ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιάννης Μπέζος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Εβδομήντα οκτώ χρόνια πέρασαν από την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου.

Είναι φυσικό να αμβλύνεται η μνήμη όσο περνούν τα χρόνια και να απομακρύνεται το ιστορικό γεγονός από τις μέρες μας. Παρ’ όλα αυτά, ο ιστορικός χρόνος που μεσολάβησε δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος, θα έλεγα ότι τα εβδομήντα οκτώ αυτά χρόνια είναι ο ιδανικός χρόνος για να εξετάσουμε πιο ψύχραιμα τι ακριβώς γιορτάζουμε.

Το αλβανικό έπος και η αντίσταση των παππούδων μας στους Ιταλούς και τους Γερμανούς είναι ίσως από τις ελάχιστες εθνικές περιπτώσεις ομοψυχίας και ομοθυμίας.

Τι ένωσε όλους αυτούς τους ανθρώπους και ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι σε ανίκητους μέχρι τότε αντιπάλους; Μήπως μια κοινή και ιερή, βαθιά επιθυμία να υπερασπιστούν τον τρόπο που είχαν αποφασίσει να ζουν και να πορεύονται στη μικρή και ταυτόχρονα «τεράστια» χώρα μας; Η λέξη χώρα ας μην περιοριστεί στον χώρο.

Γιατί εκείνες τις στιγμές επαναφέραμε τα μεγάλα και τα ευγενικά αισθήματα που είχαμε ξεχάσει τις προηγούμενες δεκαετίες του ’10, του ’20 και του ’30, που μας ταλαιπωρούσε πάλι ένας διχασμός; Ας εξηγήσουν οι ιστορικοί και οι κοινωνιολόγοι το φαινόμενο που μας ακολουθεί σαν αρρώστια και στις μέρες μας.

Ας σταθούμε στον Οκτώβρη του ’40 και στη μεγάλη στιγμή του λαού μας και ας παραδειγματιστούμε, έστω και καθυστερημένα. Μόνο που για όλα αυτά απαιτείται γνώση της Ιστορίας και αποδοχή των διαχρονικών αδυναμιών μας. Μόνον έτσι θα πάμε παρακάτω με αυτοπεποίθηση.

Οι παρελάσεις και οι χιλιοεπαναλαμβανόμενες ομιλίες είναι χωρίς νόημα αν δεν γνωρίζουμε ποια ανάγκη τις γεννά.

Γνωρίζουμε άραγε ότι η παρέλαση έχει αξία όταν συντονιζόμαστε σε έναν κοινό ρυθμό και χώρο και αποδίδουμε τιμές στον Αγνωστο Στρατιώτη;

Οταν μιλάμε σε ακροατήριο, έχουμε συναίσθηση ότι το κάνουμε για να παραγάγουμε σκέψη και ερωτήματα;

Ας ακούγονται όλα αυτά βαρετά και παλιομοδίτικα. Το έθνος που όλοι αγαπάμε και επικαλούμαστε δεν είναι τόπος, είναι τρόπος. Είναι οι συνήθειές μας, είναι η αύρα του τόπου μας που διαμορφώνεται από το αίσθημά μας, τη σκέψη μας και την κοινή αγωνία μας.

Ετσι μόνο αξίζει να γιορτάζουμε, αλλιώς υποκρινόμαστε.