Χαζοχαρούμενοι, χουφτοχαρείς και χαμαιλέοντες πλείστοι όσοι συμπατριώτες μας αρέσκονται να ταξιδεύουν στους αιθέρες ιππεύοντας χίμαιρες και να γκρεμοτσακίζονται καθώς πεζεύουν με εντυπωσιακές, ελεύθερες πτώσεις. Τα ’γραφα πριν από τέσσερα χρόνια και βάλε κι είναι σαν να μην έχει περάσει μια μέρα. Ιδού: Εδώ, στην Ελλάδα πέφτουμε διαρκώς απ’ τα σύννεφα και μάλιστα χωρίς αλεξίπτωτο, αλλά ουδείς συγκινείται. Πρωτοριχτήκαμε όταν αποκαλύφθηκε ότι οι φερόμενοι ως μέλη της «17 Νοέμβρη» ήταν συγκάτοικοι της διπλανής πόρτας και όχι υπεράνθρωποι, όπως νομίζαμε. Ξαναπέσαμε όταν αποδείχθηκε ότι οι τιτάνες πρωταθλητές μας έζεχναν αναβολικά. Θέλαμε να πιστεύουμε μέχρι τούδε ότι τα μετάλλια οφείλονται στην υπεροχή της φυλής.
Ισάριθμες ομαδικές κατακρημνίσεις παρατηρήθηκαν και όταν διαπιστώσαμε ότι το δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο. Πέσαμε πάλι προ ημερών όταν εμπεδώσαμε ότι το πολιτικό σύστημα, αντί να αξιοποιήσει την περιλάλητη λίστα Λαγκάρντ και να εισπράξει τίποτα ψιλά από εν δυνάμει φοροφυγάδες, τα ’βαλε με όσους τη δημοσίευσαν. Και σωριαζόμαστε εκ νέου καθώς συνειδητοποιούμε εμβρόντητοι ότι άρχισαν οι απολύσεις στο Δημόσιο. Ο ουρανός τα τελευταία χρόνια συνηθίζει να «βρέχει» Ελληνες.
Ονειροπολούμε ομοθυμαδόν καβάλα στα νέφη, απ’ όπου απολαμβάνουμε να τουμπάρουμε στο κενό κάθε τόσο. Να κατεβούμε στους δρόμους ούτε που μας περνάει απ’ το μυαλό. Τούτα τα διαφωτιστικά σημείωνα τότε, Νοέμβριο του 2012. Μεσολάβησαν μεγαλοπρεπείς και βαρύγδουπες ελεύθερες πτώσεις από της απαράμιλλης θεαματικότητας κωλοτούμπες του ΣΥΡΙΖΑ, ώσπου την περασμένη Πέμπτη άκουσα τους γείτονες της Πόλας Ρούπα και της Κατερίνας Αθανασοπούλου σε Ηλιούπολη και Καλλιθέα να διαβεβαιώνουν -για τι άλλο;-, μα ότι έπεσαν απ’ τα σύννεφα, ασφαλώς.
Νεφελοβατούν επιμόνως, μολαταύτα, επιφανή στελέχη της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς με ολίγην Ακροδεξιά· έχοντας γαντζωθεί για τα καλά στους ομιχλώδεις υδρατμούς της ατμόσφαιρας, αρνούνται να αντικρίσουν κατάματα την πραγματικότητα και να εγκαταλείψουν τα ρεμβώδη ενύπνιά τους. Προεξοφλούν πως η κυβέρνηση κατέχει το αλάθητο του Πάπα και ότι ο αθωότερος υπαινιγμός για τα έργα και τις ημέρες της προέρχεται από διαβολικούς αιρετικούς, που δίχως άλλο πρέπει να παραδοθούν στην πυρά.
Ισχυρίστηκαν ορισμένοι από δαύτους πως δεν συνέβη δα και τίποτα με την περιπέτεια του εξάχρονου Βίκτορα-Λάμπρου, γιου της Πόλας Ρούπα και του Νίκου Μαζιώτη, καθότι οι γονείς του είναι ανίκανοι να τον προστατεύσουν, το ίδιο και το υπόλοιπο συγγενικό περιβάλλον του, οπότε ορθώς κρατήθηκε επί τέσσερα εικοσιτετράωρα φρουρούμενος στο «Παίδων». Μ’ άλλα λόγια, καλώς παραβιάστηκαν κατάφωρα τα δικαιώματά του, όνειδος πρωτοφανές στα χρονικά. Οι επιστολές της Βαγγελιώς Βογιατζή στο efsyn.gr, αλλά και της Αγγελικής Σωτηροπούλου, που έζησαν παρόμοιες καταστάσεις, είναι ενδεικτικές. Κατέβασε το ντουβάρι της στο facebook ερίτιμος κυρία, όταν δέχτηκε την πάνδημη κατακραυγή, ενώ σύντροφός της δεν δίστασε να επινοήσει σκευωρία δικαστικών κύκλων με προφανή, ανομολόγητο στόχο την υπονόμευση του Μαξίμου. Οι ψυχρές αέριες μάζες των ημερών προοιωνίζονται ότι οι εν λόγω θα πέσουν απ’ τα σύννεφα με τη μορφή νιφάδας, θα πρόκειται όμως για σκουρόχρωμο, καταμαύρο χιόνι.
