Θρησκευτικά ΙΙΙ

Ρόιδο τα ’χουν κάνει στον πρωθυπουργό οι σφουγγοκωλάριοί του. Πρώτος και καλύτερος ο Νίκος Οφείλεις, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, αποδεικνύεται τακτικός αναγνώστης της στήλης. Τον εξιτάρισε φαίνεται το «Θε…Αλέξης» και βάλθηκε να προσαρμόσει αναλόγως το μάθημα των Θρησκευτικών. Τα πήρε, ωστόσο, στην κράνα ο αρχιεπίσκοπος, ξεσπάθωσαν οι μητροπολίτες, τσαμπουκαλεύτηκε ο καημένος ο Καμμένος, ώσπου αναγκάστηκε να βάλει νερό στο κρασί του ο Αρτινός. Ψέλλισε κάτι μισόλογα περί πιλοτικής εφαρμογής, το ξαναβλέπουμε από του χρόνου τα μπουρδούκλωσε, με έτη, με ζαμάνια, με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι, τραύλισε· τον άδειασε κανονικότατα τον υφιστάμενό του.

Αμανάτι τον άφησε. Εντελώς εκκρεμή. Κι εδώ που τα λέμε, δεν είν’ εύκολο να μένεις μετέωρος με τόσα παραπανίσια κιλά. Ακούστε κι εμένα. Κάτι σκαμπάζω σχετικώς. Ο νέος είν’ ωραίος, αλλά ο παλιός είν’ αλλιώς. Διαθέτει γωνιακό μαγαζί, οίκος ιδρυθείς πριν από δυο χιλιετηρίδες, πλην κάτι ψιλά, γράφει η ταμπέλα, δεν πάει να χάνει πελατεία και δη σε δίσεκτες περιόδους. Αναμενόμενο να αντιδράσει, να υπερασπιστεί το νιτερέσο του, βρε αδερφέ. Αμ πώς! Μέχρι πρότινος, άλλωστε, το υπουργείο Παιδείας στεγαζόταν σε πολυώροφο κτίριο της Εκκλησίας. Τα βάζει ο νοικάρης με τον ιδιοκτήτη; Δεν σφάξανε!

Διαβλέπω ότι με τις γροθιές που ρίχνει η κυβέρνηση στο τραπεζομάχαιρο, τα Θρησκευτικά θα αναμορφωθούν έτσι, ώστε να θυμίζουν τις δικές μας αλήστου μνήμης εποχές. Τότε που μας έστελνε ο Θεολόγος στο Κατηχητικό. Μαζευόμαστε κάθε Κυριακή απόγευμα στο παγωμένο υπόγειο, κάτω από τον ναό της ενορίας. Εκατοντάδες παιδιά. Εστω και μια απουσία να ’γραφες, δεν περνούσες το μάθημα που να πηδούσες ίσαμε τον Θεό. Ο παπάς δεν χάριζε κάστανα. Ο θείος μου ο Βασίλης είχε κουβαλήσει στο σπίτι ένα ραδιάκι μια σταλιά. Χωρούσε άνετα στην τσέπη κι ήταν εφοδιασμένο μ’ ένα μικροσκοπικό ακουστικό. Πρωτόγνωρα πράγματα, σατανικά. Παναθηναϊκός-ΑΕΚ στη Λεωφόρο έπαιζαν εκείνη τη μέρα. Δεν γινόταν να χάσεις τέτοιο ντέρμπι.

Ισόπαλες 1-1, με γκολ των Δομάζου, Πομώνη, ήταν οι ομάδες όταν ξεκίνησε το κήρυγμα του ρασοφόρου. Είχα περάσει το καλώδιο μέσα απ’ το μανίκι κι έκρυβα το μαραφέτι με την παλάμη στ’ αυτί, παρακολουθώντας τάχα προσηλωμένος. Οσοι γνώριζαν πού σεργιανούσε ο νους μου, ρωτούσαν με τα μάτια την εξέλιξη του σκορ. Προσπαθούσα να δείχνω ατάραχος. Η αγωνία είχε φτάσει στο ζενίθ, ώσπου στο 77′ ο Κώστας Νικολαΐδης κάρφωσε το δεύτερο τεμάχιο. Απ’ τη λάμψη στο πρόσωπό μου, οι ΑΕΚτζήδες κατάλαβαν. Το επιβεβαίωσα με νεύματα.

Ορισμένοι πανηγύρισαν ενθουσιωδώς. Τα «βαζέλια» βλαστημούσαν, οι «γαύροι» ξενέρωναν. Η ατμόσφαιρα της κερκίδας γενικεύτηκε. Αρχισα να αλαλάζω κι εγώ. Χάβρα. «Ραδιόφωνο τρανζίστορ; Ραδιόφωνο τρανζίστορ στο Κατηχητικό;» ούρλιαζε εμβρόντητος ο ιερέας, λες και αντίκριζε τον διάβολο μεταμορφωμένο. «Φύγε και να μη σε ξαναδώ εδώ» συνέχιζε έξαλλος. «Να μου δώσετε, όμως, ένα χαρτί απαλλαγής για τον καθηγητή» πρόλαβα να πω. Μες στο κομφούζιο, το ’γραψε αμέσως. Τη σκαπουλάρισα χάρη στην τεχνολογία. Το συνιστώ. Ισως πιάνει ακόμα.

ΥΓ.: Εξάστιχο κατά παραγγελία: Αριστερός ο Πρόδρομος/ αλλά ο λόγος του ωμός/ σε κάνει να φρυάξεις/ έχει παράξενες ροπές/ γουστάρει τις περικοπές/ σε εφάπαξ και συντάξεις.