυπολογίζει πόσος χρόνος, πόση προσπάθεια αλλά και πόσο χρήμα χρειάζεται για να γίνει κάποιος άνθρωπος. Εφόσον εννοούμε τη λέξη στην ουσία της, η οποία, αν και υπό διωγμόν σήμερα, δεν παύει να επιστρέφει σαν φάντασμα.
Πώς να χαράξεις αδιαφορώντας για ζωές τον οδικό χάρτη της επανεκκίνησης της οικονομίας, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές στον κόσμο αιωρούνται ανάμεσά μας; Δεν χρειάζονται οι αναφορές στους Πέρσες του Αισχύλου και στον Αμλετ, που είχαν την τόλμη να δείξουν τα φαντάσματα επί σκηνής. Τα δελτία ειδήσεων μας το θυμίζουν συνεχώς. Οι νεκροί χρειάζονται και αυτοί τον χρόνο τους για να αποδράσουν από τα γήινα πράγματα. Για να γίνουν μόνο φαντάσματα. Χρειάζονται το πένθος μας για την απώλειά τους.
Και δίπλα στο πένθος μας, χρειάζεται η τιμή μας στη γιατρό της πρώτης γραμμής που αυτοκτόνησε στην Αμερική, στον Κινέζο γιατρό που πρώτος μάς πληροφόρησε για την πανδημία και που αφού συνελήφθη γι’ αυτό, τελικά πέθανε μολυσμένος ο ίδιος. Αλλά και η επιβεβαίωση σε όλους τους άλλους γιατρούς και νοσηλευτές που παλεύουν αντέχοντας το σκληρό θέαμα των σωμάτων και των ψυχών, τις ώρες εκείνες του λυκόφωτος, όταν οι άνθρωποι χάνουν κάποιες από τις ανθρώπινες ιδιότητές τους, γίνονται έρμαιο στον φόβο και στη μοναξιά τους. Επιβεβαίωση ότι οι πράξεις τους δεν ήταν μάταιες και ότι έγιναν για να βγούμε από τον λαβύρινθο του θανάτου.
Στην Ελλάδα, τη χώρα που μέσα στην ένδεια και στον πόνο έκανε κάτι το υποδειγματικό και μη αναμενόμενο, αποφασίζεται η σταδιακή άρση των μέτρων προστασίας από τον κορονοϊό. Ελπίζοντας ακόμα και τώρα να μην υποκύψουμε στο γενικό μοντέλο που μας θέλει υποτελείς μιας ποσοτικοποίησης της ζωής και με επίγνωση του πόσο δύσκολο είναι αυτό, ενώνω κι εγώ τη φωνή μου με αυτούς που θα ήθελαν να σκεφτούμε αλλιώς: ας βοηθήσουμε όλοι όλους. Και το κράτος ας σταθεί σε αυτό που έχει συμβεί, με όλες τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν ώς εδώ και με τον τρόπο που κοινοποιήθηκαν σε καθημερινή βάση με επιστημονική υπευθυνότητα και σεμνότητα. Σε ελληνικό και σε διεθνές επίπεδο θα πρέπει να τολμήσουμε τις χειρονομίες που χρειάζονται για να είμαστε άνθρωποι και όχι αναλώσιμα ανδρείκελα.
