Απώλεια μνήμης

Τα μακριά μνημόνια κονταίνουν τη μνήμη. Ακούς στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις τους πολιτικούς μας, δεξιούς και αμφιδέξιους αριστερούς, και σιγουρεύεσαι πως ζουν σ’ έναν γυάλινο πύργο από παραμορφωτικούς καθρέφτες. Δημιουργούν μια ολέθρια πραγματικότητα, την οποία παρουσιάζουν ούτε λίγο ούτε πολύ ως γη της επαγγελίας. Μολαταύτα διαθέτουν τακτ, παροιμιώδη ευγένεια, γαλαντομία αστού οικοδεσπότη. Το «όχι» δεν το ξέρουν. Θα ήταν απρέπεια να το απευθύνουν, ιδίως σε ξένους ανθρώπους, όπως οι δανειστές της χώρας, οίτινες συνεισφέρουν τα ωραία τους μάρκα για να παραμείνει η Ψωραλέξαινα στην Εδέμ του ευρώ κι οι συνομιλητές τους στους θώκους της εξουσίας. Κι αν ο ταλαίπωρος λαουτζίκος δεινοπαθεί, κακό του κεφαλιού του· ας μην τους ψήφιζε.

Απαριθμούσε προχθές ο Χρήστος Σπίρτζης τις επιτυχίες της διαπραγμάτευσης για την πρώτη αξιολόγηση, βέβαιος ότι και τώρα θα κερδίσουμε το τζακ ποτ. Ο επαναστατικός οίστρος τον κάνει να παραβλέπει πως τότε το εθνοσωτήριο γκοβέρνο της ντεμέκ Αριστεράς με ολίγη από Ακροδεξιά υπέγραψε ακριβώς ό,τι αξίωσαν οι «θεσμοί» κι όταν ένα δευτεριάτικο πρωινό, πριν από την εκταμίευση της δόσης, του ζητήθηκε επιπροσθέτως να εκποιήσει μπιρ παρά το Ελληνικό, το ’κανε ελαφρά τη καρδία ώς το μεσημέρι. Εκλαψαν ασφαλώς οι υπουργοί που εξαναγκάστηκαν τάχα να βάλουν την τζίφρα τους στα σχετικά έγγραφα, έχυσαν κροκοδείλια δάκρυα, τα οποία ζήλεψε ο Λεβέντης κι έχει βαλθεί να παριστάνει εσχάτως τη Μάρθα Βούρτση στις σπαραξικάρδιες ταινίες της με τον Νίκο Ξανθόπουλο.

Κατόπιν η Ντόρα Μπακογιάννη εξηγούσε πως τούτη η κυβέρνηση είναι άχρηστη, επιζήμια και επικίνδυνη και ότι πρέπει να μας αδειάσει τη γωνιά μια ώρα αρχύτερα. Προφανώς για να κατσικωθεί νοικάρης στο Μαξίμου το αδελφάκι της το τζαναμπέτικο, το μικρό, το αυγουλομάτικο. Θα εξορθολογίσουμε τις δημόσιες δαπάνες κομπορρημονούσε, θα μειώσουμε τον ΕΝΦΙΑ κατά 30%, θα φέρουμε επενδύσεις, θα, θα, θα… Μ’ ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι τι να σου κάνει η δόλια; Ξεχνά, λοιπόν, κι αυτή με τη σειρά της πως παρόμοιες υποσχέσεις που ουδέποτε τηρήθηκαν από το δίπολο του δικομματισμού οδήγησαν τη χώρα στην άβυσσο.

Τον Γιώργο Κυρίτση τον έχουμε θαυμάσει και άλλοτε να σχοινοβατεί χωρίς κοντάρι στις κραυγαλέες αντιφάσεις της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς. Ευφάνταστος συνάδελφος τον χαρακτηρίζει «ενδεικτική περίπτωση ανθρώπου που εκφράζει αριστοτεχνικά τη διγλωσσία και την αεράτη στρεψοδικία της συριζαϊκής κουλτούρας, το κουλ ύφος και την απενοχοποιημένη παραδοξολογία της εγωπαθούς χιπστερικής αντίληψης» (Σταύρος Κωνσταντινίδης, «Ο έρωτας στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ», εκδόσεις Επίκεντρο). Το «απενοχοποιημένη παραδοξολογία» κολλάει γάντι στη δήλωση την οποία εκστόμισε δίχως ίχνος τακτ, έπειτα από τον τραγικό θάνατο της εξηντάχρονης και του εξάχρονου εγγονιού της από ανάφλεξη φιαλιδίου υγραερίου στον καταυλισμό της Μόριας στη Λέσβο: «Ενα τέτοιο δυστύχημα μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε σπίτι, πολλώ δε μάλλον όταν μιλάμε για συνθήκες έκτακτης ανάγκης» είπε χωρίς να συνειδητοποιεί ότι για την οργάνωση και τη λειτουργία τής εν λόγω δομής μόνη υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση την οποία εκπροσωπεί. Εξωτικοί καρποί στη φρουτιέρα της Κουμουνδούρου.