Οψιμος σαμουράι

Κάποτε ο Νίκος Ζαχαριάδης χαρακτήριζε το ρεμπέτικο «τραγούδι της κάμας και της ντεκαντάντσιας». Ηταν ασφαλώς μακριά νυχτωμένος, όπως άλλωστε και σε άλλα κορυφαία ζητήματα που έκριναν τη νεότερη Ιστορία μας. Ογδόντα χρόνια αργότερα, η αστική λαϊκή μουσική των δεκαετιών 1930-1940, την οποία ο κομμουνιστής ηγέτης απαξίωνε χωρίς να κατανοεί, έχει μεγαλύτερη απήχηση απ’ ό,τι στην εποχή της, τουτέστιν μεσουρανεί. Οι μελωδίες του Τσιτσάνη, του Μάρκου, του Παπαϊωάννου, του Χατζηχρήστου, του Χιώτη, για να αναφέρω ορισμένους μόνο από τους εκπροσώπους του είδους, παίζονται από εκατοντάδες κομπανίες ανά την επικράτεια, άδονται από γενεές επί γενεών και ταξιδεύουν στα πέρατα της Γης, ως γνήσιες εκφάνσεις της ελληνικής ταυτότητας.

Υποψιάζομαι ότι το κοινωνικό περιθώριο δημιουργεί ενίοτε ανθεκτικότερο πολιτισμό από τα πολιτικά κέντρα, των αριστερών συμπεριλαμβανομένων. Τα ιδεολογικά προτάγματα του σταλινικού γραμματέα κατέρρευσαν παταγωδώς στις αρένες του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού, αφού προηγουμένως ταλαιπώρησαν εκατομμύρια πολιτών, αλλά και τον ίδιο, στην αρπάγη εξαμβλωματικών καθεστώτων και κατάντησαν αμετακλήτως μειοψηφικά. Πώς διάολο μου ‘ρθαν όλα αυτά πρωτομηνιάτικα; Ας όψεται ο «στρατηγός Ανεμος», όστις επανέφερε στην επικαιρότητα με μια ριπή τόσο την ντεκαντάντσια όσο και την κάμα.

Ρητορικό σχήμα εφάμιλλο ξίφους μετήλθε προκειμένου να αποκρούσει τις ατιμωτικές αιτιάσεις της Πειραιώς, όχι της τραπέζης, προς Θεού, αλλά της άλλοτε παρατάξεώς του, που αποκαλείται στη δημοσιογραφική αργκό με το όνομα της γνωστής λεωφόρου, έπειτα από τη μετακόμιση στο Μοσχάτο εσχάτως. Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις απαρνήθηκε ο Πέτρος τον Ιησού, οι αχάριστοι επιτελείς της Ν.Δ. δεν περίμεναν καν να λαλήσουν αχάραγα τα κοκόρια, χρειάστηκαν μόλις δεκαεπτά λεπτά για να προδώσουν κοτζάμ Πολύδωρα ένα Σαββάτο του Οκτώβρη και μάλιστα ντάλα μεσημέρι. Πόρνη τύχη. Πάνω που τον ανέσυρε ο ΣΥΡΙΖΑ ο οχτρός από τη ναφθαλίνη, τον έθαψαν οι δικοί του στα σκοτεινά ερμάρια της λησμονιάς.

Ο Βύρων υπενθύμισε σε ανύποπτο χρόνο, μιλώντας σε ρεπόρτερ της ΥΕΝΕΔ, πως τυγχάνει άμα λάχει και «σαμουράι». Δεν υπολόγισε, ωστόσο, ότι οι βίαιοι και άφοβοι Ιάπωνες πολεμιστές έθεταν υπεράνω και της ίδιας τους της ζωής την τιμή κι όταν ένιωθαν ότι απειλείται δεν το ‘χαν σε τίποτα να αυτοθανατωθούν με μια τελετουργία, την οποία προετοίμαζαν καιρό και εκτελούσαν παρουσία μαρτύρων. Το περίφημο σεπούκου ήταν επίδειξη αρετής, θάρρους και ηθικού πλεονεκτήματος, κάτι που δεν παρέπεμπε σε σύντομο ανέκδοτο, όπως συνηθίζεται στην Ψωραλέξαινα τελευταία.

Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες οι λεοντόκαρδοι μαχητές κινδύνευαν να πέσουν στα χέρια φθονερών αντιπάλων στο πεδίο της μάχης, ξεθηλύκωναν την κάμα τους και αποκεφαλίζονταν αυθωρεί. Επρόκειτο για το χάρα-κίρι, το οποίο μπερδεύει ο όψιμος σαμουράι με το κατά-κύρη (κατά μάνα, κατά γιο και θυγατέρα. Διορισμένη στη Βουλή παρακαλώ). Η σκέψη και μόνο για την επιλογή του στο ΕΣΡ αποτελεί την απόλυτη ντεκαντάντσια. Για παρόμοιες θέσεις προτείνονται άτομα εγνωσμένου κύρους. Οποία παρακμή: η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά το ανακάλυψε στο πρόσωπό του. Τελικά ο Ζαχαριάδης έβλεπε έτη φωτός μπροστά.