Ελβετία – Σεϊχέλες, μέσω Κουμουνδούρου

Με προστατεύουν ευτυχώς τα μετέωρα· η οκτωβριανή ευδία, καλό μήνα επί τη ευκαιρία, που επιμένει να θερμαίνει τα σώματα και να θέλγει τις καρδιές. Λίγο μουντζουρωμένος και κατηφής να ‘ταν ο ουρανός θα νόμιζα, δίχως άλλο, πως βρίσκομαι στη Λοζάνη, την Κοπεγχάγη, το Ανόβερο ή τη Στοκχόλμη. Βγήκα με την τσίμπλα στο μάτι να πάρω εφημερίδα και τσιγάρα. Ο υπέροχος φθινοπωρινός ήλιος έλουζε τη γειτονιά με άπλετο φως. Το είδα πεταμένο στο πεζοδρόμιο, μπροστά στην εξώθυρα της πολυκατοικίας. Επρόκειτο για ένα φυλλάδιο σε ιλουστρασιόν χαρτί. Προσεγμένη και ακριβή δουλειά.

Υπήρχε ένα και μοναχικό. Μόνο για μένα. Τύχη βουνό, σκέφτηκα. Πάνω πάνω διακρινόταν το γνωστό σήμα με το ωχρό αστέρι και τις τρεις σημαίες: την κόκκινη, ξεθωριασμένη σαν φλόγα τρεμόσβηστη, την πράσινη, μην ξεχνάμε τις πολιτικές καταβολές των ψηφοφόρων και τη μοβ, πένθιμη σαν τα έργα και τις ημέρες του κόμματος. «ΣΥΡΙΖΑ», σημειωνόταν στη βάση με κομψά, μαύρα κεφαλαία. Το σκίτσο ενός κοριτσιού απ’ τη μέση και κάτω, που τρέχει με μεγάλο, χαρούμενο διασκελισμό, κοσμούσε το μεγαλύτερο μέρος της λευκής επιφάνειας.

Θαμπή, ανάμεσα στα πόδια του, μια παλιά, ασπρόμαυρη συσκευή τηλεόρασης, υπενθύμιζε το μέγα επίτευγμα του διαγωνισμού για τις άδειες και τους αναθεματισμένους υπερθεματιστές. «Γυρίζουμε σελίδα» διεκήρυττε ο ξύλινος τίτλος. Παρά ταύτα, παρέμεινα στην πρώτη. Ο προηγούμενος αναγνώστης είχε χαράξει με μαρκαδόρο στα περιθώρια, ευμεγέθη ερωτηματικά και θαυμαστικά. «Πλάκα μάς κάνει;», υπογράμμιζε με τεράστια καλλιγραφικά. Αρχισα να μπαίνω στο νόημα. Στη δεύτερη και την τρίτη σελίδα το κόκκινο ξεθώριαζε κι άλλο· γινόταν κεραμιδί. Εβλεπες παντού αριθμούς και γκρίζα ανθρωπάκια σαν κοπάδι μηρυκαστικών. Από αισθητική άποψη το έντυπο παρέπεμπε σε διαφημιστικό κρεατοπωλείου. Απ’ αυτά που ‘χουν τον κιμά σε προσφορά 2,99 ευρώ και στο ταμείο τον πληρώνεις δεκατρία. Και τρως κατιμά.

Ο συντάκτης βρισκόταν εμφανώς σε τρελά κέφια. «Καταφέραμε σε περιβάλλον δημοσιονομικής ασφυξίας να ανοίξουμε την ομπρέλα της κοινωνικής αλληλεγγύης» υποστήριζε. Ρεκλαμάριζε την εξασφάλιση δεκατιανού σε 11.500 μαθητές Δημοτικών και Νηπιαγωγείων. Ας είναι καλά οι αρτοβιομηχανίες και τα φασφουντάδικα. Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα, πά’ να πει. Πανηγύριζε για τη δημιουργία 19.500 θέσεων εργασίας σε 51 δήμους. Σώθηκαν οι 1,5 εκατομμύριο άνεργοι. Προσδιόριζε τη μείωση του αριθμού τους στο 2%. Ο πρωθυπουργός στη Βουλή μίλησε για 4%. Αλλο να τα λες κι άλλο να τα γράφεις θα μου πεις· scripta manent διατείνονταν οι Ρωμαίοι σοφοί.

Ιδιαιτέρως γαλαντόμος αποδείχτηκε στις σελίδες τέσσερα και πέντε, όπου ανέπτυσσε το success story της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς. Με το τσουβάλι τα έσοδα, βροχή οι επενδύσεις, κατακλυσμός απορροφητικότητας του ΕΣΠΑ. Ελβετία γίναμε. «Προστασία όλων των δανείων που σχετίζονται με την Α’ κατοικία» ανέφερε. Επέστρεψε στη θέση της η καρδιά του ταλαίπωρου πολύτεκνου απ’ τη Σαλονίκη, το ξεσπίτωμα του οποίου απέτρεψαν προχθές αλληλέγγυοι. Ο ευφάνταστος γραφιάς άφησε το κλου της υπόθεσης στο τέλος: «Περιορισμός κατά 25% της δυνατότητας πρόσληψης συμβούλων και μετακλητών στα πολιτικά γραφεία υπουργών». Είναι που δεν φτάνουν τα σόγια, αγαπητέ. Διαβάζω το φυλλάδιο πέντ’ έξι φορές τη μέρα και νομίζω πως ζω σε εξωτική χώρα. Οντως τυχεράκιας.