Τα κορμιά και τα μαχαίρια

Περπατώ στον δρόμο, κάθομαι στο καφέ, βγαίνω στο μπαράκι για ποτό. Ενα είναι το μείζον, το φλέγον θέμα που απασχολεί παρέες γυναικών και αντρών όλων των ηλικιών. Δεν είναι ο πόλεμος, δεν είναι ο Ερντογάν, δεν είναι τα οικονομικά που μας τσακίσανε, μήτε το περιβαλλοντικό. Είναι: τα ερωτικά!

Φίλοι λένε σε φίλους, φιλενάδες σε φιλενάδες, συμμαθήτριες σε άλλες συμμαθήτριες, κυρίες ώριμες σε άλλες κυρίες ώριμες, παντού ο έρωτας, πότε σαν φτερωτό αγγελάκι και πότε σαν κόκκινο διαβολάκι. Σπανίως σαν αγγελάκι, είναι η αλήθεια, κυρίως σαν διαβολάκι. Να φταίει η εποχή; Μπορεί. Και δεν μιλώ μόνο για την άνοιξη και τα μυστηριώδη ελκυστικά αρώματά της, μιλώ για την εποχή που ζούμε μέσα στις χίλιες δυο αβεβαιότητες. Ευτυχώς που υπάρχει ο έρως και κάνει όλα τα άλλα να φαίνονται λιγότερο σημαντικά.

Ο Πασκάλ Μπρικνέρ στο βιβλίο του «Το παράδοξο του έρωτα» επισημαίνει ένα από τα βασικά προβλήματα των ερωτευμένων στη σύγχρονη εποχή: «Σήμερα υποβαλλόμαστε -άνδρες και γυναίκες- σε μια αντιφατική απαίτηση: στο να αγαπάμε με πάθος και, αν είναι δυνατόν, να μας αγαπάνε εξίσου, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία μας, να περιβάλλουμε ο ένας τον άλλο χωρίς δεσμεύσεις, με την ελπίδα ότι το ζευγάρι θα διαθέτει αρκετή ευελιξία ώστε να εξασφαλίσει αρμονική συνύπαρξη».

Μα αλήθεια, σκέφτομαι, πώς είναι δυνατόν να τιθασεύσουμε αυτόν τον άλλο που μας προκαλεί σύγχυση και μας κεραυνοβολεί; Πώς ένα συναίσθημα που έχει ως μοναδικό σκοπό τη συνένωση μπορεί να συμφιλιωθεί με την ελευθερία που επιδιώκει την αποδέσμευση; Η ερωτική σύγκρουση είναι μια άγρια καταιγίδα στην ηρεμία της ύπαρξης: είναι πόνος και απόλαυση, θύελλα και καταφύγιο, έγκαυμα και άρωμα ταυτόχρονα.

Μια κοπέλα που κάθεται δίπλα μου στο καφέ έχει ανοιγμένο ανάποδα στο τραπέζι ένα βιβλίο ενώ ταυτόχρονα πληκτρολογεί με ταχύτατους ρυθμούς. Προσέχω τον τίτλο: «Τα ερωτικά σονέτα του Σέξπιρ». «Να δανειστώ λίγο το βιβλίο σας;» τη ρωτώ. «Ναι, ναι», μου λέει και δεν σηκώνει κεφάλι από το κινητό. Το πιάνω και διαβάζω τη σελίδα όπου είναι ανοιγμένο, στο Σονέτο 23: «Οπως ένας αδέξιος θεατρίνος/ π’ όλο ξεχνάει τα λόγια του αγχωμένος /και σαν το άγριο λυσσασμένο χτήνος/ που την καρδιά του τρώει περίσσιο μένος/ έτσι κι εγώ, που ν’ ανοιχτώ φοβάμαι/ ξεχνώ τα λόγια της αγάπης τα άγια· /και με λυγούν βαριά του έρωτα μάγια».

Δεν τελειώνουν οι κουβέντες για τον έρωτα. Απρόσκλητος πολλές φορές καταλαμβάνει τους ανθρώπους αλλάζοντάς τους. Κάποιες φορές σε κάτι καλύτερο και κάποιες άλλες σε κάτι χειρότερο. Ωραία τα λέει ο Σέξπιρ, αλλά ωραία τα λέει και ο Μιχάλης Γκανάς: Τα κορμιά και τα μαχαίρια/ άντε μη βρεθούν σε λάθος χέρια, κάποιο φονικό θα γίνει και ποιος παίρνει την ευθύνη»…