Μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική και δημοκρατία

Η αληθινή αρχιτεκτονική είναι χτισμένη ποίηση στη μορφή και στο περιεχόμενο. Είναι ποίηση ανοιχτού χώρου που μελωδεί μέσω της ύλης. Μουσική, ομορφιά και αλήθεια ξεχειλίζουν από τα σπλάχνα της. Δημιουργεί ένα ήθος στον δημόσιο χώρο που διαπαιδαγωγεί τον κόσμο μέσα στον χρόνο καθολικά.

Το μεταμοντέρνο ρεύμα σκέψης διέσπασε την πολιτική από την ηθική και εκπόρνευσε τον άνθρωπο στη βαθύτερη ουσία του. Για τον εκφυλισμό που επέφερε στην αρχιτεκτονική πριν εμφανιστεί στην πολιτική, ο αρχιτέκτονας-ποιητής, Αρης Κωνσταντινίδης, σημείωνε εμφατικά, 22-4-1984:

«Εκεί που η αρχιτεκτονική θα μπορούσε να είναι “μέγα αγαθό και πρώτο” (όπως έλεγε για τη ζωή ο Σολωμός), τήνε βλέπουμε, σήμερα, να κυλιέται στους δρόμους, σαν να είναι μια άσχημη πόρνη: – με τη λεγόμενη “μετα-μοντέρνα αρχιτεκτονική”, που είναι ένα είδος πορνογραφικής εικόνας, σε πολλές και ποικίλες “αποχρώσεις” και “διαστάσεις”: …έχεις να κάνεις με μια υπολογισμένη πρόθεση: – να αναποδογυρίσουμε τα πάντα, να προκαλέσουμε τη διάλυση, να ξαφνιάσουμε για να ξαφνιαστούμε, να γλεντήσουμε την αυτοκαταστροφή μας», «Αρχιτεκτονική της Αρχιτεκτονικής» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, σελ.186).

Οταν τα πλήθη στους δρόμους διαδήλωναν τη φενακισμένη «αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ, ο ποιητής-αρχιτέκτονας έγραφε προφητικά για την επερχόμενη καταστροφή της δημοκρατίας με αφετηρία την καταστροφή της αρχιτεκτονικής. Εκτοτε ήρθε η γαλάζια μεταμοντέρνα απαλλαγή. Οι πράσινες ακρίδες και οι γαλάζιες κάμπιες κατασπάραξαν, συνεργαζόμενες, τη δημόσια περιουσία.

Το μεταμοντέρνο κυριάρχησε στα διαπλεκόμενα ηλεκτρονικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που μεταβλήθηκαν σε μέσα μαζικής διαστρέβλωσης, δημιούργησε τη διαφθορά και τη σαπίλα παντού. Ετσι φτάσαμε στη γλεντοκόπα αυτοκαταστροφή μας.

Το αντικείμενο υποδούλωσε το υποκείμενο και επήλθε η κατάρρευση της δημοκρατίας. Ο αείμνηστος Κωνσταντινίδης πρότεινε για την αρχιτεκτονική: «Το ”φάρμακο” θα είναι (και είναι) να στήσουμε στον τοίχο τους αρχιτέκτονες (τους “μεταμοντέρνους”), σαν να πρόκειται για τους πραξικοπηματίες συνταγματάρχες κάποιας χουντικής φάρας και να τους εκτελέσουμε (σε μια κεντρική πλατεία)…» (σελ. 177).

Ακραία άποψη, όχι μόνο για τους μεταμοντέρνους αρχιτέκτονες, αλλά ακόμα και για τους μεταμοντέρνους πολιτικούς, που έφεραν μνημόνια και κατοχή στη χώρα.

Χρειάζεται ένα κίνημα ηθικοπνευματικών αξιών μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ να ανατρέψουμε τον μεταμοντέρνο νεοφιλελευθερισμό, την πολιτισμική πορνογραφία των κατακτητών.