Πηγαίναμε Β΄ Γυμνασίου. Μετά τις διακοπές του Πάσχα και το πραξικόπημα, επανάσταση το έλεγαν οι δημιουργοί του, έλειπαν δυο καθηγητές μας.
– Ψου, ψου, ψου, έμαθε κανείς τι έγινε;
– Ελα να σου πω, αλλά πρόσεχε καλά, μην έρθει η Κ…
-Γιατί, τι πειράζει;
– Ο πατέρας της είναι αξιωματικός, μη μας ακούσει…
– Εμαθες για τον Νικολόπουλο; Για τη Σολωμού; Ψου, ψου ψου.
Δεν μπορούσαμε να μάθουμε πολλά. Ολα ψιθυριστά, μισολεγμένα, παραποιημένα, βουτηγμένα στον φόβο. Γιατί διώξανε τον έναν. Με ποιους είναι ο πατέρας της τάδε. Τους χτύπησαν; Τι γίνεται; Η δείνα είναι μαζί μας; Να την ψαρέψω;
– Ο γυμνασιάρχης μας, κύριος Σωτηρίου, ξέρεις ότι έχει σπίτι ένα παιδί που η μαμά του είναι φυλακή;
– Δεν σε πιστεύω, τι έκανε;
– Δεν ξέρεις δηλαδή ότι είναι άνθρωποι φυλακή επειδή είναι αριστεροί; Δεν ξέρεις τίποτε; Μήπως δεν έπρεπε να σου μιλήσω; Κι αν με μαρτυρήσεις;
– Ποτέ δεν θα σε μαρτυρούσα, φιλάω σταυρό!
– Τι να τον κάνω τον σταυρό; Ασε καλύτερα.
– Αυτό το αγόρι στον χορό, που το έφερε ο κύριος Σωτηρίου, ξέρεις ποιος είναι; Εχεις ιδέα; Νίκος Μπελογιάννης, ξέρεις ποιος ήταν; Οχι, δεν σου λέω, ρωτάω αν ξέρεις. Κάτι άκουσα, γι’ αυτό. Δεν θα το μάθεις από μένα. Δεν σου λέω τι άκουσα. Δεν σε εμπιστεύομαι.
– Είμαστε φίλες τόσα χρόνια. Πες μου, θέλω να μάθω.
– Πάρε ένα βιβλίο, βρες το, είναι της ανιψιάς του, τα λέει όλα μέσα. Δηλαδή δεν λέει για το αγόρι, αλλά για την κατάσταση. Εγώ δεν σου είπα τίποτε. Αλλά τόσα χρόνια να μην ξέρεις; Λέγεται «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου»
– Δεν έχω λεφτά για βιβλίο. Το έχεις εσύ; Μπορείς να το φέρεις;
– Τρελάθηκες, θα φέρω εδώ αυτό το βιβλίο; Μήπως να φέρω κι ένα δίσκο του Θεοδωράκη; Θα μου φέρνεις εσύ τσιγάρα στη φυλακή;
Ετσι πρωτογνωρίσαμε εμείς τα βιβλία της Αλκης Ζέη, μέσα στον φόβο και στην απαγόρευση. Τα μισόλογα και τους ψιθύρους. Ζήσαμε την ευτυχία από τη σιωπή να περάσουμε στον λόγο, από τον φόβο να περάσουμε στην τόλμη, από τα κλισέ να περάσουμε στην αναζήτηση της ουσίας. Μας πήρε από το χέρι για να πλησιάσουμε τα χρόνια που μας είχαν κρύψει για το καλό μας.
Και δεν το άφησε ποτέ, μας περιέφερε με σιγουριά σε μπερδεμένους καιρούς με καθαρές κουβέντες. Ως την τελευταία της σελίδα, όπου το παιδί από το πουθενά έβρισκε προορισμό στο κάπου.
Εμείς όμως πολύ δυσκολευόμαστε.
