Οι καρδερίνες

Φωνές του δάσους, χίλιες δυο μικρές φωνές, αλυσοδεμένες μεταξύ τους. Με το θρόισμα των φύλλων, συνθέτουν ένα μυστηριώδες βουητό, που προέρχεται από παντού και πουθενά. Ο χορός των πλασμάτων, ορατών και αοράτων, διακόπτεται πού και πού από τα βήματα των περιπατητών που είπαν να ξεσκάσουν κι έφτασαν με αληθινή λαχτάρα στο δάσος.

Μ’ ένα γαλήνιο χαμόγελο σφυρίζουμε στα πουλιά. Στο κλαδί ενός μεγάλου δέντρου κάθονται δύο καρδερίνες. Σταχτιές με κιτρινόμαυρα φτερά και κόκκινα κεφάλια. Συναγωνίζονται η μία την άλλη στο κελάηδημα και την τσαχπινιά. Μα τι λένε τόση ώρα με τόσο πάθος; Μου θύμισαν μια εικόνα που είχα δει πριν, στο κοντινό χωριό.

Δύο ηλικιωμένες κυρίες κάθονταν στα πέτρινα σκαλοπάτια του σπιτιού και κουβέντιαζαν ζωηρά, συνομιλώντας πολλές φορές με τους περαστικούς. Εσκυβε η μια στο αυτί της άλλης, σαν τις καρδερίνες στο κλαδί, και όλο μίλαγαν. Αντί για φτερά, φορούσαν γκρίζες ρόμπες, με πιτσιλιές πολύχρωμες η μια, με λουλουδάκια η άλλη. Πάλι είχα αναρωτηθεί το ίδιο «μα τι λένε; Και πώς τα καταφέρνουν και μοιάζουν τόσο νέες, σαν μικρά κοριτσάκια;». Η νεότητα πηγάζει από την ψυχή και δεν έχει ηλικία, είπε κάποτε ο Πικάσο, που, αν ήταν εδώ, πιθανότατα θα ζωγράφιζε τις δύο «καρδερίνες» σαν κορίτσια είκοσι χρόνων.

Τα καρδερινάκια δεν λένε να σταματήσουν πάνω από το κεφάλι μας. Τ΄ αφήσαμε πίσω μας για να βγούμε σε μια πλαγιά που μας είπαν πως «από κει βλέπεις πιο κοντά τον ουρανό και τον Θεό». Τον ουρανό πράγματι τον είδαμε. Σχεδόν πάνω από τα κεφάλια μας ήταν ένα σύννεφο κι άλλο ένα στο ύψος των ποδιών μας.

Για τον Θεό δεν ξέρω, αλλά έχω την εντύπωση πως τον συναντούν κάθε μέρα οι δύο καρδερίνες κι όλο του μιλάνε-του μιλάνε. Για τα πάθη και τα λάθη των ανθρώπων που συναντούν όταν κατεβαίνουν στις πόλεις. Σίγουρα σε κάποιο σημείο της πόλης θα τις έχετε συναντήσει κι εσείς αυτές τις καρδερίνες. Πότε κάθονται στα δέντρα του εθνικού κήπου, πότε στις πολεμίστρες του Λευκού Πύργου και, κάποιες φορές, πριν γυρίσουν εδώ στο βουνό ξεκουράζονται στα κάγκελα του μπαλκονιού μας.

Τρομάζουν από τις δυνατές άγριες φωνές και από τη βία των ανθρώπων; Ολα αυτά που ζούμε, τους φαίνονται παράξενα; Τώρα που η ζέστη πνίγει πουλιά και ανθρώπους, αφήστε ένα ποτήρι νερό στο μπαλκόνι, όλο και κάποια καρδερίνα θα σταθεί να ξεδιψάσει.