Με βάρκα την ελπίδα

«Πρώτη φορά παίρνετε ΚΤΕΛ;» με ρωτάει ο οδηγός με βαθύτατη περιφρόνηση επειδή του έδωσα λάθος ψιλά για το εισιτήριο. Βιάζομαι να δηλώσω καλή διαγωγή, «όχι βέβαια, συνέχεια παίρνω ΚΤΕΛ, αλίμονο δα, έχω λάβει την απαραίτητη τριβή από αυτό το δυσαναπλήρωτο, το απαραίτητο μέσο». Εχω γυρίσει όλη την Ελλάδα, πολλές φορές μάλιστα. Υπήρχε κάποτε τρένο που πήγαινε κατευθείαν σε διάφορες πόλεις, το Intercity, το έχω ξεχάσει, πρέπει να ξεχνάς οτιδήποτε φιλόδοξο ξεκίνησε κάποτε στη χώρα αυτή και έμεινε στον δρόμο λαχανιασμένο.

Αν δεν ξεχνάς το άδοξο τέλος διάφορων πανάκριβων πειραμάτων, έργων, διαδρομών κ.λπ., με τι καρδιά και με τι αισιοδοξία θα ακούς τα καινούργια που εξαγγέλλονται και που αμέσως επενδύουμε ελπίδες πάνω τους; Θα κινδυνεύεις να φοβάσαι ότι ακόμα κι αν κάποτε γίνουν, αν τα προλάβεις στη ζήση σου, μπορεί σε λίγο να τα παρατήσουν, και δεν πρέπει να σκεφτόμαστε έτσι. Δεν πρέπει να είμαστε ηττοπαθείς. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Αφού λοιπόν διαβεβαιώνω με θέρμη τον οδηγό ότι είμαι τακτική πελάτισσα των ΚΤΕΛ και ζητώ συγγνώμη για το λάθος μου, ψάχνοντας γρήγορα και δίνοντας ακόμα γρηγορότερα τα σωστά κέρματα, κάθομαι και στύβω το κεφάλι μου πώς να μάθω την επόμενη ουσιαστική πληροφορία που χρειάζομαι σχετικά με τη διαδρομή. Αρχίζω ρωτώντας κάποιον άλλο επιβάτη· δεν ξέρει να μου απαντήσει.

Περιμένω λίγη ώρα, πλησιάζω πάλι μπροστά, ρωτάω τον οδηγό. Προδόθηκα τώρα, δεν θα το παίρνω αρκετά συχνά το ΚΤΕΛ για να ρωτάω. «Δεν έχω ιδέα»(!) μου λέει. «Πάρτε τηλέφωνο»! Πήρα και δεν απαντά. «Τι να σας κάνω εγώ;» Σωστά, τι φταίει αυτός, ένας απλός οδηγός είναι, ποιος ξέρει στη ζωή πού πάει και γιατί, έστω και με λεωφορείο;

Η πληροφορία στα ΚΤΕΛ είναι το άλφα και το ωμέγα, να ξέρετε. Αν χάσετε τη στάση επειδή δεν αναγγείλατε ότι θέλετε να κατεβείτε, δεν υπάρχει έλεος. Αν δεν ξέρετε πώς τη λένε, καλύτερα να μην ξεκινήσετε. Σε κάθε διαδρομή κάποιος δύστυχος επιβάτης χάνει τη στάση του, αλλά αυτό δεν φαίνεται να πτοεί ούτε τους οδηγούς ούτε κανέναν άλλο στα ΚΤΕΛ, να βάλουν κάποιον πίνακα, ένα μεγάφωνο, κάτι απ’ αυτά που συνηθίζει η ανθρωπότης.

Αποκλείεται να νοθεύσουν τη χαρά της επικοινωνίας με άκαρδους εκσυγχρονιστικούς μηχανισμούς. Ειδικά να χάσουν τη χαρά να τον βρίσουν αμέσως μόλις πανικόβλητος κατέβει. Αυτές οι μικρές χαρές τούς έχουν μείνει.