Οι γονδολιέρηδες της οδού Πατησίων

Ας την πούμε Χ. Πρόκειται άλλωστε για το πραγματικό πρωτόγραμμα του βαφτιστικού της. Γερτή στο σκαμπό του Au Revoir, με τους αγκώνες καρφωμένους στην μπάρα. Βαδίζει, μολαταύτα, με σταθερό διασκελισμό στα δεύτερα -ήντα. Δεξιά της, τέσσερις ομήλικες κουβεντιάζουν και γελούν ζωηρά. Μετέχω στην ευθυμία τους. «Συμμαθήτριες» μου λύνει την απορία. «Απόφοιτες του ’95;» την πειράζω. «Του 1972» με εγκαλεί αυστηρά. «Από ποιο σχολείο, αν επιτρέπεται;» ρωτώ. «Σαλονίκη» αποκρίνεται με μάτι θολό, πλημμυρισμένο, λες, απ’ τη θλιμμένη ομίχλη του Θερμαϊκού· κι απ’ τη βόκτα επιπροσθέτως. «Πώς βρέθηκες εδώ χάμου;» εξακολουθώ. «Ερωτική μετανάστις» απαντά με νάζι, τονίζοντας μία μία τις συλλαβές.

Χαχανίζοντας σαν χαρούμενες νεανίσκες, οι φιλενάδες πληρώνουν, καληνυχτίζουν και αποχωρούν. Η ίδια δεν χωράει στο ταξί. Παραγγέλνει το «τελευταίο ποτό» στον Σωτήρη. «Ενα για τον δρόμο, όχι τελευταίο» τη διορθώνει ευγενικά ο μπάρμαν, τηρώντας το τυπικό του καταστήματος. Τσουγκρίζουμε. «Τι σου λείπει περισσότερο από πάνω;» επανέρχομαι. «Το νερό» κάνει κοφτά, δίχως δεύτερη σκέψη. Κοιτάζω επίμονα το ξέχειλο νεροπότηρο μπροστά της. «Τη θάλασσα εννοώ. Τους περιπάτους στην προκυμαία» με αποπαίρνει. «Ν’ ανοίγει το βλέμμα και η ψυχή μακριά στον ορίζοντα». Η γενναία γουλιά τής λύνει τη γλώσσα. Επιστρέφει στα μικράτα της συνεπικουρούμενη απ’ τη νοσταλγική βραδιά. Μεγαλώνει στην καρδιά της παραλίας. Οδός Μοργκεντάου. Σπουδάζει Γαλλική Φιλολογία και Θέατρο στο Αριστοτέλειο. Χρηματίζει μέλος του «Ρήγα Φεραίου» ώς το 1977. Εκτοτε ιδιωτεύει στις αιρετικές παροικίες της Αριστεράς, ώσπου το 2010 εντάσσεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Ενθουσιωδώς.

Την πάει κατά Κουμουνδούρου μεριά τη βαλίτσα και το περιεχόμενό της απειλεί να τινάξει στον αέρα την ατμόσφαιρα. «Τον Χαμουτζή πού τον πέτυχες;» αλλάζω θέμα. «Δεν είναι Αθηναίος, αλλά Γιαννιώτης. Απ’ το Νησί μάλιστα». -«Πώς γνωριστήκατε;». -«Σε θεατρικά δρώμενα στον Βόλο». -«Θερμαϊκός, Παμβώτιδα, Παγασητικός… Βουτηγμένη μια ζωή στο υγρό στοιχείο δηλαδή». -«Είδες; Και μ’ έφερε κακήν κακώς στο Χαλάνδρι». -«Παλιά η ρεματιά κατέβαζε πολλά νερά τους χειμώνες» την παρηγορώ. Εις μάτην. «Νιώθω φοβερά εξαπατημένη» συνεχίζει. «Απ’ τον Παγουρά;» επιχειρώ να φαιδρύνω το κλίμα. -«Οχι, προς Θεού. Αυτός είναι μια χαρά. Απ’ τον Τσίπρα». Να τα μας! «Είχε δεν είχε το ’ριξε στη στείρα αντιπολίτευση» σκέφτομαι.

Ισχυρίζεται πως είναι πολύ θυμωμένη απ’ τα έργα και τις ημέρες του Μαξίμου. «Μας ξεγέλασαν. Εσπειραν την ελπίδα και αποδείχτηκαν χειρότεροι απ’ τους προηγούμενους». Ακουσε ότι εργάζομαι στην «Εφ.Συν.» απ’ τα καλωσορίσματα των άλλων θαμώνων όταν μπήκα. Τι χρωστώ, όμως, να με κυνηγούν ακόμα κι εδώ τα φαντάσματα της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς με ολίγην Ακροδεξιά; Σφαλίζω τους οφθαλμούς. Μετατρέπεται αίφνης η Πατησίων σε βενετσιάνικο κανάλι με γονδολιέρηδες να κωπηλατούν σε κύματα απαντοχής και προσδοκίας. Των προεκλογικών υποσχέσεων, ντε! Τη βλέπω να ρεμβάζει στην πλώρη. Τους ανοίγω ξανά: εκδάσωση, αποχέρσωση, ερημοποίηση. Επικαλούμαι τον Μιχάλη Κατσαρό: «Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία» της θυμίζω. Ελπίζω ο καλός της να ’χει φυλάξει νάματα της λίμνης στα παγούρια του. Θα χρειαστεί και βότκα νομίζω.