Η Κεντροαριστερά και η γεροντοκρατία

Μας πληροφορεί συνάδελφος που συμμετείχε στη χθεσινή εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη νέας ηγεσίας στον «ευρύ» χώρο της Κεντροαριστεράς (με καθυστέρηση εισήχθη ο όρος στα ελληνικά πράγματα και όπως πάντα στρεβλός και θολός), μας λέει λοιπόν ότι ταλαιπωρήθηκε αρκετά (πολύ!) από τις ουρές που είχαν σχηματιστεί στα κατά τόπους εκλογικά τμήματα – περίμενε ώρες και λίγο έλειψε να τα βροντήξει και να φύγει. Θα ήταν, όμως, άδικο μετά τόση προσμονή και κόπωση. Ψήφισε –δεν είχε λόγο να μας το αποκρύψει– τον Ανδρουλάκη με μόνο κριτήριο το νεαρόν της ηλικίας του.

Οχι μόνο είναι σεβαστό το κριτήριο που επέλεξε, αλλά φαντάζει και το πιο πειστικό και ειλικρινές – όχι στη γεροντοκρατία. Δυστυχώς, όμως, συνεχίζει, η συντριπτική πλειονότητα ήταν άνω των 65-70 ετών. Αντιλαμβανόμαστε ότι το όλον της ψηφοφορίας, όσο δημοκρατικά και αν κύλησε, σκορπίζει κάποια θλίψη στην ατμόσφαιρα· απουσιάζει το σφρίγος της νεότητας, η ζείδωρη αυθάδειά της, ο κοχλασμός του αίματος, που είναι το απαραίτητο υλικό για την κυοφορία και γέννηση ριζοσπαστικών κι επαναστατικών ιδεών. Πουθενά μια μορφή έστω αναγέννησης και φρεσκάδας, μια εναλλακτική προσέγγιση της οικονομίας και του πολιτισμού, ένα όχι στα κουραστικά και τετριμμένα εθνικοεπικολυρικά φληναφήματα.

Είναι ανώφελο να πανηγυρίζουν για τη συμμετοχή λοιπόν οι κεντροαριστεροί. Οι νέοι τούς έχουν απαρνηθεί. Μια φορά ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να τους προσελκύσει τον Γενάρη του 2015, οπότε έπνεε αύρα ελευθερίας και αισιοδοξίας, να απαλλαγούμε επιτέλους από ένα σαθρό και διεφθαρμένο κατεστημένο· όλοι ελπίζαμε τότε ότι κάτι θα συμβεί. Α, μπα.

Ηρθε το δημοψήφισμα και χάσαμε οι πολλοί τ’ αυγά και τα πασχάλια με τη θηριώδη κωλοτούμπα της κυβέρνησης και την άγρια συνθηκολόγηση. Πάνε οι ελπίδες, πάνε όλα. Κυρίως πάνε οι νέοι, οι οποίοι αηδιασμένοι έστρεψαν την πλάτη όχι μόνο στην κυβερνώσα «Αριστερά» αλλά σε όλο το πολιτικό σύστημα. Εχουν δίκιο οι νέοι, αλλά ας βρουν μόνοι τους κάτι καινούργιο και ανατρεπτικό.

Δεν υπάρχει κενός χώρος πλέον για τέτοια σχήματα: Κεντροαριστερά, Κεντροδεξιά (κεντρομόλα, φυγόκεντρα και δεν συμμαζεύεται). Κύματα ολοκληρωτικής νοοτροπίας έχουν επικαθίσει στην κεφαλή της ανθρωπότητας και μόνο οι εύπιστοι και οι αφελείς δεν ανησυχούν. Τι πάει να πει Κέντρο, τι Δεξιά, τι Αριστερά; Σε μια δίνη περιφερόμαστε, όπου η εξουσία και οι αυλικοί έχουν τον πρώτο λόγο – είναι και οι μόνοι που επιζούν (ζουν καλά ή πολύ καλύτερα από την πλέμπα).

Η Κεντροαριστερά (η σοσιαλδημοκρατία, μην ξεχνιόμαστε) έχει ακυρωθεί από την άγνοια όσων την επικαλούνται – αγνοούν π.χ., σε ποιες χώρες «ευδοκίμησε» και γιατί, ποιες ήσαν οι συνθήκες, τι δημοκρατική παράδοση υπήρχε, με ποιες χώρες γειτνίαζαν και άλλα σημαντικά, που εδώ δεν ισχύουν, θέλουν διαφορετική προσέγγιση. Η Κεντροαριστερά είναι μια νικημένη παράταξη, χωρίς μέλλον – και πώς να έχει όταν ο οιονεί εισηγητής της είναι ο Σημίτης, ένας ανύπαρκτος, τότε και τώρα, πολιτικός;