Και του χρόνου…

Ομολογώ πως δεν ήξερα πως εδώ και λίγα χρόνια μπορεί μια χώρα στην κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας στα Οσκαρ να στείλει ντοκιμαντέρ και όχι μόνο ταινία μυθοπλασίας. Ετσι, είχα εκπλαγεί λίγο που η Ελλάδα έστειλε στα φετινά Οσκαρ ντοκιμαντέρ.

Το ντοκιμαντέρ «Οταν ο Βάγκνερ συνάντησε τις ντομάτες» της Μαριάννας Οικονόμου που εστάλη είπα στην αρχή να μην το σχολιάσω, ούτε το ίδιο ως ντοκιμαντέρ ούτε αυτούς που το ‘στειλαν, γιατί βέβαια δεν ζω και σε μια χώρα όπου η κινηματογραφία ανθεί, οπότε όλα αυτά είναι τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του. Ετσι, στην αρχή απλώς μου έκανε εντύπωση το πώς η επιτροπή εκεί στο υπουργείο Πολιτισμού πήρε την απόφαση αυτή, όπως και ποια είναι αυτή η επιτροπή. Το δεύτερο τελικά δεν το έμαθα, αλλά δεν είναι κιόλας κάτι που να σε ενδιαφέρει τόσο πολύ…

Ελα όμως που φέτος για πρώτη φορά στην κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας μέσα στην πεντάδα των υποψηφιοτήτων βρίσκεται ένα ντοκιμαντέρ και αυτό ανήκει -άκουσον άκουσον, χα χα χα- στη Βόρεια Μακεδονία. Και είναι εξαιρετικό.

Και είναι ένα ντοκιμαντέρ όπως θα έπρεπε να είναι τα ντοκιμαντέρ το 2020, ενώ το δικό μας με τον Βάγκνερ και τις ντομάτες μοιάζει περισσότερο με τα αλήστου μνήμης Επίκαιρα που γύριζε το υπουργείο Προεδρίας και έπαιζαν με το ζόρι τα σινεμά πριν από την κανονική ταινία στην Ελλάδα πριν από πενήντα, εξήντα ή εβδομήντα χρόνια.

Δηλαδή, εμείς πήραμε ένα μέτριο έως κακό ντοκιμαντέρ για λόγους που δεν ξέρω και αν ξέρω δεν έχω διάθεση να πω γιατί δεν είναι το θέμα μας αυτό. Ενώ η Βόρεια Μακεδονία, το «ανύπαρκτο κράτος», έφτιαξαν ντοκιμαντέρ, το έστειλαν και είναι μέσα στην πεντάδα της Ξενόγλωσσης Ταινίας στα Οσκαρ. Και αντικειμενικά το «Honeyland» -γιατί αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας, του ντοκιμαντέρ της Βόρειας Μακεδονίας- είναι εξαιρετικό.

Κάτι παραπάνω από εξαιρετικό. Είναι κινηματογράφος και είναι και ντοκιμαντέρ του 2020 και όχι του 1950. Και είναι κρίμα, γιατί σ’ αυτή τη χώρα, την Ελλάδα εννοώ, έχουν υπηρετήσει το ντοκιμαντέρ σημαντικοί άνθρωποι σαν τον Βασίλη Μάρο, τον Φώτο Λαμπρινό ή τον Δημήτρη Μαυρίκιο -και όχι μόνο- και βλέπουμε τώρα αυτή την κατάντια. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται. Ρεζίλι της Βόρειας Μακεδονίας.

Και δεν είναι μόνο ότι εκείνοι είναι υποψήφιοι για Οσκαρ και εμείς όχι, είναι πως αντικειμενικά είναι καλύτερο το δικό τους.

Το υπουργείο Πολιτισμού και η κ. Μενδώνη κάτι θα έπρεπε να κάνουν με αυτή την επιτροπή που αποφασίζει τι θα στείλει στα Οσκαρ, όπως και με πολλές άλλες επιτροπές που έχουν σχέση με το σινεμά και που δεν αγαπούν το σινεμά και δεν το ξέρουν.

Και για όσους δεν ξέρουν, το Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας αφορά ταινίες που στη μεγαλύτερη διάρκειά τους οι ήρωες δεν μιλάνε αγγλικά ή και καθόλου δεν μιλάνε αγγλικά και κάθε χώρα στέλνει ταινία που θέλει για να αποφασίσουν τελικά τα μέλη της Ακαδημίας -9.000 φέτος- ποιες θα είναι υποψήφιες…