Την περασμένη εβδομάδα, 3 ώρες αργότερα από το κομμάτι μου για την περασμένη Παρασκευή, έμαθα το κάτι παραπάνω από δυσάρεστο γεγονός, ότι ο Γιάννης Σπανός έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Δεν πρόλαβα να γράψω αυτά που έπρεπε και που ήθελα την περασμένη εβδομάδα, όμως δεν είναι η επικαιρότητα που μετράει εδώ. Ο Γιάννης Σπανός ήταν πραγματικά ένας σπουδαίος άνθρωπος, ήταν κάτι παραπάνω από σπουδαίος συνθέτης, κάτι παραπάνω από ένας μεγάλος δημιουργός, κάτι παραπάνω από ένας εξαίρετος καλλιτέχνης. Ο Γιάννης Σπανός πάνω απ’ όλα ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, με όλη τη σημασία που μπορούν να έχουν αυτές οι δύο λέξεις. Ναι, ήταν ένας κύριος, ναι, είχε αγωγή και τρόπους και αρχές και αισθητική και καλλιέργεια και ταλέντο.
Πάνω απ’ όλα ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να καυχηθείς εσύ για τον εαυτό σου πως το διαθέτεις. Είναι κάτι σαν παράσημο που σου απονέμουν οι άνθρωποι γύρω σου, που δέχτηκαν από σένα έναν χείμαρρο ζεστασιάς από κάποιον που ούτε για μια στιγμή δεν προσπάθησε να ξεχωρίσει, ούτε καν με τη βοήθεια των ξεχωριστών δημιουργημάτων του, από έναν άνθρωπο που δεν προσπάθησε να τα εκμεταλλευτεί και να χρησιμοποιήσει σαν σκαλοπάτια για μια κοινωνική, οικονομική ή άλλη άνοδο αυτά που ο ίδιος είχε φτιάξει. Σεβάστηκε την τέχνη του και την αντιμετώπισε πάνω απ’ όλα σαν τη δουλειά του. Εκτίμησε και σεβάστηκε τους ανθρώπους γύρω του σε αυτή τη δουλειά, από τον σημαντικότερο ώς τον λιγότερο σημαντικό και αυτοί είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα έβγαλαν τον καλύτερο εαυτό τους και στόλισαν με το ταλέντο τους τις δημιουργίες του.
Ηταν τόσο υπέροχος άνθρωπος ο Γιάννης Σπανός που το μόνο που μπορούσες να κάνεις όταν τον γνώριζες ήταν να τον θαυμάσεις για αυτό που ήταν ως άνθρωπος. Δεν έλεγε ποτέ κακό για άνθρωπο και συγχρόνως δεν παρίστανε τον δήθεν καλό σε κάποιους. Ηταν πάντα εκεί για να σε βοηθήσει, ενώ ποτέ δεν είχε καμιά υποχρέωση να το κάνει αυτό αλλά ούτε και τη διάθεση να εισπράξει αργότερα αυτή τη βοήθεια από τους ανθρώπους. Αγαπούσε πραγματικά τους νέους και στεκόταν δίπλα τους όπου και αν τους συναντούσε, στη δουλειά, στο περιβάλλον του, οπουδήποτε.
Δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για τον Γιάννη Σπανό και το κακό είναι ότι δεν ξέρω αν ο ίδιος θα ήταν ευχαριστημένος να λέγονται όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα γι’ αυτόν, αν και του άξιζαν. Από την Μπριζίτ Μπαρντό μέχρι τη Βίκυ Μοσχολιού, από την Χαρούλα Αλεξίου μέχρι τον Κόκοτα, από την Αρλέτα μέχρι την Καίτη Χωματά, μια σειρά από φωνές θα στηρίζουν την αθανασία του για πάντα. Ηταν ένας σπουδαίος συνθέτης που έκανε τόσο πολλά και διαφορετικά πράγματα, αλλά ποτέ δεν προσπάθησε να διεκδικήσει τη σπουδαιότητά τους.
Ο Γιάννης Σπανός έμεινε αξέχαστος για το έργο του. Για εμάς που τον γνωρίσαμε ήταν κάτι παραπάνω, ένας υπέροχος άνθρωπος.
